www.sportonio.gr

[Suicidal]

Νέο αθλητικό πορτάλ σε pilot phase.

για να δούμε. (ενδιαφέρον στήλες)

[Suicidal]

http://www.sportonio.gr/index.php?option=com_k2&view=itemlist&layout=category&task=category&id=55&Itemid=97

Ασπρόμαυρο Στίγμα

Η κληρονομιά του Ζαγοράκη


Λένε πως όλα τα πράγματα τελειώνουν αργά ή γρήγορα και πως τα ωραία είναι αυτά που τελειώνουν γρηγορότερα. Έτσι δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση το πιο ωραίο ταξίδι που έκανε ο ΠΑΟΚ ποτέ, αυτό με καπετάνιο τον Θοδωρή Ζαγοράκη. Ένα ταξίδι που έφτασε τον ΠΑΟΚ από τις φουρτούνες και λίγο πριν τη βύθιση, σε ταξίδια σε νερά ήρεμα με ούριους ανέμους.

Τώρα που τελείωσε το συγκεκριμένο ταξίδι δεν είναι ώρα για λύπες, γιατί το καράβι δεν βούλιαξε. Απλά το έφερε με ασφάλεια ο καπετάνιος στο λιμάνι και το παρέδωσε σε έναν ακόμη πιο άξιο καπετάνιο, το μέχρι πρότινος δεξί του χέρι. Ο Ζήσης Βρύζας παραλαμβάνει πλέον το τιμόνι και είμαστε όλοι σίγουροι πως μπορεί να συνεχίσει τα ταξίδια και μάλιστα σε ακόμη πιο δύσκολες θάλασσες.

Ήρθε μάλλον η ώρα το καράβι του ΠΑΟΚ να βγει έξω στον ωκεανό. Εκεί που πάνε μόνο λίγα καράβια, τα πολύ μεγάλα! Εκεί που όποιο μικρό καράβι τόλμησε να πάει βούλιαξε. Ο ΠΑΟΚ όμως δεν είναι καθόλου μικρό καράβι με τόσο λαό να το υπηρετεί. Έναν καλό καπετάνιο χρειαζόταν αυτό το πλήρωμα για να τα καταφέρει και τελευταία είχε δύο: τον απελθόντα και τον επερχόμενο.

Όσο θα εμπιστευόμαστε στα χέρια του νέου καπετάνιου από δω και στο εξής το καράβι και τις ίδιες τις ζωές μας, είναι χρήσιμο να μη ξεχνάμε και τις συμβουλές και τα διδάγματα του προηγούμενου. Ο Ζαγοράκης έφυγε αφήνοντας κληρονομιά το έργο του που θα μείνει στην ιστορία ως φάρος φωτεινός για το λαό του ΠΑΟΚ.

Στον ΠΑΟΚ δεν θα ξανάρθει ποτέ κανένας να μας πει πως μπαίνει μέσα η ομάδα, γιατί πλέον μάθαμε πως ο ΠΑΟΚ μπορεί να έχει τεράστια κέρδη. Όλοι είδαν τι μπορεί να κάνει μέσα σε δύο μόλις χρόνια μια χρηστή διαχείριση. Ο ΠΑΟΚτσής με τον Ζαγοράκη έμαθε επίσης τη τεράστια δύναμή του. Έμαθε να προσφέρει στην ομάδα με το διαρκείας του, έμαθε να προστατεύει την ομάδα από τα «μπερδεμένα» αδέρφια του και το σημαντικότερο έμαθε πως δεν χρειάζεται κανέναν «επενδυτή» στην ομάδα  του.

Φεύγοντας νωρίς ο Ζαγοράκης μας έκανε και το τελευταίο του μάθημα αφήνοντάς το ως κληρονομιά στο μέλλον μας. Πως ο ΠΑΟΚτσής πρέπει να σταματήσει να ψάχνει ηγέτες για να τους λατρεύει και πως πρέπει επιτέλους να καταλάβει τη δύναμή του, ώστε να μην εξαρτάται από κανέναν, ποτέ ξανά.

Σ' ευχαριστούμε για όλα Θόδωρε και υποσχόμαστε να σε κάνουμε περήφανο φτάνοντας τον ΠΑΟΚ εκεί που όλοι μας ονειρευόμαστε. Στην κορυφή!

 



ΥΓ  Πιστεύω πως το προπονητήριο της Νέας Μεσήμβριας πρέπει να ονομαστεί «Θεόδωρος Ζαγοράκης», ως ελάχιστη τιμή για τη προσφορά του. Άλλωστε ήταν το μεγάλο του κερδισμένο στοίχημα ως Πρόεδρος.

[cure]

http://www.sportonio.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=757:%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BF%CE%BA-%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B5%CE%B9-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1&Itemid=97

Είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων να επικεντρώνουν το βλέμμα τους στο δέντρο που βρίσκεται μπροστά τους και να μην ανοίγουν λίγο τη ματιά τους για να δούνε όλο το φόντο, το δάσος εν προκειμένω. Έτσι κι εγώ έπιασα τον εαυτό μου να αγωνιά όλη τη βδομάδα για το ματς της Κυριακής και να σκέφτομαι τα γνωστά: θα παίξουμε επιτέλους ως ΠΑΟΚ σ' ένα ντέρμπι; θα παίξει ρόλο το κοράκι στη διαμόρφωση του αποτελέσματος; γιατί ο προπονητής προτίμησε αυτόν από τον άλλον; που θα μπορούμε να στοχεύσουμε σε περίπτωση νίκης/ήττας;

Μπήκα στη κουβέντα με άλλα αδέρφια για το αν σημαντικότερο ματς είναι της Κυριακής ή της Τετάρτης. Προσωπικά τρελαίνομαι να ακούω ότι ο ΠΑΟΚ δεν βλέπει το ματς της Κυριακής ως τελικό, γιατί «ρεαλιστικά» δεν έχει ελπίδες για το πρωτάθλημα, οπότε ας κυνηγήσει το κύπελλο, που «ρεαλιστικά» έχει περισσότερες πιθανότητες να το κατακτήσει. Αυτά δεν ταιριάζουν στον ΠΑΟΚ και γι' αυτό μπήκα στο τρυπάκι να μαλώνω όλη τη βδομάδα.

Μέχρι που έτσι ξαφνικά, σαν να έφαγα ένα γερό σκούντημα και να έφυγε το βλέμμα μου από το δέντρο, είδα μπροστά μου ολόκληρο το δάσος και θαμπώθηκα! Τόσο πολύ το είχα ξεχάσει που ήταν σαν να το είδα πρώτη φορά. Θυμήθηκα το προπονητικό μας κέντρο και τα εγκαίνιά του τη Δευτέρα. Τότε όλα αυτά μου φάνηκαν τόσο μικρά κι ασήμαντα. Η εμφάνιση, το αποτέλεσμα, η διαιτησία, οι στόχοι μας φέτος...

Άρχισα να ονειρεύομαι ΠΑΟΚτσάκια να γεμίζουν τα γήπεδα και να κλωτσάνε το τόπι φορώντας την ασπρόμαυρη και το δικέφαλο στο στήθος, τις φωνούλες τους να γεμίζουν τον αέρα στη Νέα Μεσήμβρια και τα όνειρά τους να γεμίζουν ελπίδα τις καρδιές μας. Σκεφτόμουν δικά μας παιδιά να προωθούνται στο μέλλον στην πρώτη ομάδα και να δίνουν τη ψυχή τους για τον ΠΑΟΚ. Μου ήρθαν στο μυαλό παιχταράδες που μαθαίνοντας για την ομάδα που ενδιαφέρθηκε γι' αυτούς, εκτός από το ξακουστό λαό της, θα βλέπουν και το αθλητικό κέντρο και θα κουνάνε με ικανοποίηση το κεφάλι μόλις το αντικρίζουν, υπογράφοντας με όνειρα σε μία μεγάλη ομάδα, όπως την καταλαβαίνει ο κάθε ποδοσφαιριστής. Μία ομάδα με τεράστιο λαό και επαγγελματικές συνθήκες προπόνησης.

Αυτά είδα μπροστά μου μόλις πήρα το μάτι μου από το δέντρο και ανατρίχιασα. Γιατί η νίκη επί του βάζελου σε βάζει στην ευχάριστη θέση να έχεις ελπίδες να κατακτήσεις ένα πρωτάθλημα φέτος, με λίγες περισσότερες πιθανότητες απ' όσες έχεις σήμερα. Τις όσες τέλος πάντων. Το αθλητικό μας κέντρο όμως σε βάζει στην περίοπτη θέση να είσαι μονίμως μία ομάδα πρωταθλητισμού και κυρίως μία ομάδα με λαμπρό μέλλον.

Αν σκεφτούμε κιόλας πως αυτό το έργο το χτίσαμε μόνοι μας (όπως και το γήπεδό μας) και θα ανήκει για πάντα στον ΠΑΟΚ μας και όχι σε κανέναν «επενδυτή» όπως κάπου αλλού, τότε δικαιούμαστε να κάνουμε όσα όνειρα θέλουμε όντες περήφανοι για τους εαυτούς μας και για την αγάπη μας προς την ομάδα.

Τη Δευτέρα το μεσημέρι ο ΠΑΟΚ αλλάζει οριστικά σελίδα στην ιστορία του. Ο ΠΑΟΚ και ο λαός του (και λέγοντας λαό του, βάζω μέσα και τη διοίκηση που είναι ένα με μας) γράφουν ένα τεράστιο κεφάλαιο στην λαμπρή τους ιστορία. Ας είμαστε όλοι εκεί παρόντες, για να έχουμε να λέμε σε όλη μας τη ζωή «ήμουν κι εγώ εκεί».

 
Το Ασπρόμαυρο Στίγμα