Το "ωωωωωω" όσο ταγαροβλάχικο και να ακούγεται, είναι η έκφραση ενός κόσμου που έχει να δει στο γήπεδό του μπάλα εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια. Αν το καλοσκεφτείς σε αυτό το συμπέρασμα θα καταλήξεις. Στην εποχή Μπάγεβιτς, άσχετα από την οικονομική καταστροφή που συντελέστηκε, άσχετα από το ότι η άμυνά σου ήτανε χωνί και έτρεχαν Ουντέζε-Αμπονσά τελευταία στιγμή για το κλαδευτήρι, έβλεπες μπάλα.
Από εκείνη την εποχή ο κόσμος βαρέθηκε να βλέπει φιλότιμους σαν τον Ζαβαντία, απίστευτους σαν τον Αμαεφούλε, βαρεμένους σαν τον Μαλαδένη.
Και δεν είναι θέμα μόνο προσώπων. Ακόμα και πρόπερσι που βγήκαμε τρίτοι, μπάλα δεν είδαμε. Ένα οργανωμένο σύνολο που να κατεβαίνει ορθόδοξα στην επίθεση και να βγάζει όμορφα γκολ. Ο Σικαμπάλα άσχετα αν θα βγει ως μεταγραφή ή όχι, δείχνει παίκτης εντυπωσιακός.
Το αν θα βοηθήσει ουσιαστικά θα εξαρτηθεί από όλους τους υπόλοιπους. Γιατί χτες περίμενε να κάνει ένα τακουνακι, μια τρίπλα για να ακούσει το χειροκρότημα του κόσμου. Αν δεν μπουνε αυτές οι κινήσεις μέσα στην λειτουργία όλης της ομάδας, και συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε με "γιόμες", ζήτω που καήκαμε.
Ας μην ξεχνάμε ότι εκτός από την παθολογική αγάπη του καθενός για την ομάδα του, το ποδόσφαιρο δεν παύει να είναι θέαμα.
Και αν πάρεις βίντεο του περσινού πρωταθλήματος και τα δειξεις σε έναν πολίτη της Ευρώπης, θα απορήσει για το πως το πρωτάθλημα αυτό ονομάζεται επαγγελματικό