Ομάδες που συμπαθώ και αντιπαθώ στο εξωτερικό και γιατί
Από το παλιό forum του PAOKWORLD (2002–2022) – μόνο για ανάγνωση.
corrupt ·
Χαζούλη, όταν εμείς παίζαμε στας Ευρώπας με την αρμάδα του Greaves και του Blanchflower, εσείς γίδια σαλαγούσατε εκεί στη Σκωτία(στο περίπου ). Κάντε μας λίγο τη χάρη, είστε οι μόνοι οπαδοί που η ομάδα τους έχει τόσους τίτλους και τόσα τρόπαια και ταυτόγχρονα είστε τόσο αφόρητα κομπλεξικοί με τους πάντες και τα πάντα και μίζεροι loosers. Mε τoυς Doncaster Rovers να παίζατε θα κάνετε όπως το σκουλήκι με μας...
Και στη θέση σας βλαχάκια του Βορρά δεν θα κάγχαζα τόσο για τις επιτυχίες των ομάδων σας στο παρελθόν, καθώς ξέρετε πάρα πολύ καλά (ελπίζω τουλάχιστον για να έχουμε μια σοβαρή κουβέντα) ότι ο μόνος λόγος που ιστορικά οι ομάδες του Βορρά προήχθησαν αλματωδώς ποδοσφαιρικά σε σχέση με του Λονδίνου και του Νότου γενικότερα που έμειναν πίσω, είναι ότι κάποιους τους ενδιέφερε μόνο το μπακίρι, ζηλεύοντας την οργάνωση και τη δομή των Σκωτσέζων, και έσπευσαν να κάνουν τη λίγκα επαγγελματική, ενώ κάποιοι άλλοι θέλησαν να διασφαλίσουν αφενός την ισονομία μεταξύ των ομάδων και αφετέρου το χαρακτήρα και τη φιλοσοφία του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού διατηρώντας τον ερασιτεχνικό χαρακτήρα των συλλόγων τους. Μοναδική εξαίρεση φυσικά οι αιώνιοι τίποτα της Woolwich Arsenal... Μια φορά ρουφιάνος, αιώνια ρουφιάνος.
ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟ LANE, ΣΤΟ NORTHUMBERLAND H ΣΕ ΑΛΛΟ ΠΛΑΝΗΤΗ!
edit: και το ωραίο ξέρετε ποιο είναι ε; Οι τίτλοι της Northern League (Football League) μετράνε για κανονικά πρωταθλήματα, ενώ της Southern League όχι... Ούτε ίχνος κόμπλεξ. ΓΑΥΡΟΣΚΟΥΛΗΚΑ.
PAOK_Piraeus ·
Focking hey!!!!
Pegasos ·
Καμιά καλή εμφάνιση δε δικαιολογεί σφαγή. Αυτό για το Μπαρτσελόνα - Άρσεναλ...
skyclad4 ·
Πια σφαγη ρε αδερφε, μια κοκκινη εδωσε που ηταν τραβηγμενη (αν και ξερω παρα πολυ καλα τι μουνοπανακι ειναι ο βαν προπερσυ, και αμφιβαλω αν δεν ακουσε τη σφυριχτρα).
ε οχι και εμφυλια συρραξη τα πακιστανια με τους εβραιους.
corrupt ·
fuck the localites and the national front
Pegasos ·
Εμένα μού φάνηκαν περισσότερα τα σφυρίγματα υπέρ αλλά δε θα κάτσω να στεναχωρηθώ κιόλας που μια ομάδα εκατομμυριούχων κέρδισε μια άλλη ομάδα. Απλώς έχω ένα τρελό όνειρο όπως όλοι να δω τον ΠΑΟΚ μια μέρα εκεί. Το σχόλιο που έκανα είναι και πιο γενικό.
Νιούκαστλ και ας μην ξέρω ούτε 4 παίχτες της :bwflag:
GkaZ4 ·
Εγω ξερω τον Caroll πια
biv ·
Αντε βαλτε κανα Caroll μεσα γιατι αυτο το ανεκδοτο που λεγεται Λιβερπουλ δεν βλεπεται με τιποτα..ακομα απορω πως εφαγε 3 γκολ η μαρκετινγκ γιουναιτεντ..
scouser4 ·
τελικα δεν φταινε ουτε οι αμερικανοι ουτε τιποτα..εσυ biv και ο north φταιτε παλιογκαντεμηδες, μαυρογατες του live εχετε καταστρεψει την ομαδα με τα στοιχηματα σας
skyclad4 ·
Ελα μωρε, μιση ομαδα κατεβασαμε. Θα περασουμε και στο χαλαρο
Capricorn ·
παμε μωρέ κιτρινόμαυρη λούζερπουλ
Capricorn ·
http://www.youtube.com/watch?v=cRZMjHzWXQc&feature=player_detailpage
GkaZ4 ·
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ
http://contra.gr/Soccer/England/Premiership/Liverpool/314177.html
119 χρόνια θρυλικής ζωής. Χρόνια πολλά Λίβερπουλ!
Ήταν το 1892 όταν, σαν σήμερα, μια παρέα στο Άνφιλντ Ρόουντ που έπαιζε στο γήπεδο που ανήκε στην μπυραρία του Τζον Όρελ ήρθε σε αδιέξοδο. Τα στελέχη διαφώνησαν και οι μισοί επέλεξαν να φύγουν για να παίξουν στο Γκούντισον Παρκ. Όσοι έμειναν, ήταν τα παιδιά του Τζον Χόουλντινγκ, επιχειρηματία και εκ των υστέρων δημάρχου της πόλης. Συνέθεσαν την ομάδα που ονομάστηκε Liverpool Football Club και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία.
Οι «κόκκινοι» μετρούν σε αυτά τα χρόνια 18 πρωταθλήματα Αγγλίας, 7 Κύπελλα, 7 Λιγκ Καπς, 15 Τσάριτι Σιλντς, 5 Πρωταθλήματα Ευρώπης (Τσάμπιονς Λιγκ), 3 Κύπελλα ΟΥΕΦΑ και 3 ευρωπαϊκά Σούπερ Καπς.
Σε αυτά τα 119 χρόνια μορφές σημάδεψαν τη Λίβερπουλ και την έκαναν αγαπητή σε όλο τον πλανήτη: Μπιλ Σάνκλι, Μπομπ Πέισλι, Τζο Φάγκαν, Κένι Νταλγκλίς, Ρόνι Μοράν, Γκρέιαμ Σούνες, Ρόι Έβανς, Ζεράρ Ουγιέ, Φιλ Τόμπσον, Ράφα Μπενίτεθ ήταν οι αξιομνημόνευτοι οδηγοί μας πλειάδας παικτών που έγιναν μεγαλύτεροι φορώντας την κόκκινη φανέλα. Οι τραγωδίες του Χέιζελ και του Χίλσμπορο ήταν αυτές που χαλύβδωσαν το πνεύμα του συλλόγου, τα λόγια όμως δεν μετρούν μπροστά σε μια εικόνα και τον ήχο ενός τραγουδιού.
Όλη η ιστορία της τεράστιας ποδοσφαιρικής ομάδας συμπυκνώνεται στο Κορ και το you' ll never walk alone που έγινε ύμνος. Αυτή είναι η Λίβερπουλ. Ένας ποδοσφαιρικός θρύλος με αιώνια πιστούς οπαδούς. «Μέρος της ζωής μας», λένε πολλοί απ' αυτούς. «Η ίδια, η ζωή μας», απαντούν οι φανατικότεροι.
manowar_4 ·
www.england365.gr/article/14041/Τα-γενέθλια-μίας-ομάδας-προορισμένης-για-μεγαλεία
scouser4 ·
You'll never walk alone
Τα γενέθλια ενός σωματείου είναι κάτι παραπάνω από μία ημερομηνία. Γιατί η σύλληψη της ιδέας ενός κλαμπ, στα τέλη του 19ου αιώνα, με τις προκαταλήψεις και τις στερήσεις της εποχής, δεν ήταν απλά μία δύσκολη σκέψη, ήταν πάνω από όλα μία στάση ζωής.
Όταν ο Τζον Χόουλντινγκ βρέθηκε με ένα γήπεδο, αλλά χωρίς κάποιον να παίζει σε αυτό μετά την αποχώρηση της Εβερτον, το 1892, δεν το σκέφτηκε πολύ. Εφτιαξε τον δικό του σύλλογο και αμέσως το κενό καλύφτηκε. Οποιος πει πως ο ιδρυτής της Λίβερπουλ πριν 119 χρόνια είχε όραμα η ομάδα του μία μέρα να κατακτήσει τον κόσμο, μάλλον διαβάζει πολλά σενάρια.
Ωστόσο αυτός ο σύλλογος κατάφερε πολύ γρήγορα να διαφοροποιηθεί και να αποτελέσει σημαντική δύναμη. Χωρίς όμως την χαρισματική φυσιογνωμία του Μπιλ Σάνκλι, ίσως η Λίβερπουλ να μην γινόταν ποτέ αυτό που είναι σήμερα. Η πιο πετυχημένη βρετανική ομάδα σε ευρωπαικό επίπεδο με έντεκα τίτλους και συνολικά είκοσι παρουσίες σε διεθνεις τελικούς, και με τα 18 πρωταθλήματα (ρεκόρ που μοιράζεται με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) δεν είναι απλά μία ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά για τους οπαδούς της μία δεύτερη θρησκεία.
Και αυτό που κάνει τη Λίβερπουλ ξεχωριστή δεν είναι κάποιος τίτλος, αλλά αυτός ο μυστικισμός που απλώνεται παντού από το «Ανφιλντ» τη στιγμή του "You'll never walk alone", του ποδοσφαιρικού... ακάθιστου ύμνου! Στη Λίβερπουλ βιώνουν στα αλήθεια πως είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα σωματείο, παραφράζοντας λίγο το μότο της Μπαρτσελόνα. Τη στιγμή του τραγουδιού όλοι είναι σαν μία ψυχή. Είναι μία αληθινή ιεροτελεστία, που σε υποβάλλει όταν ένα τραγούδι, γραμμένο από ειρωνεία της τύχης, από Αμερικανούς (σαν τους τωρινούς αλλά και τους προηγούμενους ιδιοκτήτες) αρχίζει να ακούγεται από τα μεγάφωνα. Είναι η στιγμή που ακόμη και οι αντίπαλοι οπαδοί χαμηλώνουν την φωνή, μένουν με το βλέμμα καρφωμένο, και απολαμβάνουν και αυτοί κάτι που αποτελεί μοναδική (αν και συχνά επαναλαμβανόμενη) εμπειρία.
Το You'll never walk alone προέρχεται από το μιούζικαλ Καρουζέλ, τεράστια θεατρική επιτυχία στο Μπρόντγουει τη δεκαετία του 50 και είναι σε μουσική και στίχους των Ρίτσαρντ Ρότζερς και Οσκαρ Χάμερσταιν. Το έχουν ερμηνεύσει ιερά τέρατα της μουσικής, από τον Ελβις και τον Φρανκ Σινάτρα, από τη Μπάρμπαρα Στρέιζαντ μέχρι τον Λουτσιάνο Παβαρότι. Όμως παραμένει μία η φωνή που φέρνει ρίγη στο «Ανφιλντ» και είναι αυτή ενός βέρου Liverpudlian του Τζέρι Μάρσντεν, του επικεφαλής του γκρουπ των Pacemakers που ήταν ένα από τα πολλά που έκαναν όνομα την ίδια περίοδο με τους Beatles στις αρχές της δεκαετίας του 60, στο Λίβερπουλ.
Την στιγμή που αυτό το κομμάτι προετοιμάζει την είσοδο των ομάδων στον αγωνιστικό χώρο, οι τηλεσκηνοθέτες έχουν βρει τον παράδεισο τους και την ευκαιρία να δείξουν την αξία τους. Σπάνια κάτι που κάποιος βλέπει από το σπίτι, καταφέρνει να του μεταδώσει τον μυστικισμό που προκαλεί στο τόπο προσκυνήμαατος ένα τέτοιο τελετουργικό. Αλλά κακά τα ψέματα, μόνο για όποιον τυχερό το έχει βιώσει μέσα στο «Ανφιλντ» είναι εμπειρία ζωής. Για όποιον δεν το έχει δει,…
nickzark ·
Ζητω η GRANTE ΣΙΝΙΟΡΑ JUVENTUS
Ασπρομαυροι για παντα
BILLYS ·
συγνωμη αλλα τι ειναι αυτο το λιβερπουλ που λετε ποιο πισω?
ΥΓ: πλατινί γαμημενε, εχεις καταστρεψει το ποδοσφαιρο καριολη !
scouser4 ·
εκει εκει στη Β εθνικη ΗΛΤΕΞ ΛΥΚΟΙ
skyclad4 ·
Suicidal ιεροσυλε :21: :21:
apostolos ·
ΠΩΠΩΠΩ ΚΑΥΛΑ ΙΝΤΕΡΑΡΑ!!!!!