Πριν τη φουρνιά των 3-4 τελευταιών ετών
ο ΠΑΟΚ είχε να δει star (στα κυβικά του, έστω)
από την εποχή του Κώστα Φρατζέσκου.
Κατά σύμπτωση,
ήταν εκείνη η περίοδος που πρωτολανσαρίστηκαν
το αποκλειστικό νούμερο
και το επίθετο στην πλάτη της φανέλας
και όπως θα θυμάστε
είχε βρωμίσει ο τόπος με πιτσιρίκια (αλλά και λίγο πιο σιτεμένους)
που κυκλοφορούσαν με την ασπρόμαυρη ριγέ και το οχτάρι τού Κωστάκη.Παραγνωρίζοντας όσα ΣΠΑΝΙΑ πέτυχε με τη φανέλλα του Δικεφάλου
τα παγκόσμια ρεκόρ ευστοχίας στα στημένα
από οποιαδήποτε θέση, με οποιαδήποτε διάταξη τείχους,
τα καψόνια που επεφύλαττε είς βάρος ειδικά του "αγαπημένου" του ζέλου,
τις ανεπανάληπτες, έστω σποραδικές στιγμές που ζήσαμε για λίγες σεζόν,
ο καρα-αθηναίος Κώστας έγινε ο Κωστάκης της κερκίδας
γιατί τόσο αυτός, όσο και ο έτερος καππαδόκης Σπύρος Μαραγκός,
παρά την αρχική μας δυσπιστία για την πάρτη τους,
-τι γυρεύουν οι κωλαθηναίοι στην μακεδονομάχα Τούμπα μας;-
τίμησαν τη φανέλλα και το έμβλημα που φόρεσαν,
ανταποκρίθηκαν 101% στο συμβόλαιο τους
αντιλήφθηκαν πού βρίσκονται, για ποιο σύλλογο και ποιο λαό αγωνίζονται
από την πρώτη μέρα που πάτησαν τα ικανά τους ποδια στην Τούμπα
δεν πούλησαν τρέλα, δεν μοίρασαν παπά,
κι όμως πορώθηκαν για τον ΠΑΟΚ,
τό βλεπες στο παιχνίδι τους
και στο τέλος έφυγαν με δόξες και τιμές γιατί το άξιζαν όσο λίγοι.
Φεύγοντας, δεν άρχισε τα κολλητιλίκια και τα ήξεις-αφήξεις
γύρισε στη "μάνα" Παιανία,
νομίζω απασχολήθηκε για κάποιο διάστημα εκεί,
δεν το κρυψε, πάντα θα ανήκει στην οικογένεια του βάζελου
όπως πάντα θα είναι ευπρόσδεκτος στη Θεσσαλονίκη,
και να σας πω την αλήθεια, την προτιμώ αυτή τη συμπεριφορά
παρά εκείνο το σκατοπούστικο φέρσιμο (π.χ.) του Χρήστου Δημόπουλου
που τολμά ακόμα να μας πλασσάρει άποψη.
