Η αληθινά ελεύθερη κοινωνία...
Σκύψαμε το κεφάλι στο σύστημα. Το προσκυνήσαμε. Γίναμε μέρος του. Και καθώς πίνουμε τον φραπέ μας στην ηλιόλουστη παραλία που τον πληρώνουμε 4,50 ευρώ, αναρωτιόμαστε μέσα στην χαλαρότητα μας ''Που έφτασε η κοινωνία ρε φίλε''.
Και αρχίζει όλη η παρέα να γκρινιάζει για τις καταστάσεις που ζει, για την αδικία, την ατιμωρησία, την εγκληματικότητα, τους μπάτσους, τα λαμόγια. Απλά μια γκρίνια, μια μουρμούρα για να περάσει η ώρα, να δεις και κανα κώλο και κανα βυζι και μετά να αισθανθείς ότι και εσυ αδικείσαι και εσύ είσαι θύμα του συστήματος. Ενός απρόσωπου συστήματος, που δεν έχει μάνα και πατέρα. Που κανείς δε γνωρίζει πως δημιουργήθηκε. Που το νιώθεις και το κατηγορείς μόνο όταν θίξει τα δικά σου συμφέροντα. Μόνο τότε θα το θυμηθείς και θα βρίσεις.
Και πάλι όμως δε θα κάνεις τίποτα για να το αλλάξεις αυτό. Θα πεις ''Εγώ θα αλλάξω το σύστημα;; Ας προσπαθήσουν άλλοι...''. Θα πεις '' Ωχ μωρε αδερφε, αφού έτσι είναι τα πράγματα γιατί να ασχοληθώ; Τώρα θα αλλάξουν;''
Και όταν το σύστημα πατήσει τον διπλανό σου, που τον θεωρείς ανταγωνιστή, θα χαρείς και θα το επαινείς. Θα πεις ''Ας πρόσεχε!!''
Αφήνεις το μυαλό σου, την σκέψη σου, την συνείδηση σου να φυλακίζεται από την τηλεόραση. Περιορίζονται οι ορίζοντες σου, ζεις στην εικονική πραγματικότητα που σου περνάει το σύστημα. Και να έρθει κάποια στιγμή της ζωής σου η ανάγκη να αντιδράσεις θα φοβηθείς. Θα κιοτέψεις. Θα επαναπαυθείς στην μιζέρια σου που είναι όμως ντυμένη με φανταχτερά ρούχα.
Ζεις σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία καταβροχθίζοντας με μανία τα ψέματα που σε ταίζουν. Έχεις λανθασμένη αντίληψη της ευτυχίας, λάθος αντίληψη για την αγάπη, λάθος αντίληψη για την αλληλοβοήθεια.
Δεν έχεις αληθινά όνειρα. Ονειρεύεσαι μια ουτοπία που σου προσφέρει η TV με τις χλιδάτες γκόμενες, τους μεγαλοκαρχαρίες με τα ακριβά αμάξια και τις βίλες και τους λεφτάδες. Αποκτάς λάθος πρότυπα και προσπαθείς να τα αντιγράψεις ένα κακέκτυπο για νιώσεις και εσύ ότι είσαι ''κάτι''...
Σου έχουν περάσει την αντίληψη ότι είναι καλό να κοιτάς μόνο τον εαυτό σου αδιαφορώντας για τους δίπλα σου. Προσπαθείς να επιβιώσεις και να πετύχεις εις βάρος των γύρω σου. Θεωρείς το χρήμα ότι είναι υπεράνω ηθικών αξιών.
Η ηθική, το δίκαιο η αλληλοβοήθεια είναι έννοιες ξεπερασμένες ίσως και ανήκουστες για σένα. Είναι λέξεις χωρίς νόημα που εκστομίζονται από τα χείλη των πλέον ακατάλληλων πολιτικών. Τι αξία να έχουν άραγε αυτές οι λέξεις όταν εκφέρονται από αυτούς.
Όταν όμως το κακό σε χτυπήσει, θα είναι αργά για να αντιδράσεις. Τόσα χρόνια τρέφεις το σύστημα, ζεις από αυτό, ζεις με αυτό και δεν αντιδράς. Αντιθέτως προσπαθείς να το εκμεταλλευτείς. Είσαι όμως αδαής και αθώος γιατί δεν αντιλαμβάνεσαι ότι το σύστημα θα έρθει η ώρα που θα σε διαγράψει και εσένα, όπως διέγραψε και τον διπλανό σου...
Το σύστημα αποτελείται από ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Η κοινωνία αποτελείται από ΕΜΑΣ. Αν δεν αντιδράσεις ατομικά δεν πρόκειται να ζήσεις ποτέ. Θα είσαι πάντα αλυσοδεμένος νιώθοντας μια ψεύτικη αύρα ελευθερίας....
Κλείσε την TV, ελευθέρωσε την σκέψη σου, ονειρέψου αληθινά, βρες τις ηθικές σου αξίες, αγάπησε την ζωή. Αν αυτά που διαβάζεις τώρα τα θεωρείς βλακείες ξανασκέψου το. Ίσως να μην είναι αργά να σπάσεις τα δεσμά σου και να ελευθερωθείς...
Μπορεί να μας στερούν ελευθερίες οι υπάλληλοι του συστήματος, αλλά τουλάχιστον πρέπει να προστατέψουμε τις συνηδήσεις μας, τις αξίες μας και τα όνειρα μας.
ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
The Black Blog (social branch)
http://descracia.blogspot.com/2009/04/blog-post_10.html