PAOKWORLD

Οι Έλληνες Θεοί και ο Ρωμαίος φιλόσοφος

Δικέφαλος ·

Θα μπορούσε να είναι τίτλος κόμικ ή σατιρικού θεατρικού έργου. Δεν είναι όμως.

Είναι, δυστυχώς, η περίληψη όσων συμβαίνουν στο κεφάλι του κόουτς Τρινκιέρι μετά τον αγώνα ΠΑΟΚ – Ρόμα.

Ο Ιταλός κόουτς είπε και πάλι πολλά στη συνέντευξη Τύπου. Τολμώ να πω πως αυτά που λέει είναι δυσανάλογα πολλά σε σχέση με αυτά που δείχνει ο ΠΑΟΚ στο γήπεδο.

Είναι, επίσης, δυσανάλογα πιο πλούσια, ευφυέστατα, χιουμοριστικά, διασκεδαστικά και απολαυστικά σε σχέση με τα φτωχά, χαζά, κρύα, κουραστικά και ψυχοπλακωτικά πράγματα που παρουσιάζει η ομάδα του στο παρκέ.

Το έχουμε γράψει πολλάκις:

Ο ΠΑΟΚ φέτος δεν μπορεί να επιβάλει τον ρυθμό του σε κανένα παιχνίδι.

Είναι πάντα ο καλεσμένος στο πάρτι.

Το γεγονός ότι καταφέρνει και κερδίζει είναι, σε καθοριστικό βαθμό, αποτέλεσμα ατομικής ποιότητας.

Τα ομαδικά χαρακτηριστικά, όμως, φαίνονται μετά τα τάιμ άουτ, στα σκριν, στις κομπίνες, στα μποξ άουτ και σε πολλά ακόμη στοιχεία του παιχνιδιού. Και, δυστυχώς, εκεί δεν βλέπουμε καμία πρόοδο.

Παίξαμε δύο παιχνίδια με ομάδες που ήθελαν χαμηλό ρυθμό; Το παιχνίδι πήγε σε χαμηλό σκορ.

Παίζουμε με ομάδα που τρέχει; Το παιχνίδι θα πάει σε υψηλό σκορ.

Διαβάζω ορισμένες απόψεις ότι ο ΠΑΟΚ προσαρμόζεται στο παιχνίδι του αντιπάλου. Αυτά είναι αστεία.

Στο μπάσκετ, στις 99 από τις 100 περιπτώσεις, το καλύτερο μπάτζετ κερδίζει.

Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά στο μπάτζετ, τόσο πιο εύκολα επικρατεί ο ισχυρότερος.

Φυσικά και υπάρχουν εκπλήξεις. Γενικά, όμως, ισχύει το «ό,τι πληρώσεις, παίρνεις» και στο γήπεδο.

Δεν είναι ποδόσφαιρο, όπου μια στραβοκλωτσιά ή ένα πέναλτι μπορεί να σου στερήσει ένα παιχνίδι.

Στο μπάσκετ μπορείς να κάνεις 20 λάθη και πάλι να κερδίσεις, επειδή έχεις τους καλύτερους παίκτες και, συνεπώς, την καλύτερη ομάδα στα χαρτιά.

Κάτι τέτοιο, όμως, στον ΠΑΟΚ δεν ισχύει.

Ενώ στα χαρτιά έχουμε καλούς παίκτες και μεγάλο μπάτζετ, στο γήπεδο παίζουμε ντέρμπι είτε αντιμετωπίζουμε τον τελευταίο είτε τον πρώτο της βαθμολογίας.

Και αυτό κάτι δείχνει για την πραγματική ποιότητα της ομάδας.

Δεν γίνεται ο ΠΑΟΚ με αυτούς τους παίκτες και αυτό το ρόστερ, ο ΠΑΟΚ του Μυστακίδη, να μην μπορεί να κερδίσει έστω μία φορά έναν αντίπαλο με 15-20 πόντους διαφορά, στο χαλαρό ρε παιδί μου, από το ξεκίνημα του ματς.

Δεν γίνεται αυτή η ομάδα να αδυνατεί να χτίσει μια διαφορά 10-12 πόντων ή, όταν τελικά την αποκτά, να μην μπορεί να τη διατηρήσει για περισσότερες από δύο επιθέσεις.

Και να οδηγεί κάθε ματς στις τελευταίες κατοχές.

Ήμαρτον!

Πάλι τα ίδια λέμε. Ποιο το νόημα, θα αναρωτηθεί κανείς.

Ίσως να μην υπάρχει κανένα νόημα.

Εδώ ο προπονητής της ομάδας εξηγεί το 113-111 λέγοντας ότι "ξεχάσαμε να παίξουμε άμυνα".

ΣΟΒΑΡΑ, ΡΕ ΚΟΟΥΤΣ;

Την προηγούμενη φορά ξεχάσαμε να παίξουμε επίθεση, δηλαδή;

Συγγνώμη κιόλας, με το συμπάθιο, αλλά γίνεται να φροντίσεις να μη μας διαφεύγει και να μην ξεχνούμε ούτε την άμυνα ούτε την επίθεση;

Και ας αναρωτιέσαι τότε τι μπορεί να σκέφτονται ή τι πρόκειται να σου πουν οι Έλληνες Θεοί.

Κόουτς, να κάνουμε μια συμφωνία;

Εγώ είμαι μέσα.

Να παίζει ο ΠΑΟΚ μπάσκετ, να κερδίζει, να μας φτιάχνει τη διάθεση και να βγάζουμε γούστα με τις φιλοσοφίες σου μετά τον αγώνα.

Να παίζει μπάσκετ ο ΠΑΟΚ όμως.