Αυτά ήταν τα χρόνια της οργής για τον Μπάνε. Ήταν η φάση που είχε αρρωστήσει άσχημα με τον ΠΑΟΚ. Σημειωτέον ότι στο ξύλο συμμετείχε κι ο ραμπότας που χτύπησε ύπουλα από πίσω από όσο θυμάμαι. Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν κατεβαίναμε από τις σκάλες του παλέ και είδαμε έξω από τον αύλιο χώρο, εκεί που άραζαν οι καντίνες, μαζεμένο κόσμο, και να σκύβουν όλοι. Αμέσως είδαμε τον Μπάνε ημίγυμνο, με το σορτσάκι, να χτυπιέται και να κλαίει στο χώμα, δίπλα στις καντίνες και πολλά αδέρφια να τον παρηγορούν. Ψαχνόταν να ανακατευτεί με τον κόσμο για να βρει παρηγοριά κι έφυγε από τα αποδυτήρια. Αυτή η σκηνή ήταν αξέχαστη. Μετά από περίπου ένα χρόνο ήρθε και το ξέσπασμα μέσα στο παρκέ του Μπολιέ της Ναντ...
Με τις αναμνήσεις μείναμε...
Τι με θυμησες βραδυατικα....Ο Μπανε (ασχέτως του τι έκανε κ πως παγιδεύτηκε απο τότε που κρέμασε τη φανέλα) ενσάρκωνε την καύλα που εβγαζε ο ΠΑΟΚ σ ολους μας. Ζούσε αυτή η καύλα στο πρόσωπο του, στον τρόπο που σκούπιζε τον ιδρώτα στις τιράντες του, στον αγέρωχο τρόπο που σηκώνονταν απο τα τρίποντα, στυλάκι που ο Πέτζα προσπαθούσε να μιμηθεί κατά τη δήλωσή του στο περιοδικό Τρίποντο κάποια χρόνια αργότερα, στη βαριεστημαρα που κουνούσε τα ψιλοστραβά πόδια του, στον τρόπο που πανηγύριζε σα μικρό παιδί, χαμένος σε αγκαλιές ανώνυμων Παοκτσήδων...
Ακόμα βουρκώνω φιλαράκι γαμω τα πάντα μου με κείνη τη μέρα στη Ναντ- όσα χρόνια και να περάσουν δεν ξεχνιέται ΜΕ Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α.
Τεράστιο respect στον αδερφό bozik που μας θύμισε τη συνθηματάρα
