Δε θυμάμαι από πότε έχω να νιώσω τόσο έντονα συναισθήματα, τέτοια αδημονία για ματς του ΠΑΟΚ μας, να μην κυλάει η εβδομάδα με τίποτα. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει με το καμάρι μας. Αρχισε πάλι όλο το σύστημα (ΛΑΟΣ-ΟΜΑΔΑ-ΔΙΟΙΚΗΣΗ) να αποτελεί καμάρι, να γεμίζει με περηφάνια τα στήθη κάθε αδελφού ΠΑΟΚτσή.
Στις εποχές Παντελάκη ήμουν πολύ μικρός, αλλά πρέπει να ήταν η μόνη φορά που όλα και όλοι λειτουργούσαν όπως λειτουργούν σήμερα. Είναι η πρώτη φορά μετά από το πρωτάθλημα του 85 που υπάρχει τέτοια τρέλα, τέτοιος παροξυσμός και γενικός ξεσηκωμός. Εγώ τουλάχιστον δε θυμάμαι ποτέ άλλοτε τέτοια συσπείρωση.
Η μόνο ίσως εξαίρεση ήταν οι επιτυχίες που ήρθαν επί Αναστασιάδη και επί Μπάγεβιτς, αλλά και τότε υπήρχε γκρίνια, υπήρχαν έντονες αντιδράσεις και τελικά διχασμός, περισσότερο λόγω των αετονύχηδων τυχοδιωκτών που διαφέντευαν τις τύχες αυτής της ιστορικής ομαδάρας. Αδέρφια, είναι η πρώτη φορά που πορευόμαστε όλοι μαζί, μια γροθιά, και ο δρόμος των επιτυχιών είναι μπροστά μας, η δυναμική που εκπέμπουμε είναι ασύλληπτη. Λίγη υπομονή ακόμη και το καμάρι μας θα φτερουγίσει ακόμα ψηλότερα. Λίγη υπομονή...
Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος, να έχω πάντα στο μυαλό μου το γεγονός ότι παίζουμε ντέρμπυ και όχι με τη Λιβαδειά, να επαναφέρω στην "τάξη" όποιον βλέπει "περίπατο" την Κυριακή με την κούλα, αλλά τελικά ΓΟΥΣΤΑΡΩ όλους όσους ΔΕΝ ΚΡΑΤΙΟΥΝΤΑΙ με τίποτα! Γουστάρω την παλαβομάρα που έχει πιάσει τον λαό. Γουστάρω (γιατί παρασύρομαι κι εγώ μαζί) να ακούω από τα αδέρφια γύρω μου ότι δεν έχει καμία τύχη η κούλα μεθαύριο. Έτσι σε γουστάρω ΠΑΟΚτσή αδερφέ μου: Όπως παλιά ήσουν περήφανος και είχες την πεποίθηση, (ποια πεποίθηση?), ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ, ότι κανένας δεν περνάει από την Τούμπα.
Ο ΠΑΟΚτσής πάντα εμψυχωνόταν και εμψύχωνε την ομάδα με τον ιδιαίτερο δικό του τρόπο, με τη λογική (...του παραλόγου) ότι "θα τους μαμίσουμε"! Είναι ώρα σιγά σιγά η έδρα που προκαλούσε τρόμο σε κάθε γατάκι του ΠΟΚ, να τρομοκρατεί ξανά και μόνο στο άκουσμά της. Και όταν μιλάμε για τρομοκρατία δεν εννοούμε "μαλακία". Τον ΠΑΟΚτσή έτσι τον θυμόμαστε, ακόμα και σε εποχές παρακμής, ειδικά μέχρι να γίνει η "άλωση" της παράδοσης από τον γκαίη μετά από δυόμιση ολόκληρες δεκαετίες: Τρελαμένο και ανυπόμονο να πατήσει με τη δύναμή του κάθε βρωμιάρη του λεκανοπεδίου που τολμούσε να πατήσει στο αερόδρομιο της Θεσσαλονίκης, πριν καν φτάσει στην Τούμπα...
Εμπρός της κούλας παλικάρια...
