ΤΟΥΜΠΑ 1959-2011 52 χρόνια μαγείας
Από το παλιό forum του PAOKWORLD (2002–2022) – μόνο για ανάγνωση.
Capricorn ·
aderfia_zeite ·
αραξε μεγαλε, εν ετη 2015 υπαρχουν ακομα καποιοι που κρατανε θερμοπυλες για να εχει κατι απο παλια σχολη αυτο το γηπεδο. μη γραφετε οτι σας κατεβει.
Thessalonikara ·
Απάντησες μετά από ένα χρόνο αδερφέ
HOMOPAOKUS ·
blaxter4 ·
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ
Conan o Kimmerios ·
ΚΕΡΚΙΔΑΑΡΙΘΜΟΣ ΘΕΣΕΩΝ
11'979
21'310
32'121
4 + 4Α9'466
(6'792 + 2'674 στο περίπου, μη βαράτε...)
53'277
63'523
73'167
7α510
83'350
ΣΥΝΟΛΟ: 28'703
HOMOPAOKUS ·
δυστυχως παμπολλες φωτογραφιες σε αυτο το τοπικ εχουν χαθει, λογω των free servers....Και οχι μονο σε αυτο το τοπικ. Δε ξερω τι λυση θα μπορουσε να βρεθει.
PRAKTORINOS ·
https://postimg.org/image/qtgvz8em5/
PRAKTORINOS ·
Χρήστος Τερζανίδης. "Μας ντοπάριζε η γεμάτη ΤΟΥΜΠΑ".
"Ήρθα στον ΠΑΟΚ το 1968 και έφυγα το 1977.
Έζησα εννιά χρόνια στην ΤΟΥΜΠΑ που ήταν τα καλύτερα της ζωής μου.
Όλες αυτές τις αναμνήσεις δεν πρόκειται να τις ξεχάσω ποτέ.
Τότε έμπαινε περισσότερος κόσμος στο γήπεδο, αργότερα μειώθηκε με τα καθίσματα η χωρητικότητα.
Στα μεγάλα ματς είχε 45.000 εισιτήρια.
Καταλαβαίνετε πώς ήταν η ατμόσφαιρα με πενήντα χιλιάδες κόσμο στις κερκίδες.
Αυτό το μεγαλείο, αυτά τα συναισθήματα, πρέπει να τα ζήσεις για να μπορείς να τα περιγράψεις.
Μπαίναμε στο γήπεδο και το τι αισθανόμασταν,
κερδίζοντας τις ομάδες τού ΠΟΚ δεν μπορείς να το λησμονήσεις.
Αυτές οι χαρές μείνανε βαθιά χαραγμένες μέσα μου.
Όταν μπαίναμε στην ΤΟΥΜΠΑ, για να παίξουμε ντέρμπι, νιώθαμε μεγαλείο και ευφορία.
Η δύναμη τού κόσμου μας έδινε μία απίστευτη ώθηση.
Νιώθαμε τον κόσμο στις κερκίδες, γιατί όλη τη βδομάδα είμασταν στα μαγαζιά τής πόλης μαζί του.
Τότε επιτρέπονταν μόνο δυο ξένοι σε κάθε ομάδα.
Για αυτό μπορούσαμε και κερδίζαμε τις (πολυεθνικές) ομάδες τού λεκανοπεδίου.
Από την κερκίδα μεταφερόταν η δύναμη τού κόσμου μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Οι γεμάτες κερκίδες της ΤΟΥΜΠΑΣ μάς ντοπάριζαν εκείνη την εποχή,
για αυτό έχαναν από τα Τέμπη οι ομάδες τού ΠΟΚ.
Οι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές, ειδικά από τις αθηναϊκές ομάδες,
μάς έλεγαν όταν βρισκόμασταν στην Εθνική ομάδα, ότι,
όταν ανέβαιναν στην ΤΟΥΜΠΑ δεν περνούσε καν από το μυαλό τους να πάρουν αποτέλεσμα.
Το έβλεπαν ως μια διαδικασία να έρθουν, να παίξουν, να χάσουν και να φύγουν.
Το έζησα και όταν πήγα στον Παναθηναϊκό.
Τους έλεγα όταν παίζαμε στην ΤΟΥΜΠΑ, "σεβασμός μέσα στο Ναό" και έβλεπα ότι ήταν όλοι τρομοκρατημένοι.
Με έχει σημαδέψει η ΤΟΥΜΠΑ.
Δεν μπορούν να ξεχαστούν αυτά που έζησα.
Όταν αγωνίζεσαι στην ΤΟΥΜΠΑ και ανεβαίνουν οι σφυγμοί στους 200, γίνεσαι ένα με τον κόσμο στις κερκίδες".
PRAKTORINOS ·
Λάκης Πρόγιος. "Δεν κοιμόμασταν με τη σκέψη ότι θα παίζαμε στο καινούριο μας γήπεδο".
Ο "μυθικός" Λάκης Πρόγιος, που υπερασπιζόταν τα δίχτυα τού ΠΑΟΚ
την εποχή της μεγάλης ομάδας των δεκαετιών '50 & '60, με νοσταλγία θυμάται:
"Έζησα πολλές συγκινήσεις και στο Συντριβάνι αλλά
θυμάμαι ένα περιστατικό χαρακτηριστικό, πριν χτιστεί η ΤΟΥΜΠΑ.
Όλη την περίοδο της δεκαετίας τού '50 συγκεντρώνονταν χρήματα
για να φύγει ο ΠΑΟΚ από το Συντριβάνι και να εγκατασταθεί στην ΤΟΥΜΠΑ.
Είχαμε κερδίσει τον Άρη με 4-1 και μας είχαν υποσχεθεί από τη διοίκηση πριμ 100 δραχμών.
Τελικά, το πριμ που δόθηκε ήταν ένα πενηντάρικο.
Ζητήσαμε το λόγο από τον γενικό γραμματέα και υπεύθυνο οικονομικών τού συλλόγου, κ.Δημάδη,
ο οποίος μας απάντησε πως "πρέπει και εσείς να προσφέρετε, γιατί συγκεντρώνουμε χρήματα,
θα μας διώξει το Πανεπιστήμιο και πρέπει να κάνουμε δική μας στέγη".
Η ΤΟΥΜΠΑ ήταν κάτι τελείως διαφορετικό σε σχέση με τα γήπεδα της χώρας.
Ήταν ένα μεγαλοπρεπές στάδιο από τα πρώτα που διέθεταν εκείνη την εποχή έστω υποτυπώδη χλοοτάπητα.
Ειδικά τον πρώτο καιρό θυμάμαι ότι είχαμε ένα πρωτόγνωρο πάθος, μια αγάπη για να παίξουμε εκεί.
Δεν είναι υπερβολή να πω ότι χάναμε τον ύπνο μας
και μόνο με τη σκέψη ότι θα παίζαμε στο καινούριο μας γήπεδο!
Η χαρά μας ήταν ανεπανάληπτη, δεν μπορώ να την περιγράψω με λόγια".
PRAKTORINOS ·
Κούλης Αποστολίδης: "Στην ΤΟΥΜΠΑ αναπτύχθηκε το όνομα τού ΠΑΟΚ".
"Η ΤΟΥΜΠΑ για μένα προσωπικά, όπως και για πολλούς άλλους, που έπαιξαν στον ΠΑΟΚ,
έχει μια ιδιαίτερη σημασία, διότι στην ΤΟΥΜΠΑ διένυσα όλη την καριέρα μου με τη φανέλα μιας ομάδας, τού ΠΑΟΚ.
Συνεπώς, είναι το δεύτερο σπίτι μου.
Δεν έζησα άλλο γήπεδο ως έδρα.
Από πιτσιρικάς, από μια γειτονιά που έπαιζα, πήγα στον ΠΑΟΚ όπου ξεκίνησα και τερμάτισα την καριέρα μου.
Επί 16 χρόνια, από το 1963 που πήγα στον ΠΑΟΚ μέχρι το 1979 που σταμάτησα,
έπαιζα στην ΤΟΥΜΠΑ με την οποία συνέχισα να έχω επαφή και αργότερα με άλλες αρμοδιότητες.
Όταν πήγα στον ΠΑΟΚ ήταν σχεδόν καινούριο το γήπεδο.
Το συναισθηματικό κομμάτι δένει όλους τους ΠΑΟΚτσήδες με την ΤΟΥΜΠΑ.
Μέσα σε αυτό το γήπεδο αναπτύχθηκε και μεγαλούργησε το όνομα τού ΠΑΟΚ
και έγινε η μεγάλη ομάδα εκείνης της εποχής.
Ο ΠΑΟΚ προχώρησε ως σύλλογος μέσα από το γήπεδο της ΤΟΥΜΠΑΣ,
παρ'ότι η ιστορία του ξεκινάει από τον προπερασμένο αιώνα.
Στην ΤΟΥΜΠΑ αναπτύχθηκε και η πολύ μεγάλη δυναμική τού κόσμου που διαθέτει ο σύλλογος".
PRAKTORINOS ·
6 Σεπτεμβρίου 1959.
Εγκαίνια τού Ναού μας, τα θυρανοίξια τής ΤΟΥΜΠΑΣ μας.
Σπάνια στιγμή. Αεροπλάνο της Πολεμικής Αεροπορίας ρίχνει τη μπάλα στον αγωνιστικό χώρο της ΤΟΥΜΠΑΣ,
λίγο πριν ξεκινήσει ο φιλικός αγώνας μεταξύ ΠΑΟΚ και ΑΕΚ.
https://postimg.org/image/u2a87rea3/
egoist ·
Μεγάλη ιστορία τα αεροπλάνα πάνω από τον ναό, τελικά...
Capricorn ·
από παλιά..
egoist ·
https://www.looper5.org/2020/09/blog-post.html?m=1
Χρόνια πολλά Τουμπάρα μου
By Butters Loop 3:16 μ.μ. Αφιερώματα, Butters Loop
Ο μεγάλος μου αδελφός συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι ήμουν μαζί τους με τον Παναθηναϊκό, στη φιέστα του '85.
Εγώ,δεν το θυμάμαι.
Ή μπορεί και να το θυμάμαι, αλλά σίγουρα όχι με τον τρόπο που θα ήθελα - ήμουν μόνο 6 τότε και τα έχω αρκετά μπερδεμένα στο μυαλό μου.
Δηλαδή θυμάμαι ένα γλέντι και κόσμο έξω με σημαιάκια, αλλά ήταν σίγουρα για τον ΠΑΟΚ ή μήπως ήταν για την επανεκλογή του ΠαΣοΚ?
Θυμάμαι τον πατέρα μου να φωνάζει "Κάντο" στον Βασιλάκο, σε μια φάση που μόλις πέρασε τη σέντρα, αλλά το έζησα λάιβ ή το θυμάμαι από την Αθλητική Κυριακή?
Δε θα το παίξω ιστορίας, και θα πάω πάσο για το αν αυτή ήταν η πρώτη φορά που πήγα γήπεδο, οπότε αν είναι να γράψω κάτι, ας γράψω για την πρώτη φορά που θυμάμαι γήπεδο - κι αυτό ήταν εν μέσω δακρύων.
Δηλαδή θυμάμαι χαρακτηριστικά τον πατέρα μου και τον αδερφό μου να ντύνονται και να ξεκινάνε, θυμάμαι χαρακτηριστικά τη μάνα μου να με δείχνει στον πατέρα μου με βλέμμα "καλά, αυτόν δε θα τον πάρεις?", θυμάμαι ακόμα πιο χαρακτηριστικά ότι μπήκαν στο αμάξι και ξεκίνησαν κι όλας οι αλήτες, οπότε έβαλα σε εφαρμογή το πλαν Β:
Βγήκα στην αυλή κλαίγοντας.
Αυτό. Δεν είναι ότι το είχα σκεφτεί και το είχα μελετήσει, ήταν περισσότερο μια αυθόρμητη κίνηση της στιγμής, ένα σουτ της απελπισίας, ένα απονενοημένο διάβημα, το οποίο για κάποιο λόγο έπιασε: το σιελ Σιτροέν έκανε όπισθεν, η πίσω πόρτα άνοιξε, και η αντίστροφη μέτρηση για να διαβώ τα ιερά τσιμέντα της Τουμπάρας, μόλις είχε ξεκινήσει.
Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία, ούτε ο αντίπαλος (Δόξα Δράμας), ούτε η δική μας κατάσταση (ένας από τους καλύτερους ΠΑΟΚ όλων των εποχών - μια ήττα στα 6 ντέρμπι με το ποκ) ούτε τίποτα: αυτό που ξεκινούσε, ήταν η αρχή ενός ταξιδιού 30κατι χρόνων, στο οποίο μπαίνω πάντα με το ίδιο άγχος, την ίδια λαχτάρα, την ίδια προσμονή, όπως όταν ήμουν 7 χρονών παιδί.
Η αίσθηση ότι πλησιάζεις, μόλις πάρεις εκείνη την ανηφόρα, αίσθηση που σου έρχεται μόνη της, την Τούμπα τη βρίσκεις ακόμα κι αν δεν έχεις ιδέα που δε βρίσκεται. Και δεν έχει να κάνει μόνο με το να ακολουθείς τις παρέες με τα ασπρόμαυρα. Την Τούμπα τη νιώθεις, τη μυρίζεις, την ακούς.
Αισθάνεσαι τη βοή, τη βοή εκείνη που θα λυγίσει και τον αντίπαλο, αλλά και το πολύ καλό παικτακι που πήρες από μια μικρότερη ομάδα, αλλά δε θα αντέξει την πίεση.
Μυρίζεις την τσίκνα από τις καντίνες, αλλά και τα χιλιάδες τσιγάρα που ανάβουν ταυτόχρονα.
Ακούς και τα πρώτα συνθήματα στο ζεσταμα που κάνει η τέσσερα, αλλά και το "Μαξιλαράκι παιδιά".
Και μόλις διαβείς το ιερό κατώφλι, ακουμπήσεις λίγο το τιμημένο πανί της 4Α, ακούς και το "Ροξακι καφεδάκι φραπεδακι παιδιά".
Το οποίο στο πέρασμα των χρόνων εκσυγχρονίστηκε - ο έντιμος πλανόδιος κολλούσε στην πιο πάνω πρόταση κι ένα "Και κρουασάν έχω".
Μα κυρίως την Τούμπα τη βλέπεις.
Όχι μόνο από έξω. Πρωτίστως από μέσα.
Σε όποια κατάσταση κι αν είναι.
Είτε με σουίτες όπως τώρα, είτε με σπασμένα σκαλοπάτια που δούλευαν σα γεννήτρια παραγωγής πέ…