http://palalos.blogspot.com

[ðáëáëüò]

Είμαστε Έλληνες γιατί...
....όταν μιλάς για την Ελλάδα, δεν σου φτάνουν ούτε τρία χρόνια μέχρι να τα πεις όλα!!!


1. Γιατί έχουμε θάλασσα να την πιεις στο ποτήρι
2. Γιατί μπροστά στο ρεβανί τι να μας πει το μιλφέιγ
3. Γιατί το καρπούζι το αγοράζουμε ολόκληρο και όχι σε φέτες
4. Γιατί "καμάκι" και "σουβλάκι" είναι το πρώτο ποίημα που μαθαίνουμε
5. Γιατί τους μεζέδες που συνοδεύουν το τσιπουράκι δεν τους φτάνει κανένα "ορντέβρ"
6. Γιατί στην Ελλάδα κάθε νύχτα τελειώνει το επόμενο πρωί
7. Γιατί "λουλουδοπόλεμος" δεν υπάρχει σε καμιά άλλη χώρα
8. Γιατί πίνουμε κι ένα ποτηράκι παραπάνω χωρίς να μας πίνει
9. Γιατί μπορούμε να απολαύσουμε τον καφέ μας με τσιγάρο. Όχι να τον πιούμε σφηνάκι και να πάμε να καπνίσουμε κρυφά στο σπίτι μας
10. Γιατί το φλερτ είναι το εθνικό μας χόμπι
11. Γιατί στην Ελλάδα όλοι βρίζουμε το Δημόσιο και ταυτόχρονα σκοτωνόμαστε για μια θέση εκεί


12. Γιατί έχουμε δεν έχουμε λεφτά, ένα μπουζουκάκι θα το πάμε
13. Γιατί έχουμε νοοτροπία "και αύριο μέρα είναι"
14. Γιατί όταν μπαίνουμε σε λεωφορείο κάνουμε τα πάντα για να βρούμε θέση να καθίσουμε
15. Γιατί δεν το παίζουμε ψευτοπουριτανοί. Τις "λαδιές" μας τις κάνουμε με θράσος
16. Γιατί είμαστε πρώτοι στο φανάρι και κορνάρουμε τον εαυτό μας από συνήθεια
17. Γιατί ξέρουμε καλύτερα να ξοδεύουμε παρά να αποταμιεύουμε
18. Γιατί δε μοιραζόμαστε τη βενζίνη στο αυτοκίνητό μας με αυτούς που βάζουμε μέσα
19. Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη "με άδεια χέρια"
20. Γιατί η λέξη "κερνάω" υπάρχει στο λεξιλόγιό μας
21. Γιατί άντε να εξηγήσεις στον ξένο τι σημαίνει "καψούρα"
22. Γιατί βράζει το αίμα μας
23. Γιατί στην Ελλάδα η οικογένεια έχει ακόμα αξία
24. Γιατί κατά βάθος...είμαστε καλά παιδιά


25. Γιατί τα καταφέρνουμε πάντα...έστω και την τελευταία στιγμή
26. Γιατί δε "μασάμε" από 400 χρόνια σκλαβιάς
27. Γιατί για τα μάτια μιας γυναίκας κάναμε 10 χρόνια πόλεμο
28. Γιατί όταν οι ξένοι δεν έβρισκαν λέξεις έκλεβαν τις δικές μας
29. Γιατί η λέξη φιλότιμο δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα
30. Γιατί καλή η κιθάρα και το όμποε αλλά το μπουζούκι βγάζει άλλο ήχο
31. Γιατί το "Αι Γενέαι Πάσαι" της Μεγάλης Παρασκευής μας σηκώνει την τρίχα κάγκελο
32. Γιατί όποια πέτρα κι αν σηκώσεις Έλληνες θα βρεις από κάτω
33. Γιατί ερωτευόμαστε και μισούμε με πάθος
34. Γιατί τις δύσκολες στιγμές τις περνάμε με φίλους χωρίς να χρειαζόμαστε ψυχίατρο
35. Γιατί ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και ο Περικλής ήταν Έλληνες
36. Γιατί η Μερκούρη, ο Χατζιδάκις και ο Ελύτης ήταν Έλληνες
37. Γιατί η συνταγή "αλά ελληνικά" είναι η πιο πετυχημένη
38. Γιατί η τρέλα δεν πάει στα βουνά...πάει στις παραλίες!
39. Γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές είναι κοντά και... πού να τρέχουμε τώρα!
40. Γιατί όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη
41. Γιατί όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα οι άλλοι κοιμόντουσαν πάνω στα δέντρα (ναι, αλλά όταν αυτοί έστελναν ανθρώπους στη Σελήνη, εμείς δεν είχαμε φτειάξει ακόμη το Μετρό. Α.Φ.)
42. Γιατί εμείς δώσαμε τα φώτα σε όλους αυτούς που το παίζουνε ηγέτες και οδηγούν στην ειρήνη κάνοντας πολέμους
43. Γιατί η φέτα και το ελαιόλαδο μεταφράστηκαν σε ελληνικό ταμπεραμέντο
44. Γιατί "Ένα γλυκό χωρίς"! Και όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται για φραπέ


45. Γιατί μπορούμε να παρατήσουμε τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα!
46. Γιατί στη γλώσσα μας διακρίνουμε μεταξύ έρωτα και αγάπης...ξέρουμε όμως να ζούμε με πάθος και τα δυο!
47. Γιατί αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο, αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια και ερωτικό σύντροφο κάθε τρεις και λίγο
48. Γιατί όταν οι άλλοι φορούσαν προβιές λύκων εμείς υφαίναμε αραχνοΰφαντους χιτώνες
49. Γιατί οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες (Winston Churchill- 1941)
50. Γιατί δε βάζουμε κέτσαπ στο φαγητό μας. Έχει από μόνο του υπέροχη γεύση
51. Γιατί όταν πονάμε ξέρουμε να κλαίμε και να χορεύουμε τη ζεμπεκιά με περηφάνια
52. Γιατί ο Έρωτας ήταν Έλληνας Θεός. Γι αυτό ξέρουμε και να αγαπάμε
53. Γιατί μπορεί να είμαστε οξύθυμοι αλλά ποτέ δεν κρατάμε κακία
54. Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείς
55. Γιατί παρόλο που γνωρίζουμε τον κίνδυνο τολμάμε
56. Γιατί η τρέλα στην Ελλάδα πάει με χίλια....Γι αυτό όλοι τρέχουν στο δρόμο
57. Γιατί το 95% των αστεριών και των πλανητών έχουν ελληνική ονομασία
58. Γιατί δουλεύουμε για να ζούμε και δε ζούμε για να δουλεύουμε
59. Γιατί έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα και παρόλα αυτά είμαστε ακαταμάχητοι
60. Γιατί η ζωή μας είναι στο "δυνατό" ενώ των ξένων στο "αθόρυβο"
61. Γιατί αν η χώρα μας δεν ήταν η ομορφότερη του κόσμου, θα τη διάλεγαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου;
62. Γιατί όταν φωνάζουμε "αδελφέ" στο δρόμο, όλοι γυρνάνε


63. Γιατί κάνουμε τις περισσότερες καταχρήσεις κι όμως ζούμε περισσότερο
64. Γιατί ακόμα κι ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε ότι οφείλει πολλά σε έναν Έλληνα
65. Γιατί όταν συζητάμε για δίαιτα είμαστε πάντα στο τραπέζι και τρώμε
66. Γιατί κάποτε "φωτίσαμε" ολόκληρο τον κόσμο
67. Γιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μας
68. Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και καταλήγουμε να πίνουμε ούζο μέχρι πρωίας
69. Γιατί μπροστά στο Μετσοβόνε τύφλα να χει το Έμενταλ
70. Γιατί με μια φλόγα καταφέραμε να ενώσουμε ολόκληρο τον κόσμο
71. Γιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το σ' αγαπώ με κάθε πιθανό τρόπο
72. Γιατί τα πιο απίστευτα είναι κι ελληνικά
73. Γιατί κυκλοφορούμε στο δρόμο στις δύο το βράδυ και δε νιώθουμε ότι είμαστε σε στοιχειωμένη πόλη
74. Γιατί σουβλάκι, σουτζουκάκι και λοιπές ελαφριές γεύσεις είναι η αδυναμία μας


75. Γιατί είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μας
76. Γιατί δεν πάμε για ύπνο με τις κότες αλλά το ξημερώνουμε διασκεδάζοντας
77. Γιατί ακόμη και το πιο μικρό ξωκλήσι μας λούζεται από φως. Δεν πιάνεται η ψυχή μας απ' τη σκοτίδα του βιτρώ
78. Γιατί τα λέμε έξω απ΄ τα δόντια
79. Γιατί ξέρουμε να "κλέβουμε" αλλά και να μην "καρφώνουμε" αυτόν που "κλέβει" στις εξετάσεις
80. Γιατί έχουμε πάντα μια λύση- έστω και πλάγια- σε όλα
81. Γιατί οι γονείς μας δεν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε μόλις κλείσουμε τα δεκαοκτώ
82. Γιατί είμαστε των άκρων
83. Γιατί την κάθε δυσκολία την αντιμετωπίζουμε για χιούμορ
84. Γιατί το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό σύνθημα είναι: "Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!"
85. Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν εδώ
86. Γιατί όταν θέλουμε να λιαστούμε, έχουμε αμμουδιά και θάλασσα. Δεν ξεχυνόμαστε στα γρασίδια ούτε βουτάμε στα σιντριβάνια
87. Γιατί βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο κι όχι μολυβί
88. Γιατί εδώ που ζούμε όλο το χρόνο, ο ξένος το έχει σκοπό ζωής να έρθει μία εβδομάδα
89. Γιατί η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους κατοίκους
90. Γιατί είχαμε μάγκες προγόνους

91. Γιατί μόνο η Ελλάδα έχει ΠΑΟΚ

από http://palalos.blogspot.com/2009/01/blog-post_19.html

[cure]

Είμαστε Νεοέλληνες γιατί...
....όταν μιλάς για το Νεοέλληνα, δεν σου φτάνουν ούτε τρία χρόνια μέχρι να τα πεις όλα!!!


1. Γιατί έχουμε καταντήσει τη θάλασσα βόθρο από τις ακαθαρσίες
2. Γιατί μπροστά στο σούσι τι να μας πει το σουβλάκι
3. Γιατί το καρπούζι το χρεώνουμε όσο και έναν τενεκέ λάδι
4. Γιατί "τικιτάκα" και "αμάκα" είναι το πρώτο ποίημα που μαθαίνουμε
5. Γιατί τη ξηροκαρπία που συνοδεύει τις μπόμπες δεν τους φτάνει καμία βρωμιά
6. Γιατί στην Ελλάδα κάθε νύχτα τελειώνει με το τηλεχείριστηριο στο χέρι και το στόμα ανοιχτό μπροστά στο χαζοκούτι
7. Γιατί τέτοιο Δημόσιο δεν υπάρχει σε καμιά άλλη χώρα
8. Γιατί πίνουμε κι ένα ποτηράκι παραπάνω και μετά η μαλακία μας πάει σύννεφο
9. Γιατί μπορούμε να απολαύσουμε τον καφέ μας με τσιγάρο και να φυσήξουμε τον καπνό στο βρέφος μέσα στο διπλανό καροτσάκι
10. Γιατί η μαλακία είναι το εθνικό μας χόμπι
11. Γιατί στην Ελλάδα σκοτωνόμαστε για μια θέση στρο Δημόσιο για να μη δουλέψουμε ποτέ


12. Γιατί έχουμε δεν έχουμε λεφτά, αλλά οι πιστωτικές τρεις τρεις στο πορτοφόλι
13. Γιατί έχουμε νοοτροπία "δεν γαμείς, εγώ να είμαι καλά"
14. Γιατί δεν μπαίνουμε σε λεωφορείο ποτέ
15. Γιατί το παίζουμε μάγκες και τις ψευτομαγκιές μας τις κάνουμε εκεί μόνο που μας παίρνει
16. Γιατί είμαστε πρώτοι στους θανάτους στην άσφαλτο
17. Γιατί ξέρουμε καλύτερα να ξοδεύουμε τα χρήματα των άλλων κι όχι τα δικά μας
18. Γιατί κλέβουμε βενζίνη ρουφώντας με το καλαμάκι έξω από το σκυλάδικο και βάζουμε τη γκόμενα να φυλάει τσίλιες
19. Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη χωρίς απώτερο σκοπό
20. Γιατί η λέξη "τράκα" υπάρχει στο λεξιλόγιό μας
21. Γιατί άντε να εξηγήσεις στον ξένο τι σημαίνει "ξυσταρχίδης"
22. Γιατί βράζουμε στο ζουμί μας από κόμπλεξ
23. Γιατί στην Ελλάδα ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι το σόι σου
24. Γιατί κατά βάθος...είμαστε κουτοπόνηροι


25. Γιατί δεν ολοκληρώνουμε τίποτα και μόνο ψευτομπαλώνουμε
26. Γιατί 400 χρόνια σκλαβιάς μας κάνανε Τούρκους σε όλα μας
27. Γιατί για μια παρτίδα στα χαρτιά χαλάμε φιλίες
28. Γιατί όταν οι ξένοι πήγαιναν μπροστά εμείς ξύναμε τ' αρχίδια μας
29. Γιατί η λέξη μαλάκας και η αληθινή της έννοια δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα
30. Γιατί το μόνο που ακούμε πλέον ως μουσική είναι διασκευές αμανέδων και άλλων νταλκαδιάρικων ανατολίτικων σκατοήχων
31. Γιατί τη Μεγάλη Παρασκευή μας σηκώνεται να φάμε πιτόγυρα και πίτσες
32. Γιατί όπου και να σηκώσεις το βλέμμα σου όλο και μια μαλακία θα δεις να κάνει ένας νεοέλληνας
33. Γιατί δεν ερωτευόμαστε πλέον και μόνο μισούμε
34. Γιατί τις δύσκολες στιγμές τις περνάμε με ένα μπουκάλι ουίσκι κι ένα πακέτο τσιγάρα
35. Γιατί ο καραμανλής, ο παπανδρέου, ο μητσοτάκης και ο σημίτης ήταν πρωθυπουργοί της χώρας
36. Γιατί ο ψινάκης, η έφη θώδη και λουκά είναι οι σύγχρονοι ήρωές μας
37. Γιατί η συνταγή "κάν' την αλά ελληνικά" είναι η πιο πετυχημένη
38. Γιατί η τρέλα δεν πάει στα βουνά...πάει στους ελληνικούς δρόμους!
39. Γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές είναι κοντά και... θα έρθει ο άλλος να απλώσει τα τάπερ με τα σουτζουκάκια του πάνω στη πετσέτα σου!
40. Γιατί όταν οι άλλοι είχαν μετρό εμείς πηγαίναμε με γαϊδούρια
41. Γιατί όταν εμείς καταστρέφουμε τον πολιτισμό μας, οι ξένοι τον προσέχουν σαν τα μάτια τους
42. Γιατί εμείς δώσαμε τα φώτα σε όλους αυτούς και δεν κρατήσαμε ούτε ένα φαναράκι να μας φωτίζει τώρα πια
43. Γιατί η κλεψιά και η ανοργανωσιά μεταφράστηκαν σε ελληνική μαγκιά
44. Γιατί "Παίξε το εκατόν είκοσι και το διακόσια τριάντα δύο ξερά για είκοσι"! Και όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται για ντόνγκα κουπόνι


45. Γιατί μπορούμε να παρατήσουμε τα πάντα για λίγα λεφτά!
46. Γιατί στη γλώσσα μας δεν διακρίνουμε μεταξύ hear και listen...με αποτέλεσμα κανείς να μην ακούει προσεκτικά τι έχει να πει ο άλλος
47. Γιατί αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο για να μη μας βρίσκουν όσοι χρωστάμε, αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια γιατί το έχουμε γαμήσει από τα τρακαρίσματα παρκάροντας και ερωτικό σύντροφο κάθε τρεις και λίγο γιατί μας παίρνει χαμπάρι και μας διώχνει
48. Γιατί όταν οι άλλοι σου μιλάνε στο πληθυντικό, εδώ κάποιος που δεν ξέρεις σου μιλάει σαν υπάλληλό του
49. Γιατί οι σκοπιανοί ονομάστηκαν Μακεδόνες και χαιρόμαστε που μας άφησαν το δικαίωμα να μην αλλάξει όνομα ο χαλβάς μας
50. Γιατί βάζουμε μισό κρεμμύδι στο γύρο μας και μισό μπουκάλι μουστάρδα και κέτσαπ, μπας και καλύψει τη μπόχα του κρέατος
51. Γιατί μόνο για τη πάρτη μας ξέρουμε να κλαίμε και να χορεύουμε σαν κάγκουρες λοξοκοιτώντας τη γκόμενα παραδίπλα
52. Γιατί ο Έρωτας ήταν Έλληνας Θεός. Γι αυτό και μας γάμησε όλους
53. Γιατί μπορεί να είμαστε οξύθυμοι αλλά ποτέ δεν εκδηλονόμαστε, μαζεύοντας μέσα μας κάθε είδους συμπλέγματα
54. Γιατί κανένας άλλος δεν αυτοπαραμυθιάζεται για την καταγωγή του όσο εμείς
55. Γιατί παρόλο δεν υπάρχει κίνδυνος κωλώνουμε
56. Γιατί η τρέλα στην Ελλάδα πάει με χίλια....Γι αυτό όλοι τρέχουν στο δρόμο και σκοτώνονται νέοι άνθρωποι
57. Γιατί το 95% των ασθενειών έχουν ελληνική ονομασία
58. Γιατί δεν δουλεύουμε για να ζούμε αλλά τρώμε τα έτοιμα
59. Γιατί έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα και παρόλα αυτά έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας
60. Γιατί η ζωή μας είναι στο "τηλεκοντρόλ" ενώ των ξένων στο "λάπτοπ"
61. Γιατί αν η χώρα μας δεν ήταν η ομορφότερη του κόσμου, με τι θα ζούσαμε χωρίς τουρίστες;
62. Γιατί όταν φωνάζουμε "μαλάκα" στο δρόμο, όλοι γυρνάνε


63. Γιατί ζούμε περισσότερο, αφού ως γνωστόν άδειο κεφάλι, μηδέν έγνοιες
64. Γιατί ο Καραθεοδωρή στην Ελλάδα θα δούλευε σερβιτόρος, γιατί δεν θα είχε βύσμα
65. Γιατί είμαστε οι μεγαλύτερες πατσοκοιλιές στην Ευρώπη και κάναμε τα παιδιά μας σαν τα μούτρα μας
66. Γιατί κλέβουμε ολόκληρο τον κόσμο, που μας κάνει την τιμή να μας επισκεφτεί
67. Γιατί μιλάμε δυνατά χωρίς να σεβόμαστε τους άλλους
68. Γιατί είμαστε τεμπέληδες
69. Γιατί μπροστά στον Γκαγκάτση τύφλα να χει ο Πλατινί
70. Γιατί με μια φλόγα καταφέραμε να ντοπάρουμε ολόκληρο τον κόσμο
71. Γιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το "θα σου γαμήσω" με κάθε πιθανό τρόπο
72. Γιατί τα πιο απίστευτα περιστατικά ωχαδερφοσύνης είναι κι ελληνικά
73. Γιατί κυκλοφορούμε στο δρόμο στις δύο το βράδυ και φοβόμαστε μη μας ληστέψουνε
74. Γιατί φασολάδα και κλανίδι είναι η αδυναμία μας


75. Γιατί ντρεπόμαστε για το παρών μας και τρέμουμε το μέλλον μας
76. Γιατί το ξημερώνουμε με τις ψευτοτσόντες στα τοπικά κανάλια
77. Γιατί πάμε και κλέβουμε τα ξωκλήσια μας
78. Γιατί στραβώνουμε το στόμα βλακωδώς συνέχεια
79. Γιατί ξέρουμε να "κλέβουμε" αλλά και να τα παίρνουμε όταν μας κλέβουν
80. Γιατί έχουμε πάντα μια μαλακία να πούμε για όλα
81. Γιατί οι γονείς μας σταματάνε να πληρώνουν μόλις κλείσουμε τα δεκαοκτώ
82. Γιατί φοβόμαστε να ξεχωρίσουμε
83. Γιατί η κάθε δυσκολία μας φαίνεται ανυπέρβλητη
84. Γιατί το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό σύνθημα είναι: "Ο ολιεμπιακός και το αιγάλεω να κερδάνε και οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν"
85. Γιατί η ντόπα γεννήθηκε εδώ
86. Γιατί όταν θέλουμε να λιαστούμε και δεν έχουμε αμμουδιά και θάλασσα, πάμε και χτίζουμε αυθαίρετο όπου μας γουστάρει
87. Γιατί αναπνέουμε το περισσότερο καρκινογόνο νέφος στον κόσμο, εκτός των Κινέζων, και δεν μιλάει κανείς
88. Γιατί εδώ που ζούμε όλο το χρόνο, είμαστε ήρωες
89. Γιατί η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο φτωχούς κατοίκους
90. Γιατί είχαμε ηλίθιους προγόνους που ψηφίζουν τις ίδιες οικογένειες εδώ και μισό αιώνα

91. Γιατί μόνο η Ελλάδα έχει ΠΑΟΚ

[ðáëáëüò]

ΠΑΟΚ: Γεννήθηκε Μεγάλος και πρέπει να μείνει...
Όταν τελείωσε πέρσι το πρωτάθλημα της Α1 είπαμε όλοι μας ότι θα κάνουμε ότι μπορούμε για να μην ζήσουμε τα δεινά που όλοι θυμόμαστε και -ελπίζω- δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ο ερχομός του Δρόσου μας γέμισε ελπίδες, που γρήγορα αποδείχθηκαν φρούδες. Οι δηλώσεις ότι πάμε για Ευρωλίγκα και άλλα ωραία έκαναν κακό, αφού δημιούργησαν μεγάλες προσδοκίες. Που έμειναν απλά προσδοκίες. Γρήγορα απεδείχθη ότι ο Δρόσος ήθελε αποτελέσματα εδώ και τώρα. Η πρώτη κρίση ήρθε όταν ήθελε να διώξει τον Πεδουλάκη΄Ηταν για μένα η επιβεβαίωση ότι τα χειρότερα ήταν μπροστά μας. Οφείλω να πω ότι πίστεψα στο Δρόσο, τον ήθελα στην ομάδα όταν κανένας δεν εμφανίζονταν, αλλά δεν μπορούσα να ξέρω καλά το χαρακτήρα του. Τώρα ξέρω. Αυτή τη στιγμή είναι με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω. Πρέπει να απεγκλώβίσει τον ΠΑΟΚ. Είτε να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του, είτε να αποχωρήσει τελείως. Φυσικά και δεν παραγνωρίζουμε το σοβαρό πρόβλημα υγείας του Δρόσου, για τον οποίο ευχόμαστε τα καλύτερα! Να γυρίσει γρήγορα στις δουλειές του γερός και δυνατός. Και αν μπορεί να κάνει επί της ουσίας ανταγωνιστικό τον ΠΑΟΚ να το κάνει. Θα τον στηρίξουμε. Διαφορετικά να διευκολύνει την επόμενη ημέρα. Αυτή τη στιγμή κανείς άλλος δεν παίρνει πρωτοβουλίες για την ομάδα, απλά γιατί δεν ξέρει εάν ο Δρόσος είναι παρών ή όχι! Κάθε ημέρα που περνάει δυσχεραίνει την κατάσταση. Λύση εδώ και τώρα! Όχι βέβαια πως αν δηλώσει ότι φεύγει θα γίνει ουρά από ενδιαφερόμενους, απλά θα ξέρουμε πλέον ότι όλα εξαρτώνται από τους ΠΑΟΚΤΣΗΔΕΣ. Θα αρχίσουν οι ζυμώσεις, οι τσακωμοί, τα μπινελίκια στις Γ.Σ, αλλά κάτι θα γίνει. Τώρα δεν γίνεται τίποτα. Ελπίζω να μην προλαβαίνουμε να πέσουμε...Αν κι αυτό ίσως να έκανε και καλό στον καρκίνο που μας τρώει τόσα χρόνια. Η συνέχεια; Ο κόσμος και πάλι ο κόσμος. Και μόνο ο κόσμος! Ο κόσμος του ΠΑΟΚ. Αυτός ο υπέροχος λαός που κάθε μέρα ματώνει για τούτη την ομάδα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ψυχολογικά και οικονομικά. Μόνο που ο κόσμος δεν φτάνει για δούμε επιτέλους μια ανταγωνιστική ομάδα! Χρειάζονται επενδυτές! Αφήστε για λίγο τον Λίνο και τον Σορλέν και σκύψτε πάνω απο τούτη την ομάδα που μας έκανε περήφανους σε όλη την Ευρώπη! Που μας έκανε να κλάψουμε από χαρά και συγκίνηση την προηγούμενη δεκαετία! Για τα δυνατά συναισθήματα που μας έδωσε δεν αξίζει την προσοχή μας και την αγάπη μας; Δεν αξίζει ένα απόγευμα στο Παλατάκι; Το ποδόσφαιρο βρίσκει σιγά σιγά το δρόμο του! Διοίκηση, παίκτες, προπονητές και -φυσικά - ο κόσμος θα το στείλουν στην κορυφή. Βλέπετε στο ποδόσφαιρο βρέθηκε ο Ζαγοράκης, βάλσαμο στις πληγές μας,, σάρκα από τη σάρκα μας. Και μας έδωσε όραμα, ελπίδα, περηφάνεια. Το μπάσκετ αναζητά ακόμα το δικό του Μεσσία. Όχι τόσο στο να βάλει χρήματα - άλλωστε ούτε ο Ζαγόράκης έβαλε -, αλλά στο να δώσει όραμα στη μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου. Στον ΠΑΟΚ μας... Κι όσο αυτός ο Μεσσίας δεν βρίσκεται, το ρόλο αυτό καλούμαστε να τον διαδραματίσουμε εμείς! Με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας! Ο ΠΑΟΚ ΜΑΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ!

[Suicidal]

PAOKCURE ,
κλάσεις ανώτερος.............

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Γιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το "θα σου γαμήσω" με κάθε πιθανό τρόπο

[ðáëáëüò]

σεβαστές όλες οι απόψεις!!!
απλά θα τονίσω ότι το κείμενο γράφτηκε από αδερφό που ΔΕΝ ΖΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ στην Ελλάδα...

[ðáëáëüò]

Αμπαλαέα έα , Αμπαλαέα έα . Είναι η μαζική κρίση υστερίας των οπαδών του Π.Α.Ο.Κ. η οποία εκδηλώνεται με εκτόνωση όλης της συσσωρευμένης ενέργειας στον διπλανό αγωνιστή ΠΑΟΚτσή. Πηδάς με όλη σου τη δύναμη τραβώντας μαζί σου και άλλους και αν είναι φίλος σου τον γρονθοκοπάς φωνάζοντας με τη δύναμη της ψυχής σου αμπαλαέα έα αμπαλαέα έα. Είναι μοναδική γηπεδική πράξη που υποδηλώνει και την ανωτερότητα του λαού του Π.Α.Ο.Κ.

Ο όρος προέρχεται από σύνθημα των οπαδών του ΠΑΟΚ και χρησιμοποιείται κυρίως στο Βορρά για να δηλώσει μια έντονη κατάσταση γενικότερα.

Άτομο που χαρακτηρίζεται από μία αντίληψη της πραγματικότητας βαθύτατα αποκλίνουσα από αυτή του συνόλου.

http://palalos.blogspot.com/2009/01/blog-post_21.html

[cure]

απλά θα τονίσω ότι το κείμενο γράφτηκε από αδερφό που ΔΕΝ ΖΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ στην Ελλάδα...

Τυχερός ο αδερφός...
και αυτό τα εξηγεί όλα 

[ðáëáëüò]

Ôï ìÜèáôå áõôü?

ï íåïáðïêôçèåßò gay ÍôÜñìðéóáúñ, ðñéí ôçí Ýíáñîç ôïõ áãþíá, ìÝíïíôáò Üöùíïò ìå ôçí áôìüóöáéñá ôçò ÔÏÕÌÐÁÓ, ðÞñå ôï êéíçôü ôïõ êáé áðïèáíÜôéæå ôéò åîÝäñåò üðïõ ï ËÁÏÓ ìáò öþíáæå åêóôáóéáóìÝíïò , ïðüôå êÜðïéá óôéãìÞ ðÞãå ìðñïóôÜ óôï ôÝñìá ðïõ åßíáé äßðëá óôçí 4, êáé óõíÝ÷éóå íá áðïèáíáôßæåé ôá áðßóôåõôá ðïõ ðñþôç öïñÜ Ýâëåðå óôçí æùÞ ôïõ…..áìÝóùò ðÞãáí ïé Üëëïé gay êáé ôïí ôñÜâçîáí ìáêñéÜ …..

http://palalos.blogspot.com/2009/02/blog-post_05.html

[ðáëáëüò]

Ëáìüãéá…..ôï áêïýóáìå êáé áõôü…ï áñ÷ç-íôáâáôæÞò æÞôçóå ëÝåé ÐÑÏÓÔÁÓÉÁ ãéá ôçí áðïóôïëÞ ôçò ïìÜäáò ôïõ óôïí áãþíá ôçò ÊõñéáêÞò óôçí ÔÏÕÌÐÁ…ï åêêñåìþí 9 êáêïõñãçìÜôùí, ï áñ÷éìáöéüæïò ðïõ áíåâïêáôåâÜæåé êõâåñíÞóåéò, ï ÍÔÁÂÁÔÆÇÓ ÔÏÕ ÊÑÁÔÏÕÓ, ÆÇÔÁÅÉ ÔÙÑÁ ÍÔÁÂÁÔÆÉËÉÊÉ ÁÐÏ ÔÏ ÊÑÁÔÏÓ……


Ìéá ðáñùäßá, Ýíá èÝáôñï ôïõ ðáñáëüãïõ….áðïñþ , ìå ôïõò áíèñþðïõò áõôïýò, ðïõ ìðïñïýí êáé éêáíïðïéïýí ôïí õðåñößáëï åãùéóìü ôïõò, áäéêþíôáò êáé êáôáóôñáôçãþíôáò ôïõò êáíüíåò åíüò ðáé÷íéäéïý …. Ðïõ ìðïñïýí íá Ý÷ïõí ôï èñÜóïò íá óå êïéôÜíå óôá ìÜôéá êáé íá ìéëÜíå, ðïõ Ý÷ïõí ôçí áðáßôçóç íá èåùñïýíôáé íïÞìïíá üíôá…….äåí äýíáôáé áõôïýò íá ôïõò Ý÷åéò óôçí êáôçãïñßá ôùí «ÁÍÈÑÙÐÙÍ» ….äéüôé ï Üíèñùðïò, îå÷ùñßæåé áðü ôá æþá, ëüãù ôïõ üôé èÝëïõìå íá ðéóôåýïõìå, üôé Ý÷åé ìõáëü, êñßóç, íïçìïóýíç….


Ðùò íá èåùñÞóù ëïéðüí, áíèñþðïõò, Üôïìá áðü ôïí ïëõìðéáêü, ôïí ðáíáèçíáúêü, ôçí áåê, ðïõ ìå áõôÞí ôçí óåéñÜ éåñáñ÷éêÜ, åõíïïýíôáé óå Ýíá ðáé÷íßäé, óôï ïðïßï äåí Ý÷ïõí óõíåéäçôïðïéÞóåé êÜôé ðïëý áðëü….ðùò áí áýñéï ìåèáýñéï, åìåßò ùò "äéá ìáãåßáò" óôáìáôÞóïõìå íá õðÜñ÷ïõìå, ðùò èá óõíå÷ßóïõí áõôïß íá Ý÷ïõí ëüãï ýðáñîçò???


Ôï üôé êáôÜ êáéñïýò, ðåôÜíå Ýíá îåñïêüììáôï óôïõò õðüëïéðïõò, Ýôóé ãéá íá èïëþóïõí ôá íåñÜ, èõìßæåé ôïí âïóêü, ðïõ ôáÀæåé ôï ðñüâáôï íá ìåãáëþóåé, þóôå êáèþò èá ôï óöÜîåé íá Ý÷åé íá öÜåé ìðüëéêï êñÝáò….


Åßìáóôå ÐÁÏÊ, ÃÉÁ ÐÏËËÏÕÓ ËÏÃÏÕÓ, ÁËËÁ êýñéïé ôïõ ÐÏÊ, åßìáóôå ÐÁÏÊ Ï×É ÃÉÁ ÔÁ ÐÑÙÔÁÈËÇÌÁÔÁ, ÃÉÁ ÔÁ ÊÕÐÅËËÁ ÊÁÉ ÔÉÓ ÄÉÁÊÑÉÓÅÉÓ, ÁËËÁ ÃÉÁ ÔÇÍ ÉÄÅÁ ÐÁÏÊ… Ýôóé êé áëëéþò, áõôÜ ôá Ý÷åôå «êáðåëþóåé» ìå êÜèå ìÝóï….áëëÜ üëá áõôÜ åßíáé ôüóï ìá ôüóï êùìéêÜ êáé áíÜîéá ëüãïõ, êáèþò ÄÅÍ Å×ÅÔÅ ôçí áîéïðñÝðåéá íá óéùðÞóåôå êáé íá áíôéëçöôåßôå üôé Ý÷åôå êÜíåé ôçí ñåìïýëá êáé ôçí áäéêßá, ôñüðï æùÞò óáò….ãé áõôü ç êïéíùíßá ìáò ðÜåé êáôÜ äéáüëïõ….ãéáôß åóåßò åßóôå ç ðëåéïøçößá êáé åóåßò ïñßæåôå ôéò ôý÷åò üëùí….


ÐÁÓÏÊ, Í.Ä., ÏËÕÌÐÉÁÊÏÓ, ÐÁÍÁÈÇÍÁÉÊÏÓ, ÁÅÊ, ÅÉÓÔÅ ÓÕÍÙÍÕÌÁ ÔÇÓ ÁÇÄÉÁÓ ÊÁÉ ÔÇÓ ÊÁÔÁÍÔÉÁÓ ÔÇÓ ×ÙÑÁÓ ÁÕÔÇÓ…..

[ðáëáëüò]

http://palalos.blogspot.com/2009/03/blog-post_29.html

ÔåëéêÜ ìÜëëïí ðßóôåõá ëÜèïò ðñÜãìáôá ôüóá ÷ñüíéá. ÌÜëëïí æïýóá óå ìéá ìåãÜëç áõôáðÜôç êáé äåí ôï åß÷á êáôáëÜâåé. Ôþñá üìùò, åßäá ôï öùò ôï áëçèéíü êáé ôï êáôÜëáâá. Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ðáéäéÜ. ËÜèïò Ýêáíá, ëÜèïò áéóèáíüìïõí.
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß Ý÷ù íá ðÜù 4 ÷ñüíéá óôçí Ôïýìðá, Üó÷åôá áí Ý÷ù öôéÜîåé ðëÝïí ìéá ïéêïãÝíåéá, ìå äýï õðÝñï÷á ðáéäéÜ – äüîá ôï Èåü! – êáé ìå ìéá äïõëåéÜ ðïëý ðïëý áðáéôçôéêÞ, ü÷é ãéá 8 þñåò ôçí çìÝñá, áëëÜ ãéá 18 þñåò, áêüìá êáé ôá óáââáôïêýñéáêá.
Äåí åßíáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß äåí óõììåôåß÷á óôéò ìåãÜëåò äéáäçëþóåéò óôçí ðñï ÆáãïñÜêç åðï÷Þ, ìå ôá åðåéóüäéá óôç ÄÅÈ êáé ôï êõíçãçôü áðü ôá ÌÁÔ, áí êáé äåí Ý÷ù ðëÝïí ôï äéêáßùìá íá åêèÝôù ôïí åáõôü ìïõ óå êéíäýíïõò, áöïý äýï áíÞëéêá ðáéäéÜ ðåñéìÝíïõí áðü åìÝíá íá ôá öñïíôßóù êáé íá ôá âãÜëù óôçí êïéíùíßá äõíáôÜ. Êáé ìå èÝëïõí äßðëá ôïõò.
Äåí åßíáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß äåí Ý÷ù ðÜåé óôéò ÃåíéêÝò Óõíåëåýóåéò ôçò ÐÁÅ. Áí êáé ìÝôï÷ïò ôçò ÐÁÅ ìå äéðëÜóéï ðïóü áðü áõôü ðïõ ìðïñïýóá èåùñçôéêÜ íá äþóù.
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß Ý÷ù íá ðáôÞóù óôçí Ðõëáßá, åðßóçò 4 ÷ñüíéá. Ôï áí êëáßù óå êÜèå Þôôá ôçò ïìÜäáò, áí ðïíÜù êáé áí äáêñýæù ìå ôçí êáôÜíôéá ôïõ ìðáóêåôéêïý ÐÁÏÊ äåí Ý÷åé êáìßá óçìáóßá. Ôï áí Ý÷ù ðÜåé óôç Ãåíåýç ôï 1991 öÝñíïíôáò ôï Êýðåëëï Êõðåëëïý÷ùí óôçí ÅëëÜäá êáé óôç Èåóóáëïíßêç, åðßóçò. Ôï üôé Ý÷ù êõíçãçèåß áðü ãáýñïõò óôï ÓÅÖ, üíôáò åíôåëþò ìüíïò, äåí Ý÷åé óçìáóßá. Ôï üôé Ý÷ù öÜåé îýëï áðü ðáíéþíéïõò óôï êëåéóôü ôçò ÍÝáò Óìýñíçò ôï 1993 äåí Ý÷åé óçìáóßá. Áò ðñüóå÷á…
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß óôï ôåëéêü ôçò ÍÝáò ÖéëáäÝëöåéáò ìå ôï ãáýñï, äåí Þìïõí óôïõò ÐÁÏÊÔÓÇÄÅÓ, áëëÜ óôçí åîÝäñá ôùí åðéóÞìùí, áðëÜ êáé ìüíï åðåéäÞ äåí åß÷á ôçí Üêñç óôïõò óõíäÝóìïõò íá âñù åéóéôÞñéï åêåß. Êáé ãé’ áõôü ðÞãá óôï ãÞðåäï åíôåëþò ìüíïò, êëåßíïíôáò ìÝóá óôçí øõ÷Þ ìïõ ôç ÷áñÜ êáé ôçí õðåñçöÜíåéá ìïõ åêåßíåò ôéò þñåò, ìç èÝëïíôáò íá ôéò åîùôåñéêåýóù óôïõò ãýñù ìïõ êáé ðñïêáëÝóù öáóáñßåò. ¸êáôóá Þóõ÷á-Þóõ÷á êáé ìåôÜ åðßóçò Þóõ÷á Ýöõãá ãéá ôï óðßôé ìïõ. Åêåß âÝâáéá, Ýâãáëá ôç óçìáßá ôïõ ÐÁÏÊ óôï ìðáëêüíé ìïõ êáé Üíáøá êáé âåããáëéêÜ óáí ôïí ôñåëü, êáé öþíáæá áðü ôç ÷áñÜ ìïõ, ìüíïò ìïõ, ÷ùñßò íá Ý÷ù äßðëá ìïõ êáíÝíáí ïìïúäåÜôç ìïõ íá ìïéñáóôåß ôç ÷áñÜ ìïõ. Äåí Ý÷åé üìùò óçìáóßá, äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ.
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß äåí ðéóôåýù üôé ïé ïñãáíùìÝíïé ïðáäïß Ý÷ïõí ðÜíôá äßêéï.
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß äåí Ý÷ù ðñüâëçìá áí ôï íÝï ãÞðåäï äåí ãßíåé óôçí Ôïýìðá. Ãéá ìÝíá áñêåß íá åßíáé óôç Èåóóáëïíßêç êáé íá åßíáé áðëÜ áíôÜîéï ôïõ ìåãáëåßïõ ôçò ïìÜäáò ìáò. Èá Þôáí âÝâáéá êáëýôåñá íá ãßíåé óôçí Ôïýìðá. ÁëëÜ åÜí äåí åßíáé åöéêôü, áò ìçí ãßíåé åêåß. Ãéá áõôÞ ìïõ ôçí Üðïøç, äåí áîßæåé íá åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ.
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß äåí «äåß÷íù» ÐÁÏÊ. Ôï üôé öïñÜù ðáïêôóßäéêï âñá÷éïëÜêé, Ý÷ù ìðñåëüê ÐÁÏÊ, öïñÜù öïõôåñÜêéá ìå ôï äéêÝöáëï áêüìá êáé óôç äïõëåéÜ ìïõ, ôï êéíçôü ìïõ ÷ôõðÜåé óôïí ýìíï ôïõ ÐÁÏÊ üðïõ êé áí âñßóêïìáé, äåí Ý÷åé óçìáóßá. Ôï üôé Ý÷ù ãåìßóåé ôï äùìÜôéü ìïõ êáé ôï óðßôé ìïõ ìå ëÜâáñá, öùôïãñáößåò êáé óçìáßåò ôïõ ÐÁÏÊ –áêüìá êáé óôï óáëüíé, ðïõ ãêñéíéÜæåé ç ãõíáßêá ìïõ – äåí Ý÷åé óçìáóßá. Åãþ, äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ.
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß ìÝ÷ñé ðñéí 2 ÷ñüíéá äåí åß÷á ößëïõò ÐÁÏÊÔÓÇÄÅÓ. Êáé Þìïõí ïëïìüíá÷ïò, ÷ùñßò íá ìðïñþ íá äù Ýíá ðáé÷íßäé ìå ïìïúäåÜôåò ìïõ, íá ÷áñþ Þ íá óôåíá÷ùñçèþ ìáæß ôïõò! Íá ôïõò áãêáëéÜóù óå Ýíá ãêïë, íá êëÜøù ìáæß ôïõò óå ìéá Þôôá.
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß äåí ìÝíù óôç Èåóóáëïíßêç. ÂÝâáéá áêïýù áðü ôï internet óôáèìïýò ôçò Èåóóáëïíßêçò êáé åêåßíïõò ðïõ ìéëïýí ãéá ôïí ÐÁÏÊ. Äåí Ý÷åé üìùò óçìáóßá.
Äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ ãéáôß êáé ôá äýï ìïõ ðáéäéÜ äåí Ý÷ïõí ðÜåé áêüìá óôçí Ôïýìðá. ¢ó÷åôá áí ôï äùìÜôéü ôïõò åßíáé áóðñüìáõñï, ãåìÜôï êáóêüë, óçìáßåò, ëÜâáñá êáé ëïýôñéíá êïõêëÜêéá ôïõ ÐÁÏÊ. ¢ó÷åôá áí ï ãéüò ìïõ Þäç ðçãáßíåé ìå ôç öáíÝëá ôïõ ÐÁÏÊ óôï ó÷ïëåßï ôïõ óôçí ÁèÞíá êáé Ý÷åé áñ÷ßóåé íá äÝ÷åôáé ôá ðõñÜ ôùí ößëùí ôïõ. Åéñùíåßåò, ðåéñÜãìáôá êáé Üëëá ùñáßá. ¹äç íéþèåé óôï ðåôóß ôïõ ôé óçìáßíåé íá åßóáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ óôçí ÁèÞíá. ÁëëÜ äåí Ý÷åé óçìáóßá, åãþ äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ…
Åßíáé ðïëý ðéêñü ôüóá ÷ñüíéá íá æåéò ìÝóá óôçí ðëÜíç…
ÐáéäéÜ, äåí åßìáé ÐÁÏÊÔÓÇÓ…

áöéåñùìÝíï óôïõò ÐÁÏÊÜñ÷åò ðïõ åßôå âëÝðåéò ôïí ôóïõêáëÜ ôïõ gay, åßôå áõôïýò, åßíáé Ýíá êáé ôï áõôü...

[ðáëáëüò]

“ ÐñáãìáôéêÜ óå áõôü ôï öÝñåôñï áêïýìðçóå ôç íý÷ôá åêåßíç ï Ðïíôéáêüò Åëëçíéóìüò. Êáé Ýêëáøå ìáæß ìå ôçí ðéóôÞ ôïõ Ðçíåëüðç ãéá ôï ðíåõìáôéêü áíÜóôçìá ðïõ Ý÷áóå. Êé Ýíéùóå ðéï ïñöáíùìÝíç áëëÜ êáé ðéï õðåýèõíç ãéá ôá ÷ñüíéá ðïõ èÜñèïõí.”


Ï ×ñýóáíèïò Èåïäùñßäçò - Ï Üíèñùðïò ðïý óöñÜãéóå ìÝ ôÞí öùíÞ ôïõ ôïýò ðüíïõò,ôïýò êáçìïýò êáß ôßò áãùíßåò ôþí îåñéæùìÝíùí ÅëëÞíùí ôïý Ðüíôïõ".

Á. Ï ×ñýóáíèïò Èåïäùñßäçò ãíùóôüò áðëÜ êáé óáí ×ñýóáíèïò, åßíáé Ýíáò áðü ôïõò ðéï ãíùóôïýò ¸ëëçíåò Ðüíôéïõò ôñáãïõäéóôÝò. ÃåííÞèçêå ôï 1934 óôçí Ïéíüç ÊïæÜíçò áðü ãïíåßò ¸ëëçíåò ôïõ Ðüíôïõ ðïõ êáôÜãïíôáí áðü ôï Êáñò ôïõ ÊáõêÜóïõ. ¼ôáí îÝóðáóå ï Åìöýëéïò Ðüëåìïò Þñèå ìå ôçí ïéêïãÝíåéá ôïõ êáé åãêáôáóôÜèçêáí óôçí Äñáðåôóþíá.

Óôá ìáèçôéêÜ ôïõ ÷ñüíéá êáé ðéï óõãêåêñéìÝíá óôï ÃõìíÜóéï Üñ÷éóå íá áó÷ïëåßôå ìå ôï ðïíôéáêü ôñáãïýäé. Ôçí ðåñßïäï áðü ôï 1951 ìÝ÷ñé ôï 1958 åß÷å ôñáãïõäÞóåé óå ðñïãñÜììáôá ñáäéïöùíéêþí óôáèìþí ìå ôá óõãêñïôÞìáôá ôùí Ðïíôßùí ëõñÜñçäùí (êåìåíôæåôæÞäùí óôá ðïíôéáêÜ), Ðáðáâñáìßäç êáé Óðáíßäç. Ôï 1959 ðÞãå óôç Èåóóáëïíßêç, üðïõ êáé åãêáôáóôÜèçêå ìüíéìá ìÝ÷ñé ôï 1975. Ôüôå óõíåñãÜóôçêå ìå ôïí âåôåñÜíï ëõñÜñç Ãþãï êáé ìáæß Ýâáëáí ôçí ðïíôéáêÞ ìïõóéêÞ óå êÝíôñá äéáóêÝäáóçò áñ÷ßæïíôáò áðü ôçí ÊáëáìáñéÜ êáé ôçí Ðïëß÷íç.

Åêôüò áðü ôï ðïíôéáêü ôñáãïýäé áðü ôï 1973, Üñ÷éóå óõíåñãáóßá ìå ôïí ãíùóôü ìïõóéêïóõíèÝôç ×ñéóôüäïõëï ×Üëáñç óôï åëëçíéêü Ýíôå÷íï ôñáãïýäé. Ï ×ñýóáíèïò ç÷ïãñÜöçóå ôïí ðñþôï ôïõ äßóêï ôï 1954, ï ïðïßïò Þôáí 78 óôñïöþí. Áðü ôï 1960 êáé åîÞò ç÷ïãñÜöçóå ôñåéò ðïíôéáêïýò äßóêïõò 45 óôñïöþí êáé Üëëïõò äÝêá ðïíôéáêïýò äßóêïõò 33 óôñïöþí. ¸÷åé óõììåôÜó÷åé óôï äßóêï Áêïëïõèßá ôïõ ×ñéóôüäïõëïõ ×Üëáñç ìå ôï Íßêï Îõëïýñç êáé ôç ÄÞìçôñá ÃáëÜíç. Óå 4 äßóêïõò åñìÞíåõóå ôá åîÞò ôñáãïýäéá: Äñïóïõëßôåò', ÌÝãáò ÁëÝîáíäñïò, ÐÜèç Áðüêñõöá, Ôá ðáéäéêÜ. Ç÷ïãñÜöçóå åðßóçò êáé Ýíá ðïíôéáêü äßóêï ìáæß ìå ôïí ÓôÝëéï Êáæáíôæßäç.

Ï ×ñýóáíèïò Èåïäùñßäçò ìå üëç áõôÞ ôçí ðïñåßá êáé ôçí êáôáîßùóç óôç ðïíôéáêÞ ìïõóéêÞ, êáèéåñþèçêå óáí Ýíáò âÜñäïò ãéá ôïí ðïíôéáêü åëëçíéóìü, ôñáãïõäþíôáò ãéá 50 ÷ñüíéá êáé ðëÝïí üëá ôá ðÜèç, ôïõò êáçìïýò, ôéò ÷áñÝò, ôéò ëýðåò êáé üôé Üëëï ðïõ Ýêáíå ôïõò áðáíôá÷ïý Ðüíôéïõò íá ìçí îå÷íïýí ôçí ôáõôüôçôá ôïõò, ôéò ñßæåò ôïõò, ôá Þèç êáé ôá Ýèéìá ôïõò.

ÐÝèáíå óôéò 30 Ìáñôßïõ 2005, óå çëéêßá 71 åôþí. (http://el.wikipedia.org)

http://palalos.blogspot.com/






edit: Óå ðáñáêáëïýìå íá ÌÇÍ áëëÜæåéò ôïí ôßôëï ôïõ topic üôáí êáíåéò íÝï post.
       åõ÷áñéóôïýìå.

[ðáëáëüò]

Μετά από αρκετό χρονικό διάστημα επανέρχομαι με ένα γεγονός, την επέτειο του οποίου θα γιορτάσουμε στις 27 Απριλίου και που κατά τη γνώμη μου χρίζει προσοχής διότι είναι ύψιστης σημασίας και δεν είχε την ανάλογη εκτίμηση στο παρελθόν...για πολλούς και διάφορους λόγους. Παραθέτω αυτούσιο το συγκεκριμένο εδάφιο του συγγραφέα Ιωάννη Γιαννόπουλου, από το βιβλίο του "Μυστική Ακρόπολη".

Παιδιά, τα σχόλια και τα συμπεράσματα δικά σας...


Είναι Κυριακή 27 Απριλίου 1941, ώρα 8.30. Ένα στρατιωτικό άγημα,
αποτελούμενο από δυο μοτοσικλέτες, ένα Κίμπελ-βάγκεν και ένα φορτηγό,
ανεβαίνει από το Θησείο την οδό Απ. Παύλου προς την Ακρόπολη. Είναι
ένα ηλιόλουσro πρωινό και ήδη οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ξεκινήσει
για τις εκκλησίες στην κυριακάτικη λειτουργία. Σήμερα οι εκκλησίες είναι
ασφυκτικά γεμάτες. Μαζί με όλα τα καθιερωμένα, οι Αθηναίοι θα παρακαλέσουν
την υπέρμαχο Στρατηγό τους - την Παναγία - και για κάτι άλλο ...
Να βοηθήσει να περάσει γρήγορα αυτή η περίοδος της κατάληψης της
Αθήνας και της Ελλάδος και να έλθει σύντομα η Ελευθερία. Προσεύχονται
σιωπηλά οι σκλαβωμένοι νικητές. Τα κεριά με τις -ιρέμουσες φλογίτσες
τους μέσα στους ναούς είναι σαν τις ελπίδες που ριγούν και προσπαθούν να
κρατηθούν αναμμένες. Τα παιδιά - οι στρατιώτες - που χάθηκαν και η
παράκληση να μην ξεχασθούν. Πόσο εύκολα σ' αυτό το περιβάλλον τα
μάτια γεμίζουν δάκρυα! Πόσες ευχές γεμίζουν τον χώρο, τόσες που δεν
χωρούν πια μέσα, ασφυκτιούν, γίνονται δύναμη και ενέργεια, κτυπούν στις
εικ6νες και στα ψηφιδωτά, τρέχουν στους τοίχους και στα στασίδια και
ορμούν προς τα έξω. Ναι, η ελευθερία θα έλθει, αρκεί να υπάρχει Πίστις.
Επάνω στον Ιερ6 Βράχο, (πο μέρος που οι Αθηναίοι ονομάζουν
Καλλιθέα, ψηλά στον ιστό κυματίζει η Σημαία. Η εθνική Σημαία με το
μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται
από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα.
Οι στρατιώτες που την φρουρούσαν όλες τις ημέρες από την 28η
Οκτωβρίου του 1940 δεν υπάρχουν πια. Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής
δεν πρέπει να κυκλοφορούν, ούτε να υπάρχουν στρατιώτες. Έχει
δοθεί ήδη διαταγή, όσοι στρατιώτες υπάρχουν να παρουσιασθούν στα
φρουραρχεία ώστε να τους δώσουν απολυτήρια. Στρατιώτες δεν υπάρχουν
λοιπόν να φυλάττουν την Σημαία. Κι όμως ένας φρουρός είναι εκεί. Είναι
η πρώτη του ημέρα που του ανέθεσαν αυτή την δουλειά και είναι πολύ υπερήφανος.
Είναι μόλις 17 χρονών και μέλος της Εθνικής Οργάνωσης
Νεολαίας (ΕΟΝ). Μόλις χθες, η τοπική επιτροπή της Νεολαίας του
Θησείου απεφάσισε όπως τα νεαρά της μέλη εκτελούν τα καθήκοντα του
φρουρού της σημαίας μέχρις ότου το κατοχικό κράτος θα απεφάσιζε - με
την συνεργασία των κατοχικών δυνάμεων - το τι θα έμελλε να γίνει.
Σκέπτεται ότι η ευθύνη του είναι μεγάλη, να φυλάει την σημαία της
χώρας του. Είχε φτιάξει από πολύ πρωί με προσοχή την στολή του - στολή
βαθμοφόρου - και ανέβηκε μόνος στην Ακρόπολη, πλησίασε την σημαία,
στάθηκε προσοχή και την χαιρέτησε. Μετά έκανε βήματα - ενστικτωδώς -
δεξιά και αριστερά για να γνωρίσει τον χώρο και μετά την ξανακοίταξε και
ένιωσε ικανοποιημένος. Από τα τείχη είδε, κάτω στην πόλη, στρατιωτικά
Γερμανικά αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται και σιγά-σιγά τους ανθρώπους
να κυκλοφορούν. Άκουσε και τις καμπάνες των πολλών εκκλησιών και
συνειδητοποίησε ότι ήταν Κυριακή. Είχε μια αγωνία για τους Γερμανούς
που είχαν μπει στην Αθήνα, μια στενοχώρια για τον αδελφό του, που δεν
είχε γυρίσει ακόμη από το μέτωπο. Τον παίδευε το τι έμελλε να ξημερώσει
τις επόμενες ημέρες για την οικογένειά του, τους φίλους του, την Πατρίδα
του. Του ζέστανε την καρδιά όμως η σημαία που κυμάτιζε, η Ακρόπολιι η
αιώνια και ο Αττικός ήλιος. Μια μικρή αισιοδοξία άρχισε να νιώθει η παιδική
του ψυχή η αθώα. Θα πέρναγαν όλα. Να είμαστε χαρούμενοι, αισιόδοξοι
και να εργαζόμεθα - του έλεγαν συχνά οι αξιωματικοί της Νεολαίας.
Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια ήταν το τρίπτυχο των ιδανικών της εποχής εκείνης.
Γι' αυτά τα τρία αγαθά πρέπει να ζούμε, να εργαζόμαστε και να προσπαθούμε.
Η πατρίδα του είχε σκλαβωθεί. Οι άνθρωποι και η πίστις των
θα φρόντιζαν να ελευθερωθεί γρήγορα!
Την ίδια στιγμή που ο Κώστας - ο φρουρός της Σημαίας - σκεπτόταν όλα
αυτά, το στρατιωτικό Γερμανικό άγημα έφθανε εμπρός από τα προπύλαια.
Πρώτα οι μοτοσικλετιστές κατέβηκαν, μετά ο οδηγός, οι δύο αξιωματικοί
από το Κίμπελ-βάγκεν και οι στρατιώτες από το φορτηγό. Παρετάχθησαν,
αφού έφτιαξαν τις στολές τους. Οι αξιωματικοί του στρατού, ταγματάρχης
Peter Jacoby και λοχαγός Georg Elsnits, τους επιθεώρησαν. Ένας λοχίας
κρατούσε μια σημαία διπλωμένη κατά τον στρατιωτικό τρόπο. Τα πρόσωπα
όλων έλαμπαν. Γι' αυτούς - το άγημα της Σημαίας - η στιγμή εκείνη ήταν
το επιστέγασμα της νίκης τους. Όλοι είχαν επιλεγεί γι' αυτήν την τιμή.
Ανήκουν στους "ορεινούς" του στρατού, δηλαδή στην 6η ορεινή μεραρχία
που είχε έμβλημα το εντελβάις των Άλπεων*.
Ξεκίνησαν σιγά-σιγά. Ακολούθησαν κι αυτοί το δρόμο που ακολουθούσε
η πομπή των Παναθηναίων, πόσο όμως διαφορετική ήταν τούτη η πομπή!
Ακόμη και το λουλουδάκι - το εντελβάις - έδειχνε εντελώς ξένο με το περιβάλλον.
Μια σοβαρότητα τους κατέλαβε. Ο τόπος τούτος ήταν διαφορετικός. Ήξεραν άραγε το νόημα της στιγμής, ένιωθαν τους αιώνες; Κανείς δεν
ξέρει. Μόλις έφθασαν στον Παρθενώνα είδαν - με έκπληξή τους - ότι η
Σημαία δεν ήταν μόνη. Κάποιος νεαρός με στολή - όχι στρατιωτική - ήταν
εκεί. Συνέχισαν να προχωρούν. Ο Κώστας τους είχε δει κι αυτός. Είχε χάσει
την χαλαρότητά του και τέντωσε από ένστικτο το σώμα του. Δεν ήξερε
ακόμη τι θα γινόταν αλλά ένιωθε ...
Την ώρα που οι στρατιώτες πλησίαζαν, ήλθε κοντά στον ισrό της
Σημαίας και τον άγγιξε. Να τον προστατεύσει ή να πάρει δύναμη απ'
αυτόν; Σίγουρα και τα δύο. Ήταν εκείνη η μοναδικιί στιγμή που τα γεγονότα
είναι τόσο δυνατά που το παιδί γίνεται άνδρας. Άπλωσε το αριστερό
του χέρι και αγκάλιασε τον ιστό.
Οι στρατιώτες εν τω μεταξύ είχαν πλησιάσει και είχαν παραταχθεί σε
μια σειρά εμπρός από τον ιστό, κοιτάζοντάς τον. Οι αξιωματικοί εμπρός
τους, ο λοχίας με την σημαία ένα βήμα πιο πίσω. Ο Κώστας είδε την
σημαία που κρατούσε ο λοχίας και κατάλαβε. Ήλθαν να υψώσουν την
σημαία. Την σημαία τους. Αχ, και να 'χε ένα όπλο σκέφτηκε απλά.
Οι αξιωματικοί - ελαφρά αμήχανοι - προχώρησαν ένα ακόμη βήμα, στάθηκαν
προσοχή και τον χαιρέτησαν στρατιωτικά. Ο Κώστας ανταπόδωσε
μάλλον από ένστικτο. Και να εκεί ο νεαρός Έλληνας, κρατώντας τον ιστό
με αισθήματα ψυχικής συντριβής για το ό,τι έμελλε να επακολουθήσει,
δαγκώνοντας τα χείλη και σφίγγοντας τις γροθιές του, σοβαρός με τα
καστανά του μάτια - φλόγες πραγματικές - να διαπερνούν τα πρόσωπα των
αξιωματικών. Και εκείνοι αμήχανοι, καταλαβαίνουν.
Και ο Παρθενώνας, το Ερεχθείο, ο Ιερός Βράχος, να παρακολουθούν
σκηνές που είχαν επαναληφθεί στο παρελθόν. Άκρα ησυχία, μόνο ο θόρυβος
της Σημαίας που κυματίζει. Ο λοχίας με την σημαία τους προχώρησε
και ο ταγματάρχης ένευσε με το κεφάλι του.
Ο Κώστας άφησε τον ιστό που τον κρατούσε και τους γύρισε την πλάτη.
Άρχισε με αργές κινήσεις να λύνει το σχοινί και να υποστέλλει την
Σημαία του. Δάκρυα πολλά άρχισαν να κυλούν απ' τα μάτια του. Δεν έβγαλε
άχνα. Κατάπιε τους λυγμούς του. Η σημαία πλέον κατέβαινε αργά-αργά
και εκείνος σκεφτόταν:
Συγχώρα με, σε παρακαλώ! Δεν γίνεται διαφορετικά. Καλύτερα εγώ, παρά αυτοί.
Μην στεναχωρείσαι δεν θα σε πάρουν αυτοί!
Παιδικά απλά λόγια ή λόγια Ελλήνων οπλιτών του Λεωνίδα;
Ο βαθμοφόρος της Νεολαίας ή ο βετεράνος πολεμιστής της φρουράς
των Αθανάτων του Αλέξανδρου;
Μα μήπως δεν είναι το ίδιο; Παιδιά και πολεμιστές δεν έχουν την ίδια
ψυχή αφού είναι Έλληνες;
Ο Κώστας έχει τελειώσει. Αρχίζει το δίπλωμα της σημαίας. Την διπλώνει
άψογα. Εξακολουθεί να έχει στραμμένη την πλάτη στους στρατιώτες.
Χωρίς ούτε καν να στρέψει το βλέμμα του προς αυτούς, προχωρά προς τις
επάλξεις του τείχους. Σφίγγει την Σημαία στο στήθος του. Οι στρατιώτες
τον κοιτούν. Δεν ξέρουν. Άραγε νιώθoυν;
Ο Κώστας ήδη έχει πάρει πια έναν άλλο δρόμο. Ένα συμπαντικό δρόμο,
αυτόν που λίγοι ζωντανοί νιώθουν. Ένα ακόμη βήμα προς το τείχος. Μετά
οι επάλξεις. Μετά το κενό. Το παιδί πέφτει στον γκρεμό χωρίς ν' αφήσει
την σημαία του.
Συνειδητά. Ελληνικά. Υπέροχα.
Γι' αυτόν, απλά κρατεί την υπόσχεσή του. Η σημαία δεν παραδίδεται. Ο
Κώστας Κουκκίδης ανοίκει στην Ιστορία πλέον.
Οι Γερμανοί τα χάνουν. Μερικοί από τους στρατιώτες ήδη ετοιμάζονται
να ορμήσουν προς το τείχος.
Ο ταγματάρχης κοφτά, τους επαναφέρει: Εμπρός, την σημαία!
Ο λοχίας προχωρεί. Σε λίγο η στρατιωτική σημαία της Γερμανίας κυματίζει
στον ιστό.
Ξένη κι αυτή όπως το εντελβάις, ξένη όπως και οι στρατιώτες του αγήματος.
Ο ταγματάρχης Jacoby και ο λοχαγ6ς Elsnits προχωρούν προς το σημείο
που χάθηκε ο 'Ελληνας φρουρός. Κοιτούν από ψηλά. Ο Κώστας είναι με
την σημαία κάτω στο βάθος, επάνω στα βράχια.
Γυρίζουν με σκυμμένο το κεφάλι. Θα είναι αυτοί που επίσημα λίγο αργότερα
θα ζητήσουν από την διοίκησή τους να υψώνεται και η Ελληνική
Σημαία μαζί με την δική τους, από τούδε και στο εξής. Πράγματι, με έγκριση
του Γεν. Επιτελείου της Βέρμαχτ, την επομένη ημέρα η Ελληνική
σημαία κυματίζει ξανά.
Ποιος λέει ότι οι θυσίες πάνε στα χαμένα;
Κι όμως μερικές φορές η θυσία ξεχνιέται απ' αυτούς ακριβώς που δεν
πρέπει να ξεχνούν. Θα μπορούσα να πω ότι η θυσία του Κώστα εξελίχθηκε
στις κατοπινές από τότε δεκαετίες σ' ένα από τα μυστικά της Ακρόπολης.
Συμβαίνουν καμιά φορά περίεργα πράγματα. Έχω μιλήσει και άλλοτε γι'
αυτά.
Κάποια στιγμή ο τόπος, σαν να είναι κάτι το ζωντανό, αποκτά άκαμπτους και άλυτους
δεσμούς με τους ανθρώπους.
Όταν βλέπει ότι έναάγιο και ιερό γεγονός κινδυνεύει από άγνοια, από κακία , από ματαιοδοξία, προδοσία ή και προκατάληψη των ανθρώπων, τότε τους δεσμούς αυτούς ο
τόπος τους αγκαλιάζει και τους κλείνει μέσα του για να τους προστατεύσει.
Ξέρει καλά ότι τέτοια γεγονότα και σράξεις είναι διαχρονικές ζουν για
πάντα γι' αυτούς που ξέρουν και νιώθουν . Κάποιες άλλες φορές οι άνθρωποι
δεν είναι άξιοι να ξέρουν ή και να θυμούνται γεγονότα ή πράξεις που
γι' αυτούς είναι ακατόρθωτες . Η μεγαλοσύνη, ο ηρωισμός , τα ιδανικά και
οι πατρίδες , κάποτε - ντροπή μεγάλη - ωχριούν εμπρός από την πολιτική
και τα συμφέροντα, τις διαπλοκές και το χρηματιστήριο .
Για πενήντα χρόνια η θυσία του Κώστα αμφισβητείται από συγγραφείς,
αρθρογράφου ς ακόμη και από ... αρχαιολόγους! Κι όμως υπάρχουν οι μαρτυρίες
των ανθρώπων που είδαν την θυσία του Κώστα:
Ο Κυριάκος Γιαννακόπουλος , παιδί ακόμη, πουλούσε τσιγάρα στην
Πλάκα, γεννημένος πριν ένδεκα χρόνια στο Θησείο. Έτυχε την στιγμ ή της
θυσίας να στρέψει το βλέμμα του προς την Ακρόπολη: « .. .Την ώρα ακριβώς
που έπεφτε το παιδί με την Σημαία τυλιγμένο και κτυπούσε στους βράχους .
Έκανα να τρέξω προς τα εκεί και δεν μπορούσα. Ναι προσπάθησα, να πάω
και εγώ εκεί ... Το παιδί ... τρέξανε, χάλασε ο κόσμος, έγινε σεισμός εκείνη
την ώρα που είδαν το παιδί, όλος ο κόσμος αναστατώθηκε. Πού να πάω εγώ
παιδάκι τότε , να χωθώ, εκεί μέσα στην στοά της Ακροπόλεως, να μαζέψω ...
να προσφέρω τι; Απλώς πήρα τα πράγματά μου και έφυγα . Σκοτώθηκε
εκείνη την ώρα. Κτύπησε στους βράχους και εκτινάχθηκε. Το θυμάμαι, το
βλέπω σαν να το βλέπω τώρα . Αυτό το πράγμα δεν πρόκειται να φύγει ποτέ
από τα μάτια μου, μόνο όταν πεθάνω! »
Και άλλος. Ο Στάθης Αρβανίτης, μικρό παιδί κι αυτός, θυμάται:
"Ημουνα τότε επτά χρονών. Μέναμε ακριβώς κάτω απ' την Ακρόπολη.
Εκείνη την ημέρα στις 27 Απριλίου - μια ημέρα ηλιόλουστη με καθαρότατο
ουρανό - ο πατέρας μου είχε απαγορέψει και στον αδελφό μου και
στην μητέρα μου να βγούνε απ' το σπίτι. Εγώ ήμουνα στην ταράτσα και
έπαιζα με το αυτοκινητάκι μου . Ξαφνικά βλέπω ένα σώμα, μάλλον πρέπει
να 'τανε τσολιάς, να πέφτει από την Ακρόπολη και να χτυπιέται στους
βράχους. Κατέβηκα κάτω και το ανέφερα στον πατέρα μου, ο οποίος
μέσα στην σύγχυση την στιγμή που έμπαιναν οι Γερμανοί, κάπως δεν με
πίστεψε. Μετά 15 ημέρες έρχεται και μου λέει: Μικρέ είχες δίκιο . Το είπε
το BBC.»
Αλλά έχω και μια άλλη μαρτυρία να καταθέσω. Εμείς παίζαμε στο θέατρο
του Διονύσου όλη την Κατοχή . Και θυμάμαι ότι όλοι οι γείτονες το
ξέρανε και αφήνανε εκεί στον βράχο κάτω απ ' την σπηλιά ένα εικονισματάκι
μ ' ένα καντήλι και λέγανε « για τον τσολιά που έπεσε με την σημαία την
ημέρα που μπήκαν οι Γερμανοί» .
Αυτό σημάδεψε την ζωή μου. Ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Μπορώ να
πω δηλαδή ότι η αρχή της έννοιας " Πατρίδα" δημιουργήθηκε μέσα μου σε
πολύ μικρή ηλικία.
Εξάλλου στο κατοχικό ποίημα που έγραψε ο Εύσκιος Πεύκης μας λέει:
Την Γαλανή παντιέρα κατέβασαν οι ξένοι
και ο τσολιάς την παίρνει με δάκρυ, με λυγμό
σκύβει και την φιλάει, τριγύρω του την δένει
και πέφτει στον γκρεμό!
Τι άλλο να προσθέσω εγώ;
Ο γνωστός Φοίβος Γρηγοριάδης - δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές του
ιδέες - το αμφισβητεί, γιατί λέει την ημέρα εκείνη που οι Γερμανοί μπήκαν
στην Αθήνα και ανέβηκαν στην Ακρόπολη δεν υπήρχαν στρατιώτες ...
Την δεκαετία του 1980, ο ιδιώτης Μ . Ναυπλιώτης - αξίζει επαίνους -
ανακινεί το θέμα και ζητά από τον τότε υπουργό εθνικής αμύνης την επίσημη
αναγνώριση της θυσίας του Κώστα Κουκκίδη. Το 1990 ζητήθηκε από
το Γ.Ε.Σ. η συνδρομή του Υπουργείου Πολιτισμού και της Εφορείας της
Ακροπόλεως στην συλλογή στοιχείων για το περιστατικό. Από τις σχετικές
έρευνες δεν προκύπτουν στοιχεία. Τον Οκτώβριο του 2000, ο αρχαιολόγος
της Α Αρχαιολογικής Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Α.Μ . δημοσιεύει
ένα περίεργο άρθρο στο περιοδικό ΑΝΘΕΜΙΟ, με τίτλο « Κ . Κουκκίδης:
Θρύλος ή πραγματικότητα», που ενώ φαίνεται "αντικειμενικό", εν τούτοις
''γέρνει'' προς την αμφισβήτηση του όλου γεγονότος. Τονίζει την αμφισβήτηση
του Φοίβου Γρηγοριάδη, αναφέρεται στην μη ανεύρεση στοιχείων
από την Εφορεία της Ακροπόλεως στην έρευνα του Γ.Ε.Σ. και τονίζει ότι:
« κανένα κρατικό αρχείο, έγγραφο ή έκδοση δεν επιβεβαιώνει το περιστατικό
» (η θυσία του Κουκκίδη!).
Και ακολούθως συνεχίζει:
« Στην επίσημη εξιστόρηση της κατάληψης των Αθηνών στην έκδοση της
Δ/σεως ιστορίας στρατού ''Ο Ελληνικός Στρατός κατά τον 20 Παγκόσμιο
Πόλεμο - Το τέλος μιας Εποποιίας", δεν γίνεται καμία μνεία για το περιστατικό
του φρουρού της Ελληνικής Σημαίας στην Ακρόπολη».
Και επιμένει:
« Αλλά είναι μάλλον απίθανο να έχει παραληφθεί ένα τόσο συγκλονιστικό
γεγονός όπως αυτό που αναφέρεται στον στρατιώτη Κώστα Κουκίδη κανένας στρατιώτης,
φρουρός στην Ακρόπολη, δεν εκτελούσε εντεταλμένη υπηρεσία την συγκεκριμένη
εκείνη ημέρα» .
Τελειώνει δε το άρθρο του λέγοντας ότι ακόμη και οι αυτόπτες μάρτυρες
δεν έφεραν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία! Αυτά λέγει ο αρχαιολόγος Α.Μ .
σε εκείνο το περίεργο άρθρο του.
Εγώ θα 'θελα κατ' αρχήν να συμφωνήσω με τον Φοίβο Γρηγοριάδη, ότι
δηλαδή δεν υπήρχαν την ημέρα εκείνη στρατιώτες στην Αθήνα - και πολύ
περισσότερο επάνω στον Ιερό Βράχο να φρουρούν την Σημαία . Ωστόσο η
μη ύπαρξις στρατιωτών επάνω στην Ακρόπολη δεν συνηγορεί για την αμφισβήτηση
του γεγονότος. Αφού δεν υπήρχαν στρατιώτες στην Αθήνα, πώς θα
υπήρχαν επάνω στον Ιερό Βράχο; Θα 'πρεπε όμως ο κύριος αυτός να εξετάσει
και την πιθανότητα, ο φρουρός να μην ήταν στρατιώτης. Απλό δεν
είναι;
Εξάλλου οι δυο αυτόπτες μάρτυρες , που δεν φαίνεται οι αμφισβητούντες
να τους δίνουν σημασία, ομιλούν για το "παιδί". Και στο κάτω-κάτω τι
περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία ήθελε ο αρχαιολόγος; Να έχουν κρατήσει
σουβενίρ από το πτώμα ή να του έδειχναν τίποτε φωτογραφίες; Ένδεκα
χρονών ήταν ο ένας από τους μάρτυρες και επτά ο άλλος. Και οι δυο
είπαν ότι θα πεθάνουν με την εικόνα του νέου να πέφτει από την Ακρόπολη
και να σκοτώνεται στα βράχια της. Αυτό τι είναι; Δεν είναι μαρτυρία ;

Όσο για τις έρευνες στον στρατό (Γ.Ε.Σ.) και στην Προεδρική φρουρά
(εύζωνες), αλλά και του κου Φάκου που έψαχνε για κάποιον στρατιώτη με
το όνομα Κ. Κουκκίδης, φυσικά και δεν έφεραν αποτελέσματα! Γιατί ούτε
στρατιώτης ήταν ο Κώστας αλλά ούτε και εύζωνας.
Η πολιτική σκοπιμότητα και η προκατάληψις όλα αυτά τα χρόνια έστειλαν
τον Κώστα κατ' ευθείαν στην άγνοια και στην λησμονιά αφού δεν ήταν
παρά ένα απλό μέλος της Μεταξικής ΕΟΝ. Δεν μπορούσαν βέβαια να αναγνωρίσουν
τέτοιο ηρωισμό σε ένα ... Εονάκι!
Πριν από ένα χρόνο, επιτέλους, ετοποθετήθη κάποια αναμνηστική
πλάκα στους πρόποδες της Ακρόπολης κοντά στον Αγ. Γεώργιο της Πέτρας,
που αναφέρει την θυσία του Κώστα.
Εντύπωση μου κάνει το ότι αυτοί που έβαλαν την αναμνηστική πλάκα,
βρήκαν το ακριβές σημείο της θυσίας του Κώστα! Για όλους τους γραφειοκράτες
που αμφισβητούν, υπάρχουν στα αρχεία κάποιου νεκροταφείου των
Αθηνών η ημερομηνία θανάτου του και η ηλικία του. Κάποτε θα πρέπει να
πάνε και να υποβάλλουν ταπεινά τα σεβάσματά τους. Για τους υπόλοιπους,
εμάς όλους, μένει η σκηνή η έμμονη στην σκέψη μας και στην καρδιά μας,
της πτώσης από τον Ιερό μας Βράχο, και για εκείνους που δεν ήταν εκεί
τότε, με τα μάτια της φαντασίας, η οπτασία ενός παιδιού, μόλις στα δεκαεπτά
με το αριστερό του χέρι να σφίγγει τον ιστό της σημαίας του και το
άλλο σφικτή γροθιά ανήμπορη, και μάτια που έβγαζαν φλόγες νεανικές ...
Η Ζωή είναι στ' αλήθεια όμορφη. Σίγουρα παίρνει και αξία Ελληνική αν
την δώσουμε για χάρη ενός ιδανικού, όπως την έδωσε ο Κώστας.
Ας δανεισθούμε κάτι από την πράξη του και ας τολμήσουμε, δείχνοντας
ότι τέτοιες θυσίες δεν τις ξεχνούν τα παιδιά της Αθήνας, ακόμη και σήμερα
σ' αυτήν την αισχίστη εποχή που ζούμε. Ναι, ας τολμήσουμε!
Κάθε 27η Απριλίου πρέπει - χωρίς άλλο - εκείνη η αναμνηστική πλάκα
στον Αγ. Γιώργη της Πέτρας να γεμίζει από λουλουδάκια της Αττικής ...

Εντύπωση μου κάνει το ότι αυτοί που έβαλαν την αναμνηστική πλάκα,
βρήκαν το ακριβές σημείο της θυσίας του Κώστα! Για όλους τους γραφειοκράτες
που αμφισβητούν, υπάρχουν στα αρχεία κάποιου νεκροταφείου των
Αθηνών η ημερομηνία θανάτου του και η ηλικία του. Κάποτε θα πρέπει να
πάνε και να υποβάλλουν ταπεινά τα σεβάσματά τους. Για τους υπόλοιπους,
εμάς όλους, μένει η σκηνή η έμμονη στην σκέψη μας και στην καρδιά μας,
της πτώσης από τον Ιερό μας Βράχο, και για εκείνους που δεν ήταν εκεί
τότε, με τα μάτια της φαντασίας, η οπτασία ενός παιδιού, μόλις στα δεκαεπτά
με το αριστερό του χέρι να σφίγγει τον ιστό της σημαίας του και το
άλλο σφικτή γροθιά ανήμπορη, και μάτια που έβγαζαν φλόγες νεανικές ...
Η Ζωή είναι στ' αλήθεια όμορφη. Σίγουρα παίρνει και αξία Ελληνική αν
την δώσουμε για χάρη ενός ιδανικού, όπως την έδωσε ο Κώστας.
Ας δανεισθούμε κάτι από την πράξη του και ας τολμήσουμε, δείχνοντας
ότι τέτοιες θυσίες δεν τις ξεχνούν τα παιδιά της Αθήνας, ακόμη και σήμερα
σ' αυτήν την αισχίστη εποχή που ζούμε. Ναι, ας τολμήσουμε!
Κάθε 27η Απριλίου πρέπει - χωρίς άλλο - εκείνη η αναμνηστική πλάκα
στον Αγ. Γιώργη της Πέτρας να γεμίζει από λουλουδάκια της Αττικής ...

[agraf]

Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο, πρώτη φορά διαβάζω για το περιστατικό, γνώμη δεν έχω αλλά θέλω να το πιστέψω!
Όπως και να χει, τα διδάγματα είναι σημαντικά.

[skyclad4]

Το περιστατικο ειναι αληθεια. Αυθορμητη και ψυχωμενη πραξη, αν και υπηρχαν πολυ πιο ουσιωδεις τροποι να εναντοιωθεις στους εισβολεις τοτε.

[ðáëáëüò]

http://palalos.blogspot.com/

"Ôï Åõáããåëéï ôçò Áíáóôáóçò ôïõ ÐÁÏÊ"
 

(ìéá äéáóêåõç, ï÷é êáé ôïóï óïâáñç, áëëá äéäáêôéêç)

Ôù êáéñù åêåéíï, ç ïìáò ç åíäåäõìÝíç åéò áóðñüìáõñá ðñïåëáìâíå åéò ïäïí áñåôçò, åéò ïäïí åðéôõ÷éáò êáé åéò ïäïí êáôáîéùóåùò, ðïéùíôáò ôá ðëçèç ôùí ðéóôùí íá ðëåïõí åéò ìåãá ðåëáãç åõôõ÷éáò êé áãáëëéáóåùò, çëèïí åî ïõñáíïõ Óáíôïò, ï äéäáóêáëïò êáé åéðïí ôá áêïëïõèá:

“Áãáðçôïé åí ÐÁÏÊ áäåëöïé çìùí...ôïéïõôïí ïôéò èåëïõìíå ðïéçóåéí, åéí åéò áíôáãùíéóôéêç ïìáò, ç ïðïéá äõíáôáé öåñåé êáôáîéùóåéò êáé äéáêñéóåéò åéò ôçí ÷ùñáí.
Äéá ôïõôïí åéí áíáãêçí åðéôáêôéêçí, ïóôéò åñ÷ïõóé åéò ôïí Íáïí áëëá êáé åéò ãåíéêïôåñáí, ðåñéóóïôåñá ðëçèç ðéóôùí, ïóðåñ êé åãåíçôï ùò ôïéïõôçí ôçí ùñáí, äéá íá çìðïñåóïõóåé áðïôáìéåõóåé ðåñéóóïôåñá áñãõñéá ç ôçò ïìáäïò äéïéêçóçí, ÷ñçóéìïðïùíôáò ôá äå, áö' åíïò ïäåõïíôïò åéò ïéêïíïìéêçí åîõãåéáíóçí áðáëáóóïìåíïé åê ôùí ÷ñåùí, áö' åôáéñïõ åîáãïñáæïíôáò ðåñéóóïôåñçí ðïéïôçôáí ðáéêôùí...

Äéá íá äõíáìåèá áíôáãùíéóèåéí áëëáò ïìáäáò, ïóôéò å÷ïõóéí åéò êáôï÷çí ôïõò ðåñéóóïôåñá áñãõñéá, ðñåðïí åéí, ðïéçóùìåí ïìáäáí åéò ïðïéáí áé ðïäïóöáéñéóôáé äéáêáôå÷ïíôáé áö' õøçëïõ åðéðåäïõ... Ôïéïõôç åéí ç ïäïò ïóôéò èåëïõìíå áêïëïõèçóåé...”

Åêôùôå áé ìùñïé áíôáãùíéóôáé, áëëùò åðïíïìáæùìåíïé “ðáñáãêá”, óõíåôáîáí ìõóôéêïí äåéðíïí êáé áðåöáóéóïí äçìéïõñãçóåé åìðïäéá åéò ôçí ïìáäáí ôçí åíäåäõìåíçí åéò áóðñïìáõñá. Êáé çñ÷éóïí åêôïôå áé äéïéêïõíôåò áíôáãùíéóôáé, ïóôéò ðáñåíï÷ëçóùóåéí ôïõò ðáéêôáò çìùí ðñïóöåñïõóåé áñãõñéá êáé ïìéëïõóåé ìáëèáêùò, éíá êáôáöåñùóåé áðïóôñåøáò ôçí ðñïóï÷çí áõôùí, êáé óõã÷õóùóåé áõôùí êáé äçìéïõñãçóïõóåé êáôáóôáóåéò áé ïðïéáé öåñïõí äé÷ïíïéáí êáé ðñïâëçìáôéóìïí åéò ôùí åíäïôåñùí áõôùí êáéôïé åéò ôçí ïìáäáí ôçí áãéáí ôçí åíäåäõìåíçí åéò áóðñïìáõñá.

Áíôéëáìâáíïìåíïò ï êáèïäçãçôçò ôçò ïìáäïò Æáãïñáêçò, áðåóôáëïí áñ÷áããåëïí Âñõæáí ïóôéò êñáôïõóåéí åéò äåîéáí ôçí ñïìöáéáí êáé åéò áñéóôåñáí óáëðéããáí, åóáëðéóóåí åéò ôá ðåñáôá ôïõ êïóìïõ äéá ïíïìáôïò ôùí ðáéêôùí:“Áðåóôñåøáôï áð’ åìïõ ôá áñãõñéá. Õðáãåôå ïðéóùí ìïõ óáôáíáäåò, ïóôéò åîõðçñåôåéôå âáñâáñá óõìöåñïíôá. Å÷ù ðéóôéí åéò ÐÁÏÊ, åéò Æáãïñáêçí êáé åéò Óáíôïò”.

Êáé ðñïóêáëåóáò ï áñ÷áããåëïò Âñõæáò ôïõò ðéóôïõò êáé õøùíïíôáò ôçí öïâåñçí ñïìöáéáí, åéðåí áõôïéò: “ Ïóôéò èåëåé ïðéóùí ìïõ áêïëïõèåé, åéò ïäïí áñåôçò, åéò ïäïí ãáëçíçò, åéò ïäïí áóðñïìáõñïõ Äéêåöáëïõ Áåôïõ”.

Áìåóùò, ðåóïíôáò åéò ãïíáôá, ôá ðëçèç ôùí ðéóôùí åëáëçóáí ôñéò: “Äïîá óïé ï ÐÁÏÊ êáé èáõìáóôá ôá åñãá óïõ. Ïðéóù óïõ èåëïõìå ðïñåõèåé, ãíùñéæïíôáò ôï äéêáéïí. Ïðéóù óïõ èåëïõìå ðïñåõèåé éíá ãíùñéóùìåí ôçí áãáðçí êáé áãáëéáóçí ôùí øõ÷ùí çìùí. Ìåãáò åéóáé ÐÁÏÊ êáé èáõìáóôá ôá åñãá óïõ”.

Êáé ï äéäáóêáëïò Óáíôïò áíáöùíçóåí: “Åäïèç ìïõ ðáóá åîïõóéá åí ôù ïõñáíù êáé åðé ôçò ãçò êáé åðé ôïéò õäáóïé õðïêáôù ôçò ãçò éíá öåñùìåí ôçí ïìáäáí ôçí åíäåäõìåíçí åéò áóðñïìáõñá åéò ïäïí åðéôõ÷éáò. Êáé éäïõ åãù ìåè’ õìùí åéìé ðáóáò ôáò çìåñáò åùò ôïõò áéùíáò ôùí áéùíùí êáé ôçò óõíôåëåéáò ôïõ êïóìïõ.”

Åêôïôå ðáíôåò áé ðéóôïé óõíåâñéóêïíôåò åéò ôïí ìåãáí åéò Ôïõìðáí Íáïí, áíáèõìïõíôåò ôá ðáëáéá ãåãïíïôá, õìíïõóé ôçí Áíáóôáóçí ôçò ïìáäáò ôçí åíäåäõìåíçí åéò áóðñïìáõñá ôñáãïõäùíôáò:

“ÐÁÏÊ áíåóôç åê ðåôñéíùí åôùí
èáíáôù èáíáôïí ðáôçóáò
êáé ôïéò åí ôïé ìíçìáóéí
æùç ÷áñéóáìåíïò

Áíáóôáóéí ÐÁÏÊ èåáóáìåíïé
ðñïóêõíçóùìåí áãéïí, êõñéïí, ÐÁÏÊ ôïí ìïíïí áíáìáñôçôïí.
Ôïí Äéêåöáëïí Áåôïí óïõ, ÐÁÏÊ, ðñïóêõíïõìåí
êáé ôçí áãéáí óïõ áíáóôáóçí õìíïõìåí êáé äïîáæùìåí.
Óõ ãáñ ïé ï Äéêåöáëïò Áåôïò çìùí,
åêôïò óïõ áëëïí, ïõê ïéäáìåí,
ôï ïíïìá óïõ ïíïìáæïìåí.
Äåõôå ðáíôåò ïé ðéóôïé ðñïóêõíçóùìåí
ôçí ôïõ ÐÁÏÊ áãéáí áíáóôáóçí.
Éäïõ ãáñ çëèåí äéá ôïõ Äéêåöáëïõ Áåôïõ
÷áñá åí ïëïí ôïí êïóìï.
Äéá ðáíôïò åõëïãïõíôåò ôïí ÐÁÏÊ
õìíïõìåí ôçí áíáóôáóçí áõôïõ
Ðåôñéíá åôç õðïìåéíáò äé' çìáò
èáíáôù èáíáôïí ùëåóáò.

Áíáóôáò ï ÐÁÏÊ áðï ôïõ ôáöïõ
åäùêåí åéìéí
ôçí áéùíéïí ÷áñáí
êáé ôçí ìåãáí áéóéïäïîéáí”



Êáëç Ëáìðñç áäåñöéá...ãéáôé ç ëåîç "Ðáó÷á" óéãïõñá äåí åéíáé åëëçíéêç!
Íá åéóôå ïëïé óáò ðáíôá êáëá!!!

http://palalos.blogspot.com/

[Alamana85]

Υπέροχο!!!

[jgoudis]

 

[ðáëáëüò]

http://palalos.blogspot.com/

ÐÁÉÏÍÉÁ ÊÁÉ Ï×É ÌÁÊÅÄÏÍÉÁ

[/b]


ÁÍÁÊÏÉÍÙÓÇ ÔÕÐÏÕ

Ìáêåäïíßá, 5 Ìáñôßïõ 2009 ì.×.

ÅÐÉÓÔÏËÇ-ÍÔÏÊÏÕÌÅÍÔÏ ÔÏÕ ÓÔÅÖÅÍ ÌÉËËÅÑ ÓÔÏ ÅÐÉÓÇÌÏ

ÐÅÑÉÏÄÉÊÏ ÔÏÕ ÁÑ×ÁÉÏËÏÃÉÊÏÕ ÉÍÓÔÉÔÏÕÔÏÕ ÁÌÅÑÉÊÇÓ

ÄÉÁÓÇÌÏÓ ÁÌÅÑÉÊÁÍÏÓ ÊÁÈÇÃÇÔÇÓ

ÎÅÓÊÅÐÁÆÅÉ ÔÏÕÓ ÐËÁÓÔÏÃÑÁÖÏÕÓ

[/font]

ÌïéÜæåé ìå óêçíÞ áðü êéíçìáôïãñáöéêÞ ôáéíßá, áëëÜ åßíáé ðñáãìáôéêüò åöéÜëôçò:

ôï Êõâåñíçôéêü ÌÝãáñï ôùí Óöåôåñéóôþí ôçò Ìáêåäïíßáò ìáò, íôõìÝíï ìå …«ðáñåëèüí»

Ï äéÜóçìïò Áìåñéêáíüò ÊáèçãçôÞò Áñ÷áéïëïãßáò óôï ÐáíåðéóôÞìéï ôïõ ÌðÝñêëåõ ÓôÝöåí Ìßëëåñ, ìå ìíçìåéþäç åðéóôïëÞ ôïõ, ðñïò ôï åðßóçìï Ðåñéïäéêü ôïõ Áìåñéêáíéêïý Áñ÷áéïëïãéêïý Éíóôéôïýôïõ «Archaeology Magazine», îåóêåðÜæåé ôïõò óöåôåñéóôÝò ôçò ÉóôïñéêÞò ÁëÞèåéáò êáé ìå áäéáìöéóâÞôçôá åðéóôçìïíéêÜ åðé÷åéñÞìáôá, êáôáññßðôåé áðüëõôá ôïõò éó÷õñéóìïýò ôùí Óêïðßùí, ðåñß ôïõ äÞèåí äéêáéþìáôüò ôïõò íá áðïêáëïýíôáé «ÌÁÊÅÄÏÍÉÁ» êáé «ÌÁÊÅÄÏÍÅÓ»!

Åéäéêüôåñá, ï äéÜóçìïò ÊáèçãçôÞò, ìå áöïñìÞ ðñïêëçôéêü Üñèñï ôïõ ÄçìïóéïãñÜöïõ Matthew Brunwasser ãéá ôá Óêüðéá, õðü ôïí ôßôëï «Letter From Macedonia: Owning Alexander», ðïõ äçìïóéåýèçêå óôï ðñïçãïýìåíï ôåý÷ïò Éáíïõáñßïõ – Öåâñïõáñßïõ ôïõ êáôáîéùìÝíïõ áìåñéêáíéêïý ðåñéïäéêïý «Archaeology», áíáôñÝðåé ìå ãñáðôÞ åðéóôïëÞ ôïõ ôï «èåìåëéþäåò éäåïëüãçìá» ôùí Óêïðßùí, ôåêìçñéþíïíôáò ðùò ç ðåñéï÷Þ åêåßíç Þôáí ç Ðáéïíßá êáé ðùò äåí Ý÷ïõí äéêáßùìá Üñá ïé óçìåñéíïß Óêïðéáíïß êÜôïéêïß ôçò, íá áðïêáëïýí ôï êñÜôïò ôïõò «Ìáêåäïíßá», áëëÜ ïýôå êáé ôïõò åáõôïýò ôïõò «Ìáêåäüíåò», üðùò äåí ìðïñïýí íá ôï êÜíïõí ëüãïõ ÷Üñç êáé «ïé Áéãýðôéïé»!

ÏËÏÊËÇÑÇ Ç ÅÐÉÓÔÏËÇ - ÍÔÏÊÏÕÌÅÍÔÏ

ÐÁÉÏÍÉÁ ÊÁÉ Ï×É …«ÌÁÊÅÄÏÍÉÁ»!

ÓõãêåêñéìÝíá, ãñÜöåé êáôÜ ëÝîç ï äéÜóçìïò Áìåñéêáíüò ÊáèçãçôÞò ðñïò ôïí Åêäüôç ôïõ Archaeology:

«Áíïßãïíôáò óÞìåñá ôï ôåý÷ïò Éáíïõáñßïõ/Öåâñïõáñßïõ ôïõ ðåñéïäéêïý Archaeology, áíÝôñåîá ìå åíäéáöÝñïí óôï «ÃñÜììá áðü ôç Ìáêåäïíßá», êáé äéáðßóôùóá üôé óôçí ðñáãìáôéêüôçôá Þôáí Ýíá ãñÜììá áðü ôçí Ðáéïíßá – ðåñéï÷Þ âüñåéá ôïõ üñïõò Âáñíïýò êáé ôïõ üñïõò ¼ñâçëïò. Ç ðåñéãñáöÞ ôïõ Livy ãéá ôç äçìéïõñãßá ôçò ñùìáúêÞò åðáñ÷ßáò ôçò Ìáêåäïíßáò (45.29.7 êáé 12) êÜíåé óáöÝò üôé ïé Ðáßïíåò æïýóáí âüñåéá ôùí åí ëüãù âïõíþí, (ôá ïðïßá óÞìåñá áðïôåëïýí ãåùãñáöéêÜ ôá öõóéêÜ üñéá ôçò ÅëëÜäáò) êáé íüôéá ôçò Äáñäáíßáò, ðïõ óÞìåñá âñßóêåôáé ôï Êüóïâï.

ÊáôÜ ôï ÓôñÜâùíá (7.ôì.4) åßíáé áêüìç ðåñéóóüôåñï óáöÝò íá ëå÷èåß, üôé ç Ðáéïíßá âñéóêüôáí âüñåéá ôçò Ìáêåäïíßáò êáé ç ìüíç äßïäïò áðü ôçí ìßá óôçí Üëëç ðåñéï÷Þ Þôáí (êáé ðáñáìÝíåé óÞìåñá) ç äéÜâáóç ìÝóù ôïõ óôåíïý ðåñÜóìáôïò ôïõ Áîéïý ðïôáìïý (Þ ÂáñäÜñç). Ìå Üëëá ëüãéá ç ðåñéï÷Þ ôçí ïðïßá ðåñéãñÜöåé ï Matthew Brunwasser óôï Üñèñï ôïõ “Owning Alexander”, Þôáí óôçí áñ÷áéüôçôá ç Ðáéïíßá.

Ï ÊáèçãçôÞò ÓôÝöåí Ìßëëåñ

Áí êáé åßíáé ãåãïíüò üôé ïé Üíèñùðïé åêåßíïé õðïôÜ÷ôçêáí óôïí Ößëéððï ôïí ´, ðáôÝñá ôïõ ÁëåîÜíäñïõ ôï 359 ð.×. (Äéüäùñïò Óéêåëüò 16.4.2), äåí Þôáí ðïôÝ Ìáêåäüíåò êáé ðïôÝ äåí Ýæçóáí óôç Ìáêåäïíßá. ÐñáãìáôéêÜ, ï ÄçìïóèÝíçò (Ïëõíèéáêüò 1.230), ìáò ëÝãåé üôé åß÷áí óêëáâùèåß áðü ôïí Ìáêåäüíá Ößëéððï êáé óáöþò êáôÜ óõíÝðåéá äåí Þôáí Ìáêåäüíåò. Ï ÉóïêñÜôçò (5.23) óçìåéþíåé ôá ßäéá. Ïìïßùò, ãéá ðáñÜäåéãìá, ïé Áéãýðôéïé, ïé ïðïßïé õðïôÜ÷ôçêáí áðü ôïí ÁëÝîáíäñï, Þôáí õðü ìáêåäïíéêÞ ìåí äéïßêçóç, óõìðåñéëáìâáíïìÝíçò êáé ôçò ÊëåïðÜôñáò, áëëÜ ðïôÝ äåí õðÞñîáí ïé ßäéïé Ìáêåäüíåò êáé ç Áßãõðôïò ðïôÝ äåí ïíïìáæüôáí Ìáêåäïíßá (êáé áðü üóá ãíùñßæù äåí åðéæçôåß áõôÞ ôçí ïíïìáóßá óÞìåñá).

ÐÁÉÏÍÅÓ ÅÓÔÙ, “ÌÁÊÅÄÏÍÅÓ” ÐÏÔÅ!

Âåâáßùò (óõíå÷ßæåé ï ÊáèçãçôÞò), üðùò ìáò ëÝåé ï Èïõêõäßäçò (2.99), ïé Ìáêåäüíåò åß÷áí êáôáëÜâåé «ìßá óôåíÞ ëùñßäá ôçò Ðáéïíßáò, ðïõ åêôåßíåôáé áðü ôï åóùôåñéêü ìÝ÷ñé ôçí ÐÝëëá êáé ôç èÜëáóóá, êáôÜ ìÞêïò ôïõ Áîéïý ðïôáìïý. Èá Þôáí ßóùò êáôáíïçôü åÜí ïé óçìåñéíïß êÜôïéêïé ôçò äçìïêñáôßáò ôùí Óêïðßùí ïíüìáæáí ôïõò åáõôïýò ôïõò Ðáßïíåò êáé èåùñïýóáí üôé ôïõò áíÞêåé ç ðåñéï÷Þ ðïõ ðåñéãñÜöåé ï Èïõêõäßäçò. ÁëëÜ ãéáôß, áíôßèåôá, ðñïóðáèïýí ïé óçìåñéíïß êÜôïéêïé ôçò áñ÷áßáò Ðáéïíßáò íá ïíïìÜæïíôáé Ìáêåäüíåò êáé ç ðåñéï÷Þ ôïõò Ìáêåäïíßá;

ÔÁ ÓÊÏÐÉÁ ÄÉÅÊÄÉÊÏÕÍ ÔÏ ÅËËÇÍÉÊÏ ÅÄÁÖÏÓ!

O ê. Brunwasser, (Ó.55) áíáöÝñåôáé óôïõò Åëëçíéêïýò éó÷õñéóìïýò, üôé ç óôÜóç áõôÞ áðïôåëåß «Ýíäåéîç äéåêäéêÞóåùí Åëëçíéêþí åäáöþí» êáé åðéóçìáßíåé üôé «ç âüñåéá ðåñéï÷Þ ôçò ÅëëÜäáò, ïíïìÜæåôáé åðßóçò Ìáêåäïíßá». ÁöÞíïíôáò êáôÜ ìÝñïò üôé áõôÞ ç âüñåéá ðåñéï÷Þ ôçò ÅëëÜäáò ïíïìÜæåôáé óõíå÷þò Ìáêåäïíßá ãéá ðåñéóóüôåñá áðü 2500 ÷ñüíéá, (âëÝðå ìåôáîý Üëëùí êáé Çñüäïôïò 5.17 – 7.128 êáé áëëïý) ç ðëÝïí óýã÷ñïíç Éóôïñßá êáôáäåéêíýåé üôé ïé ÅëëçíéêÝò áíçóõ÷ßåò åßíáé íüìéìåò.

ÅíäåéêôéêÜ óçìåéþíåôáé üôé ×Üñôçò ðïõ åêôýðùóáí ôá Óêüðéá ôï 1992 (Åéêüíá 1) äåß÷íåé êáèáñÜ ôçí äéåêäßêçóç, üôé ç Ìáêåäïíßá åêôåßíåôáé áðü åêåß, ìÝ÷ñé ôï üñïò ¼ëõìðïò, ðñïò íüôïí, óõã÷ùíåýïíôáò Ýôóé ôéò ðåñéï÷Ýò ôçò áñ÷áßáò Ðáéïíßáò êáé Ìáêåäïíßáò óå ìßá åíüôçôá.

Ç ßäéá äéåêäßêçóç åßíáé äéáêñéôÞ êáé óå ÷áñôïíüìéóìá ôñÜðåæáò ôçò “Äçìïêñáôßáò ôçò Ìáêåäïíßáò”, ðïõ äåß÷íåé ùò Ýíá áðü ôá Ìíçìåßá ôçò ôïí Ëåõêü Ðýñãï ôçò Èåóóáëïíßêçò, ðïõ âñßóêåôáé óôçí ÅëëÜäá (Åéêüíá 2). ÕðÜñ÷ïõí ðïëëÜ áêüìç ðáñáäåßãìáôá çìåñïëïãßùí, ÷ñéóôïõãåííéÜôéêùí êáñôþí, áõôïêüëëçôùí ãéá áõôïêßíçôá êôë, ìå ôéò ßäéåò äéåêäéêÞóåéò.

ÓÅ ÐÏÉÁ “ÌÁÊÅÄÏÍÉÁ” ÐÇÃÅ Ï ÁÐÏÓÔÏËÏÓ ÐÁÕËÏÓ;

Ï ê. Brunwasser Ý÷åé åðß ðëÝïí áíáäåßîåé óõìöùíþíôáò, (International Herald Tribune 10-1-2008), åñãáóßá ôïõ «Ìáêåäïíéêïý Éíóôéôïýôïõ Óôñáôçãéêþí Åñåõíþí 16:9» ðïõ áíáöÝñåôáé óôçí ÊáéíÞ ÄéáèÞêç (16:9), êáôÜ ôçí ïðïßá Ýíáò Ìáêåäüíáò ðáñïõóéÜóôçêå óôïí Áðüóôïëï Ðáýëï, ðáñáêáëþíôáò ôïí «¸ëá óôç Ìáêåäïíßá íá ìáò âïçèÞóåéò». Óå ðïßåò ðåñéï÷Ýò ôçò Ìáêåäïíßáò ðÞãå ï Áðüóôïëïò Ðáýëïò; ÐÞãå óôç ÍåÜðïëç (ÊáâÜëá), óôïõò Öéëßððïõò, óôçí Áìößðïëç, óôç Áðïëëùíßá, óôç Èåóóáëïíßêç êáé óôç ÂÝñïéá (ÐñÜîåéò 16:11-17:10). ¼ëåò áõôÝò ïé ðåñéï÷Ýò áðïôåëïýí ôçí éóôïñéêÞ Ìáêåäïíßá êáé êáìßá äåí âñßóêåôáé óôçí Ðáéïíßá. Ôé åßäïõò áðáßôçóç åãåßñåôáé áðü Ýíá Éíóôéôïýôï ôùí Óêïðßùí, ðïõ áíáöÝñåôáé óå ðåñéãñáöÞ ôçò áñ÷áßáò Ìáêåäïíßáò êáé óôç óçìåñéíÞ ðåñéï÷Þ ôçò óçìåñéíÞò âüñåéáò ÅëëÜäáò;

“Ç ÌÅÃÁËÇ …ÖËÙÑÉÄÁ”

Äåí îÝñù ôé èá óõìðåñáßíáìå, åÜí Ýíá ìåãÜëï íçóß êïíôÜ óôéò íïôéïäõôéêÝò áêôÝò ôùí ÇÐÁ Üñ÷éæå íá áõôïáðïêáëåßôáé Öëþñéäá êáé åìöÜíéæå óå ÷áñôïíïìßóìáôÜ ôïõ åéêüíåò ôçò áðü ôï Disney World, åíþ ðáñÜëëçëá êõêëïöïñïýóå ÷Üñôåò ðïõ èá ðáñïõóßáæáí ôç “ÌåãÜëç Öëþñéäá”!

Ç ÉÓÔÏÑÉÊÇ ÁÌÅÑÉÊÁÍÉÊÇ ÅÃÊÕÊËÉÏÓ ÓÔÅÔÔÉÍÉÏÕÓ,1944

Óßãïõñá äåí õðÜñ÷åé áìöéâïëßá ãéá ôï ôé åß÷å óôï ìõáëü ôïõ ï Õðïõñãüò Åîùôåñéêþí ôùí ÇÐÁ Edward Stettinious, üôáí óôéò 26 Äåêåìâñßïõ 1944 Ýãñáöå [ÐçãÞ: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii, Washington, D.C., Circular Airgram (868.014/26Dec.1944)]:

“Ôï Õðïõñãåßï (Åîùôåñéêþí) óçìåßùóå ìå óçìáíôéêü åíäéáöÝñïí áõîáíüìåíåò ðñïðáãáíäéóôéêÝò äéáäüóåéò êáé çìéåðßóçìåò äçëþóåéò õðÝñ ìéáò áõôüíïìçò Ìáêåäïíßáò, ðïõ ðñïÝñ÷ïíôáé êõñßùò áðü ôç Âïõëãáñßá, áëëÜ åðßóçò êáé áðü ÃéïõãêïóëáâéêÝò ðçãÝò ðáñôéæÜíùí êáé Üëëùí, ìå ôçí ðñüèåóç íá óõìðåñéëçöèïýí êáé åëëçíéêÝò ðåñéï÷Ýò óôï õðü äéáìüñöùóç êñÜôïò. Ç ÊõâÝñíçóç ôùí ÇÐÁ èåùñåß ôéò óõæçôÞóåéò ðåñß ìáêåäïíéêïý «êñÜôïõò», ÌáêåäïíéêÞò «ðáôñßäáò» Þ ÌáêåäïíéêÞò «åèíéêÞò óõíåéäÞóåùò» áäéêáéïëüãçôç äçìáãùãßá ðïõ äåí áíôéðñïóùðåýåé åèíéêÞ Þ ðïëéôéêÞ ðñáãìáôéêüôçôá êáé äéáâëÝðåé ìå ôç óçìåñéíÞ ôçò åðáíåìöÜíéóç óå ìéá ðéèáíÞ óõãêÜëõøç åðéèåôéêþí ðñïèÝóåùí êáôÜ ôçò ÅëëÜäáò.”

ÅËËÇÍÁÓ Ï ÌÅÃÁÓ ÁËÅÎÁÍÄÑÏÓ ÊÁÉ ÏÉ ÐÑÏÃÏÍÏÉ ÔÏÕ!

Ï êÜôïéêïò Âïõëãáñßáò ê. Brunwasser áíáöÝñåé óôç óõíå÷åßá (óõíå÷ßæåé ðÜíôá óôçí ÅðéóôïëÞ ôïõ ï ÊáèçãçôÞò), ìå Ýêäçëç êáôáöñüíçóç, üôé ç ÅëëÜäá éó÷õñßæåôáé ðùò ï “ÁëÝîáíäñïò ô, ï ÌÝãáò ÁëÝîáíäñïò åßíáé .....¸ëëçíáò”. ÁõôÞ ç óôÜóç ìå ðåñéðëÝêåé. Ôé “äéåêäßêçóç” õðÜñ÷åé;

Ï ðñï-ðñï-ðÜððïò ôïõ ÁëåîÜíäñïõ, ï ÁëÝîáíäñïò Á´ åß÷å ðéóôïðïéçèåß ùò ¸ëëçíáò óôçí Ïëõìðßá êáé óýìöùíá ìå ôá ëåãüìåíá ôïõ ðáôÝñá ôçò éóôïñßáò: “Óõìâáßíåé íá ãíùñßæù üôé [ïé ðñüãïíïé ôïõ ÁëåîÜíäñïõ] åßíáé ¸ëëçíåò” (Çñüäïôïò 5.22)

Ï ðáôÝñáò ôïõ ÁëåîÜíäñïõ, ï Ößëéððïò, åß÷å íéêÞóåé óå äéÜöïñá éððåõôéêÜ áèëÞìáôá óôçí Ïëõìðßá êáé ôïõò Äåëöïýò (Ðëïýôáñ÷ïò, ÁëÝîáíäñïò 4.9; ÇèéêÜ 105A), ðïõ áðïôåëïýí ôá ðëÝïí ÅëëçíéêÜ áðü üëá ôá ÉåñÜ ôçò áñ÷áßáò ÅëëÜäáò, óôá ïðïßá

ÃñáììÝíá ìå åëëçíéêÜ ãñÜììáôá, 2.300 ÷ñüíéá ðñéí, ðéóôïðïéïýí áäéáìöéóâÞôçôá ôçí åëëçíéêüôçôá ôùí Ìáêåäüíùí êáé ôçò Ìáêåäïíßáò, ðïõ ìå ôïí ÁëÝîáíäñï ôïí Á´ Ýóùóå óôéò ÐëáôáéÝò ôçí ÅëëÜäá, ìå ôïí Ößëéððï åôïßìáóå ôï üñáìá êáé ôï óôñÜôåõìá êáé ìå ôïí ÁëÝîáíäñï ô ôïí ÌÝãá, ðÝôõ÷å ôçí êáôÜëõóç ôçò áðÝñáíôçò êáé ðáíßó÷õñçò ÐåñóéêÞò Áõôïêñáôïñßáò, óôï üíïìá üëùí ôùí ÅëëÞíùí

äåí Þôáí åðéôñåðôÞ ç óõììåôï÷Þ ìç ÅëëÞíùí óå áãþíåò. ÅÜí ï Ößëéððïò Þôáí ¸ëëçíáò, äåí Þôáí åðßóçò êáé ï ãéüò ôïõ ÁëÝîáíäñïò ¸ëëçíáò;

ÓÔÁ ÅËËÇÍÉÊÁ ÔÁ ÅÑÃÁ ÅÕÑÉÐÉÄÇ ÃÉÁ ÔÏÕÓ ÌÁÊÅÄÏÍÅÓ

Ï Åõñéðßäçò, ï ïðïßïò ðÝèáíå êáé åôÜöç óôç Ìáêåäïíßá (Èïõêõäßäçò apud Pal. Anth. 7.45; Ðáõóáíßáò 1.2.2; Äéüäùñïò ï Óéêåëüò 13.103), Ýãñáøå ôï Ýñãï Áñ÷Ýëáïò, ðñïò ôéìÞ ôïý ðñïãüíïõ ôïõ ÁëåîÜíäñïõ, óôç ÓëáâéêÞ ãëþóóá;

¼ôáí Ýãñáøå ôéò ÂÜê÷åò, åõñéóêüìåíïò óôçí ÁõëÞ ôïõ Áñ÷Ýëáïõ, äåí ôï Ýãñáøå óôá ÅëëçíéêÜ, üðùò Ý÷åé äéáóùèåß ìÝ÷ñé ôéò çìÝñåò ìáò;

ÌÞðùò ðñÝðåé íá õðïèÝóïõìå üôé ï Åõñéðßäçò Þôáí «Ìáêåäüíáò», ðïõ Ýãñáöå óôá ÓëáâéêÜ (óå ìéá åðï÷Þ ðïõ áõôÞ ç ãëþóóá äåí õðÞñ÷å) êáé ìåôÜ ôá Ýñãá ôïõ ìåôáöñÜóôçêáí óôá ÅëëçíéêÜ;

ÓÅ ÐÏÉÁ ÃËÙÓÓÁ ÄÉÄÁÓÊÅ Ï ÁÑÉÓÔÏÔÅËÇÓ ÔÏÍ ÁËÅÎÁÍÄÑÏ;

Ðïéá Þôáí ç ãëþóóá óôçí ïðïßá ï ÁñéóôïôÝëçò äßäáóêå ôïí ÁëÝîáíäñï;

Ðïéá ãëþóóá ìåôÝöåñå ï ÁëÝîáíäñïò óôéò åêóôñáôåßåò ôïõ óôçí ÁíáôïëÞ;

Ãéáôß Ý÷ïõìå óÞìåñá áñ÷áßåò åðéãñáöÝò óôçí ÅëëçíéêÞ, óå ðüëåéò ðïõ ßäñõóå ï ÁëÝîáíäñïò, öèÜíïíôáò ìÝ÷ñé ôï ÁöãáíéóôÜí, êáé ü÷é óôç ÓëáâéêÞ;

Ãéáôß ç ÅëëçíéêÞ åðéêñÜôçóå ðáíôïý óôçí Áõôïêñáôïñßá ôïõ ÁëåîÜíäñïõ, åÜí áõôüò Þôáí ðñáãìáôéêÜ ü÷é ¸ëëçíáò áëëÜ “Ìáêåäüíáò”; (ó.ó. åí. åèíéêÜ “Ìáêåäüíáò”)

Ãéáôß ç ÊáéíÞ ÄéáèÞêç ãñÜöôçêå óôçí ÅëëçíéêÞ êáé ü÷é óôç ÓëáâéêÞ;

Ï ÁËÅÎÁÍÄÑÏÓ ÄÅÍ ÈÁ ÌÐÏÑÏÕÓÅ ÍÁ ÄÉÁÂÁÓÅÉ ÓËÁÂÉÊÁ

Óôç óåëßäá 57 ôçò áðïêáëïýìåíçò «ÅðéóôïëÞò áðü ôç Ìáêåäïíßá», õðÜñ÷åé öùôïãñáößá

ôïõ óõããñáöÝá, ðïõ óôÝêåôáé ìðñïóôÜ áðü “ìðñïýôæéíï Üãáëìá ôïõ ÌåãÜëïõ ÁëåîÜíäñïõ óôçí ðüëç ÐñéëÝð”. Ôï Üãáëìá åßíáé Ýêäçëá óýã÷ñïíçò êáôáóêåõÞò, áëëÜ ôï åñþôçìá åßíáé åÜí ÁëÝîáíäñïò èá ìðïñïýóå íá äéáâÜóåé ôçí åðéãñáöÞ ðïõ öÝñåé óôç ÓëáâéêÞ ãëþóóá, êÜôù áðü ôá ðüäéá ôïõ. Ìå ôçí äåäïìÝíç éóôïñéêÜ ìåôáãåíÝóôåñç áíÜðôõîç ôçò ÓëáâéêÞò óå ó÷Ýóç ìå ôçí ÅëëçíéêÞ ãëþóóá, ç áðÜíôçóç åßíáé ðñïöáíÞò.

“ÉÓÔÏÑÉÊÅÓ ÁÍÏÇÓÉÅÓ” ÔÏÕ MATTHEW BRUNWASSER

ÐáñÜ ôï üôé åßíáé êáëïäå÷ïýìåíç ç áíáöïñÜ ôïõ ê. Brunwasser óå áñ÷áéïëïãéêÜ èÝìáôá ôçò Ðáéïíßáò, ç åê ìÝñïõò ôïõ õéïèÝôçóç êáé ç ðñïâïëÞ óõã÷ñüíùí ðïëéôéêþí åðéäéþîåùí ôùí êáôïßêùí ôçò ùò ðñïò ôçí ÷ñÞóç ôçò ïíïìáóßáò Ìáêåäïíßá, äåí åßíáé ìüíï ìç êáëïäå÷ïýìåíç, áëëÜ áðïôåëåß ðáñï÷Þ êáêþí õðçñåóéþí ðñïò ôïõò áíáãíþóôåò ôïõ ðåñéïäéêïý Archaeology, ïé ïðïßïé öáíôÜæïìáé üôé åíäéáöÝñïíôáé ãéá éóôïñéêÝò áëÞèåéåò. ÁëëÜ ôüôå, ç áðüöáóç åê ìÝñïõò ôïõ ðåñéïäéêïý Archaeology – åíüò åíôýðïõ ôïõ Áñ÷áéïëïãéêïý Éíóôéôïýôïõ ôùí ÇÐÁ - ãéá ôçí äéÜäïóç áõôÞò ôçò éóôïñéêÞò áíïçóßáò, áðïôåëåß åã÷åßñçìá óå âÜñïò ôçò áîéïðéóôßáò ôïõ.

ÌÁÊÅÄÏÍÉÁ ÇÔÁÍ ÌÏÍÁ×Á ÌÉÁ

Áò ëå÷èåß áêüìç ìßá öïñÜ: Ç ðåñéï÷Þ ôçò áñ÷áßáò Ðáéïíßáò, Þôáí ìÝñïò ôçò ÌáêåäïíéêÞò Áõôïêñáôïñßáò, üðùò Þôáí åðßóçò ç ¸öåóïò, ç Ôýñïò, ç Ðáëáéóôßíç, ç ÌÝìöéò, ç Âáâõëþíá, ôá ÔÜîéëáe êáé äùäåêÜäåò áêüìç. ¼ëåò áõôÝò åß÷áí ãßíåé «ÌáêåäïíéêÝò» ãéá ìßá ðåñßïäï, áëëÜ êáìßá áðü áõôÝò äåí Þôáí ðïôÝ ç «Ìáêåäïíßá».

“ÌÁÊÅÄÏÍÉÁ” ÓÇÌÁÉÍÅÉ ÅËËÇÍÉÊÇ ÐÅÑÉÏ×Ç

Áò ìïõ åðéôñáðåß íá ðåñáôþóù áõôÞ ôç åðåîÞãçóç êÜíïíôáò ìßá ðñüôáóç, ãéá ôçí åðßëõóç ôïõ åñùôÞìáôïò ôçò óýã÷ñïíçò ÷ñÞóåùò ôçò ïíïìáóßáò «Ìáêåäïíßá». Ç ÅëëÜäá ðñÝðåé íá ðñïóáñôÞóåé ôçí Ðáéïíßá, üðùò Ýêáíå ï Ößëéððïò ´ ôï 359 ð.×. Áõôü èá öáéíüôáí áðïäåêôü áðü ôïõò óýã÷ñïíïõò êáôïßêïõò ôçò åí ëüãù ðåñéï÷Þò, äåäïìÝíïõ üôé éó÷õñßæïíôáé ðùò åßíáé ÅëëçíéêÞ, åíóôåñíéæüìåíïé ôï üíïìá ôçò Ìáêåäïíßáò êáé ôïõ ðëÝïí äéÜóçìïõ ôÝêíïõ ôçò. Ôüôå ïé óýã÷ñïíïé êÜôïéêïé áõôÞò ôçò íÝáò ÅëëçíéêÞò ðåñéï÷Þò, èá ìðïñïýóáí íá áó÷ïëçèïýí íá ìÜèïõí, íá ìéëïýí êáé íá ãñÜöïõí ÅëëçíéêÜ, áò åëðßóïõìå ôüóï êáëÜ, üóï ôá Þîåñå êáé ï ÌÝãáò ÁëÝîáíäñïò.

Åéëéêñéíþò,

Stephen G. Miller, Åðßôéìïò ÊáèçãçôÞò ôïõ Ðáíåðéóôçìßïõ Berkley, Êáëéöüñíéá, ÇÐÁ

Õ.Ã. Ãéá ìßá ðëçñÝóôåñç åîÝôáóç áñ÷áßùí áðïäåßîåùí ðåñß ôçò Ðáéoíßáò, âëÝðå I. L. Merker, “The Ancient Kingdom of Paionia,” Balkan Studies 6 (1965) 35-54



Êïéíïðïßçóç:

C. Brian Rose, President, Archaeological Institute of America

Hillary Rodham Clinton, Secretary of State of the United States of America

Dora Bakoyiannis, Minister of Foreign Affairs of Greece

Antonis Samaras, Minister of Culture of Greece

Olli Rehn, European Commissioner for Enlargement

Erik Meijer, Member, European Parliament »

http://palalos.blogspot.com/
 

[ðáëáëüò]

áöéåñùìÝíï óôïí áêñùôçñéáóìÝíï ðíåõìáôéêÜ ðëçèõóìü ìáò


-¼,ôé ðáñåêêëßíåé áð' ôïí ìÝóï üñï åßíáé áöýóéêï, áíùìáëßá, áññþóôéá.

-Íüìéìï êáé óùóôü åßíáé íá õðÜñ÷ïõìå åìåßò, ü,ôé äéáöÝñåé åßíáé ðáñÜíïìï, áíÞèéêï. åãêëçìáôéêü,

-Ç åëåýèåñç âïýëçóç äåí õðÜñ÷åé, ç âïýëçóç áõôÞ åßíáé ìéá øõ÷éêÞ áññþóôéá,

-¼,ôé åßíáé áíþôåñü ìïõ ôï âáöôßæù Üó÷çìï, êáêü, áíþìáëï.

-¿ñéìïò èåùñåßôå üðïéïò ðáñ' üëåò ôéò óðïõäÝò ôïõ êáé ôç ðáéäåßá ðïõ Ý÷åé
ãõñíÜ ðßóù óôïí äéêü ìáò ôñüðï óêÝøçò êáé ãßíåôáé áñåóôüò êáé ãßíåôáé ðñüâáôï, êáé Ý÷åé Þóõ÷ç óõíåßäçóç,

-Åßìáóôå ü÷ëïò åðåéäÞ äåí ìðïñïýìå íá áíáëÜâïõìå ôçí åõèýíç ôïõ åáõôïý ìáò..

-Ç ìíÞìç óõëëïãéêÜ äéáãñÜöåôáé ãéá íá ìåßíåé ìéá êïýöéá ðåñçöÜíéá.

-¼ëùò ðåñéÝñãùò üóï êé áí äéáâÜóïõìå, üóï êé áí ðáéäåõôïýìå
üóï êé áí óêåöôïýìå ðÜíôá ôéò ßäéåò áîßåò Ý÷ïõìå....

-Êñõâüìáóôå ðßóù áðü ôéò èåúêÝò Ýííïéåò ôçò ËïãéêÞò, ôçò ÇèéêÞò êáé ôçò Èñçóêåßáò êáé ôçò ÐéóôÞò ÕðáêïÞò ãéá íá ìçí øÜ÷íïõìå êáé êïõñáæüìáóôå..



"Ç ðëÜíç äåí åßíáé ôýöëùóç, ç ðëÜíç åßíáé áíáíäñßá". Nietzsche

Ôï IQ ôïõ ü÷ëïõ, éóïýôáé ìå ôï IQ ôïý ðéï çëßèéïõ óõììåôÝ÷ïíôá ó' áõôüí, äéáéñåìÝíï äéá ôïý ðëÞèïõò ôïõ. ÐñÜôóåô


êáëçíý÷ôá ïðáäÝ, êáëçíý÷ôá ößëáèëå, ðñïóùðïëÜôñç, ðïñùìÝíå

ÐïëéôéêÞ

Áèëçôéóìüò

Èñçóêåßåò

Éäåïëïãßåò

ôá Ý÷åéò üëá äéáëýóåé êáé êõìáäïðïéåßò ôá ìõáëÜ ìáò….

[ðáëáëüò]

19 MAIOY HMΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ.....

http://4.bp.blogspot.com/_L-uXHdS262g/ShAPTm3Tn-I/AAAAAAAACOI/adtOCRTI8gs/s1600-h/genocide.jpg

http://4.bp.blogspot.com/_L-uXHdS262g/ShAUgOzB8SI/AAAAAAAACOY/3pfYgZRtjUY/s1600-h/PSATHAS.jpg