11/7/2000 Conrad mac Ray
Από το παλιό forum του PAOKWORLD (2002–2022) – μόνο για ανάγνωση.
king ·
Paixtaras
stis kardies mas
gia mia zoi..
asiniditos ·
mcrae mcrae ena kai na kaiei
. sinthima pou fonaksame gia to en logo kalathi tou conrad sto teleuteo deueterolepto, me ton pao. to sinthima fonaxtike apo kamia 30ria PAOKtsides pou eixan paei sto oaka meta apo mia vdomada an thimame kala ston agona tis omadas mas me ton pao sto podosfero (oaka).
McChariz ·
http://www.basket-stats.info/euroleague/1997-1998/teams/paok.htm
Conrad ψυχαρα για παντα ΠΑΟΚΑΡΑ!!
και οταν μια μερα ΠΑΟΚ θα πεθανωωω
εκει ψηλα πουτανα θα τα κανωωω!!!!
egoist ·
Παικταράς και αθληταράς!
ÐÑÅËÅÂÉÔÓ ·
Oι ασπρόμαυρες ιστορίες θυμούνται τον Κόνραντ Μακρέι
Ο Κόνραντ ΜακΡέι (2.07, Conrad McRae) πέρασε μόλις ένα χρόνο από τη χώρα μας, φορώντας τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Γεννημένος το 1971, ο ΜακΡέι ήταν ο τύπος του παίκτη που στην Ευρώπη δεν φαινόταν να μπορεί να κλειστεί. Όμως, προδομένος από την καρδιά του και την αγάπη του για το μπάσκετ, «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία μόλις 29 ετών, το καλοκαίρι του 2000.
Ο ΜακΡέι γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το Γενάρη του 1971 και μεγάλωσε παίζοντας μπάσκετ στο Τεχνικό Λύκειο του Μπρούκλιν. Εκεί ήταν ο καλύτερος στο μπάσκετ, ενώ η συμμετοχή του στα playgrounds του Χάρλεμ του είχε χαρίσει το προσωνύμιο «McNasty», λόγω του τρόπου παιχνιδιού του. Το 1986-89 ήταν στην καλύτερη πεντάδα Λυκείων ολόκληρης της Νέας Υόρκης, ενώ το 1989 ήταν μέλος της εθνικής ομάδα των Η.Π.Α. κάτω των 18 και έλαβε μέρος στους Junior Olympics.
Στη συνέχεια αποφάσισε να δεχτεί την υποτροφία που του πρότεινε το Σιράκιουζ, όπου σταδιακά ξεχώρισε. Την πρώτη του χρονιά (1989-90) ήταν η 4η επιλογή στους ψηλούς και δεν είχε ουσιαστικό χρόνο συμμετοχής, αλλά η συνέχεια ήταν διαφορετική, για να φτάσει το 1992-93 να έχει 11.9 πόντους, 6.6 ριμπάουντ και 2.6 τάπες ανά αγώνα. Το μεγαλύτερο προσόν του ήταν ότι τάπωνε ό,τι... πετούσε μέσα στο γήπεδο, σταδιακά δούλεψε πάρα πολύ και βελτίωσε το επιθετικό του παιχνίδι, αλλά και τα ριμπάουντ του για να γίνει ένας πολύ αξιόπιστος ριμπάουντερ. Τελειώνοντας το κολέγιο ήταν 4ος στην ιστορία του Σιράκιουζ σε τάπες (πίσω από Ρούσβελτ Μπούι, Ρόνι Σεϊκέλι και Ντέρικ Κόλεμαν).
Το καλοκαίρι του 1993 επιλέχτηκε στο νούμερο 38 από τους Ουάσινγκτον Μπούλετς, αλλά δεν αγωνίστηκε στο NBA. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το CBA, αποφάσισε να περάσει τον Ατλαντικό και πρώτος του σταθμός ήταν η Φενέρμπαχτσε. Στην Τουρκία έκανε πράγματα και θαύματα, δείχνοντας ότι ήταν κυρίαρχος αμυντικά, ενώ μπορούσε να τελειώσει με σχετική ευκολία τις φάσεις στη ρακέτα.
Κάθε καλοκαίρι ήταν στα σάμερ λιγκ του NBA για να αποδείξει ότι είχε μια θέση στο πρωτάθλημα, αλλά τους χειμώνες του τους πέρασε στην Ευρώπη.
Το 1994-95 στην Ορτέζ είχε 16.7 πόντους και 8.5 ριμπάουντ με τις μπασκέτες να στενάζουν από τα καρφώματά του. Αυτή η χρονιά ήταν το διαβατήριο για την επιστροφή στην Τουρκία, όπου με την Εφές είχε μια απλά καλή σεζόν, κατακτώντας όμως το Κόρατς και το Τουρκικό πρωτάθλημα!
Το 1996-97 είχε 11.9 πόντους και 9.3 ριμπάουντ με την Τιμσίστεμ Μπολόνια, όντας 5ος ριμπάουντερ στην Ιταλία, ενώ την επόμενη σεζόν ήρθε η ώρα της Ελλάδας και του ΠΑΟΚ.
Στα μέσα Ιουλίου του 1997 υπογράφει με τον ΠΑΟΚ σε μια σεζόν που παραλίγο να φέρει τον ΠΑΟΚ στην κορυφή. Με μπροστάρη τον τρομερό Πέτζα Στογιάκοβιτς και τους Σάκλφορντ (από τα μισά της σεζόν) και ΜακΡέι κοντά του (συν τον Ρόουαν) ο ΠΑΟΚ αλώνει το ΣΕΦ και περνά στον τελικό του πρωταθλήματος, όπου μετά από σκληρή μάχη χάνει με 3-2 από τον Παναθηναϊκό.
Ο ΜακΡέι τελειώνει την κανονική περίοδο 4ος ριμπάουντερ της Α1 με 10.0 μέσο όρο και 5ος μπλοκέρ με 1.8 ανά αγώνα, έχοντας ακόμη 1.3 κλεψίματα και 8.9 πόντους. Εξίσου κα…
lakis4 ·
ειλικρινά στενοχωρέθηκα τώρα. δεν το ήξερα ότι έφυγε τόσο άδικα στα 29 του....
μεγάλη παιχτούρα, απίστευτα καρφώματα.
ÐÑÅËÅÂÉÔÓ ·
Το θυμάμαι σαν σήμερα τότε που έβλεπα Σούπερ Σάββατο(ant1)και είπανε για την μεταγραφή.Τον γούσταρα πάρα πολύ για τα τρομερά καρφώματα που έκανε
petrovgr ·
Μάλλον κακός σουτέρ, αλλά με απίστευτο νεύρο στο ριμπάουντ, για το δε κάρφωμά του τι να λέμε, οι μπασκέτες στο Παλέ ακόμα τρίζουν... Πολύ άδικος ο τρόπος που έφυγε...