Κολοσσός- ΠΑΟΚ 84-88 | GBL Game 3 (17-10-2026)

[Δικέφαλος]

Το σκορ —και όχι μόνο— θύμισε σήμερα κάτι από... Μύκονο.

Βόλτα στα νησιά της όμορφης Ελλάδας, με τον Ιταλό καπετάνιο στο τιμόνι του σκάφους που μας παρουσιάστηκε ως... γαλλική Μπελαρά, έτοιμη να κατακτήσει τίτλους.

Το ερώτημα, βέβαια, παραμένει: αγοράσαμε όντως Μπελαρά; Μήπως μας έπιασαν κότσους και τελικά αγοράσαμε καταμαράν; Μήπως θέλει ροντάρισμα η μηχανή; Μήπως ο καπετάνιος και οι μούτσοι δεν μπορούν να κουμαντάρουν αυτό το καράβι; Μήπως, μήπως, μήπως...

Το σίγουρο, πάντως, είναι ένα:
Το μπάσκετ που παίζει αυτή τη στιγμή ο ΠΑΟΚ δεν είναι ούτε υψηλών προδιαγραφών ούτε, κυρίως, ομαδικό.

Βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις ατομικές ικανότητες των παικτών.
Είσαι σε καλή μέρα και μπαίνουν τα σουτ; Σούπερ.
Κάνεις drive και δεν μπορεί να σε σταματήσει ο αντίπαλος; Δύο φορές σούπερ.

Όταν, όμως, το παιχνίδι κρίνεται στην άμυνα, όπου γενικά έχουμε βαριά πόδια, και τα σουτ δεν μπαίνουν με την ίδια ευκολία, τότε... μπλοκάρεις.

Η ομάδα δείχνει να στερείται ξεκάθαρου επιθετικού πλάνου. Η μπάλα δεν κυκλοφορεί ιδιαίτερα καλά και τα εύκολα σουτ δεν αποτελούν τον κανόνα, αλλά την εξαίρεση.

Το συνηθισμένο σκηνικό είναι μία-δύο ανούσιες πάσες έξω από τη ρακέτα, όλοι γύρω γύρω έτοιμοι να υποδεχτούν την μπάλα για να την... μπουμπουνίσουν και, τελικά, μια επίθεση που ολοκληρώνεται με ατομική προσπάθεια.

Τα ένα-δύο pick & roll που είδαμε, όπως και μια άμυνα που ανάγκασε τον Κολοσσό σε παράβαση πέντε δευτερολέπτων σε επαναφορά, ήταν ξεκάθαρα οι καλές εξαιρέσεις στη συνολική εικόνα του αγώνα.

Ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε και πάλι νωθρά, βρέθηκε πολύ γρήγορα πίσω στο σκορ και αναγκάστηκε να κυνηγάει τον αντίπαλο.
Στο 8ο λεπτό είχε μόλις 2/9 σουτ εντός παιδιάς, χωρίς να υπολογίζουμε τις βολές. Στο 16ο λεπτό είχε φτάσει τα 8/22.

Και τότε αποφάσισε να παίξει λίγο μπάσκετ.
Το 8/22 έγινε 13/27, με πέντε συνεχόμενα εύστοχα σουτ, και ο ΠΑΟΚ κάλυψε ολόκληρη τη διαφορά.
Ο Οσμάν είχε ήδη φτάσει τους 21 πόντους. Ουσιαστικά, σήκωνε μόνος του ολόκληρο το επιθετικό βάρος της ομάδας.

Το τρίτο δεκάλεπτο ήταν μια παρωδία.
Βάλαμε μόλις 15 πόντους, καθώς από το 13/27 στα σουτ βρεθήκαμε στο 16/37, τρία λεπτά πριν από το τέλος της περιόδου.
Τελικά, στο 30', ήμασταν πίσω με τέσσερις πόντους, με το σκορ στο 66-62.

Και εκεί που λες ότι πάμε να χάσουμε το ματς, μπαίνει ο ΠΑΟΚ στο τέταρτο δεκάλεπτο και τρέχει ένα σερί 7-0, περνώντας μπροστά με 66-69.
Παίζοντας σχετικά καλό μπάσκετ για τέσσερα-πέντε λεπτά, φτάνουμε στο +7, περίπου τρία λεπτά πριν από το τέλος, με το σκορ στο 74-81.
Κι εκεί που λες ότι επιτέλους ξυπνήσαμε και θα πάρουμε τη νίκη, αρχίζουν πάλι τα περίεργα.
Ο ΠΑΟΚ αποφασίζει να παίξει με τον... χρόνο. Ο Τρινκιέρι αποβάλλεται με δεύτερη τεχνική ποινή, επειδή μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο για να τα χώσει σε παίκτη του. Ακολουθεί ένα τρίποντο του Καράμπελα και ένα ακόμη του Φούιλις, που αν το επιχειρούσε εκατό φορές, ζήτημα είναι αν θα το ξαναέβαζε.
Και το σκορ γίνεται 84-86...

Εκεί, όμως, μίλησε ξανά ένας από τους βασικούς κανόνες του μπάσκετ: στις περισσότερες περιπτώσεις, η ομάδα με το μεγαλύτερο μπάτζετ θα κερδίσει εκείνη με το μικρότερο.

Και έτσι έγινε.

Μπορεί, συνεπώς, να κερδίσαμε, και μάλιστα σε μια πολύ δύσκολη έδρα, απέναντι σε μια ομάδα που ήξερε τι έκανε μέσα στο γήπεδο, αλλά η γεύση που μας έμεινε είναι πικρή.

Είχαμε, βέβαια, την τύχη να διαθέτουμε έναν εξαιρετικά εύστοχο Οσμάν, ο οποίος με τους 37 πόντους του κράτησε τον ΠΑΟΚ όρθιο σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Μια ατομική εμφάνιση που αξίζει κάθε αναγνώριση, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει και το πρόβλημα: όταν χρειάζεσαι έναν παίκτη να κάνει τέτοια πράγματα για να κερδίσεις τον Κολοσσό, κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.

Θα πει κάποιος: «Ρε φίλε, αρχή είναι ακόμα, 3/3 έχεις και είσαι πρώτος στη λίγκα. Τι παραπάνω θέλεις;»
Σε αυτόν τον κάποιον πρέπει να εξηγήσουμε μερικά πράγματα.

Πρώτον, δεν είμαστε ακριβώς στην αρχή της σεζόν. Έχουμε φτάσει στα μέσα Οκτωβρίου.

Δεύτερον, το 3/3 ήρθε με δυσκολία και στις λεπτομέρειες, ενώ η ομάδα, τουλάχιστον στα χαρτιά, έχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες.

Και τρίτον, το γεγονός ότι βρισκόμαστε στην πρώτη θέση οφείλεται και στο ότι ο βάζελος και ο γαύρος κουβαλούν τιμωρία δύο βαθμών από το καλοκαίρι.

Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι ούτε η βαθμολογία ούτε το ρεκόρ των νικών.

Το σημαντικότερο είναι ότι μέχρι στιγμής δεν βλέπουμε έναν ΠΑΟΚ που να μπορεί να επιβληθεί μέσα στο γήπεδο.

Δεν βλέπουμε μια ομάδα που να ελέγχει τον ρυθμό, να έχει ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα και να μπορεί να επιβάλει το παιχνίδι της ανεξάρτητα από τον αντίπαλο.

Βλέπουμε τους παίκτες μας να προσπαθούν να λύσουν ατομικά τα προβλήματα ενός συνόλου που ακόμη δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.

Και αυτό, όσο κι αν οι νίκες κρύβουν προσωρινά τις αδυναμίες, είναι ανησυχητικό.

Ναι, Οι νίκες είναι σημαντικές.
Αλλά αυτό που μετράει στο τέλος είναι το πώς φτάνεις σε αυτές — και κυρίως το πού μπορείς να φτάσεις παίζοντας έτσι.

[tasoylis30]

Εγκληματική στελέγχωση της ομάδας από τον Τριγκέρι, 15 παίχτες οι 12 κακοί στην 1vs1 άμυνα ο βασικότερος λόγος της κακής εικόνας της ομάδας, άθλιες επιλογές αμερικάνων παιχτών που οι περισσότεροι έχουν πολύ χαμηλό ταβάνι απόδοσης. Χάτζινς, Γκρέι, Μουρ, ταιρί , ομορούγι δεν είναι για το επίπεδο που ζητήθηκε από τον προπονητή να φτάσει την ομάδα και πρέπει να είναι υπόλογος γιαυτό στον μεγάλο Τέλη. Οι έλληνες μια τραγωδία, με εξαίρεση τον ναζ ο οποίος κι αυτός θα πρέπει να του πουνε ότι δεν ήρθε να παίρνει την ομάδα στις πλάτες του αλλά να παίζει καμιά άμυνα προσωπική σαν τον αδερφό του στον ρούλη και τον Χουγκάζ αν δεν αλλάζει πλευρό στο νεκροκρέβατο τον περισσότερο καιρό. Μπαζίνας, κακλαμανάκης, Περσίδης, Φίλιος όπως τους βλέπω δεν θα είχαν ρόλο ούτε σε καρδίτσες μαρούσια και προμηθέες. Η ομάδα χρειάζεται βασικό άσσο να παίζει 20-25 λεπτά και να τον συμπληρώνει ο καλάθης, θέλει παση θυσία παίχτη στο 3-4 , και στις αρχές του δεύτερου γύρου που έχεις άλλες 2 αλλαγές, παίχτες στις θέσεις ταιρί και μουρ απο το πάνω ραφι ειδάλλως μετά βίας θα περάσουμε ως 3-4οι στον όμιλο στην ευρώπη και στην ελλάδα 4οι και καταιδρωμένοι