Η εξομολόγηση του Σούλη...
Του ΘΑΝΑΣΗ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑ
Είναι γεγονός ότι δεν του αρέσει να μιλάει πολύ... Αυτές τις ημέρες όμως, είναι γεγονός ότι έκανε μία εξαίρεση... Το δικαιούται άλλωστε.... Με τη συνέντευξη να ολοκληρώνεται, του είπαμε... "Ευχαριστούμε πολύ... Σας κουράσαμε λίγο" για να απαντήσει... "Η αλήθεια είναι ότι με κουράσατε λίγο... Δε μου αρέσει να μιλώ γενικώς"...
Οπότε, αντιλαμβάνεστε πως η συνέντευξη που ακολουθεί δεν είναι μία τυπική συνομιλία... Μοιάζει με κατάθεση ψυχής, ενός ανθρώπους που δεν έχει συνηθίσει να το κάνει... Είναι η κατάθεση ψυχής του κορυφαίου (βάσει αποτελεσμάτων) εν ενεργεία Ελληνα προπονητή και ίσως του πιο αδικημένου, ή του πιο παρεξηγημένου.
Το γιατί δεν έχει σημασία... Σημασία έχει ότι ο Σούλης Μαρκόπουλος, μπορεί να είναι πολύ καλός άνθρωπος για να αποτελεί μέρος αυτού του πρωταθλήματος, ενδεχομένως να είναι κι αρκετά Soft για να αντέξει τον ανταγωνισμό.
Σε κάθε περίπτωση όμως, ουδείς δικαιούται να μην του αναγνωρίσει ότι είναι από τους καλύτερους τεχνικούς του ελληνικού μπάσκετ και οι ομάδες με τις οποίες ασχολείται, εν τέλει φέρνουν αποτέλεσμα... Οπως ο φετινός ΠΑΟΚ, παρά τα τεράστια προβλήματα...
Σούλης Μαρκόπουλος από καρδιάς....
Μπορούμε, ξεκινώντας, να κάνουμε ένα φλας μπακ της σεζόν που ολοκληρώθηκε... Τι είναι αυτό που σας μένει ως τελική γεύση;
"Είναι γεγονός ότι η σεζόν ξεκίνησε αρκετά δύσκολα, διότι στην προσπάθειά μας να χτίσουμε την ομάδα αντιμετωπίσαμε αρκετές δυσκολίες κι άρνηση. Ουδείς ξένος παίκτης ήθελε να έρθει στην Ελλάδα... Οχι στον ΠΑΟΚ... Γενικά στην Ελλάδα... Προφανώς και η οικονομική κρίση είχε επηρεάσει τους πάντες Πολλοί πίστευαν ότι θα χάσουν τα χρήματά τους, άλλοι αισθάνονταν την αβεβαιότητα και κάποιοι σκέφτονταν ότι μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Είχαμε τεράστιο πρόβλημα στο ξεκίνημα... Εν συνεχεία στην πρώτη αγωνιστική έρχεται η απεργία και το επεισόδιο που είχε ο Λάζαρος με τον Σταυρόπουλο... Ολα αυτά τα γεγονότα τάραξαν πάρα πολύ την ομάδα και μάλιστα από νωρίς...
Εν συνεχεία αποχωρεί ένας παίκτης χωρίς καν να μας ειδοποιήσει πριν το κρίσιμο παιχνίδι με τον Αρη και μας άλλαξε όλα τα σχέδια για το συγκεκριμένο ματς, το οποίο χάσαμε, κάνοντας μία μη αναμενόμενη εμφάνιση. Από εκείνο το σημείο, ξεκινήσαμε να κάνουμε μία νέα ομάδα.
Αμέσως μετά ήρθε η αποχώρηση του Μακ Γκραθ...
"...για την περίπτωση του οποίου, αλλιώς τα περιμέναμε, κι αλλιώς μας ήρθαν. Αρχικά πιστεύαμε ότι ήταν ένας επιπόλαιος τραυματισμός, αλλά οι Αμερικάνοι γιατροί αποφάνθηκαν ότι πρέπει να κάνει εγχείρηση. Τον χάσαμε... Λόγω οικονομικών δυσχερειών δεν καταφέραμε να τον αντικαταστήσουμε και αποφασίσαμε, όλοι μαζί, με τους παίκτες, ότι θα πάμε όπως είμαστε. Μετά όμως ήρθε και η φυγή του Γκρέι... Είχαμε ελάχιστα χρήματα, κάναμε κάποιες κινήσεις με βάσει τις δυνατότητές μας, αλλά πιστέψτε με, τα προβλήματα ήταν πολλά. Κάναμε προπόνηση με 5-6 παίκτες και 2-3 από το παιδικό, ούτε καν από το εφηβικό".
Και τέλος ο Παπαδόπουλος...
"Τα προβλήματα ήταν μεγάλα. Ηρθε και η αποχώρηση του Λάζου ναι... Η ομάδα όμως, κι αυτό είναι το σημαντικό, έβρισκε τρόπο και προχωρούσε. Εκανε μερικά πολύ μεγάλα αποτελέσματα, κάποιες σημαντικές εκτός έδρας νίκες και απέκτησε αυτοπεποίθηση. Για να είμαι ειλικρινής όμως, ένα από τα πιο μεγάλα προβλήματα που είχαμε να αντιμετωπίσουμε ήταν η σειρά με τον Παναθηναϊκό. Προς Θεού... Οχι γιατί είχαμε βλέψεις να τον αποκλείσουμε, αλλά γιατί η αμυντική του συμπεριφορά ήταν τελείως διαφορετική και δεν ταίριαζε καθόλου με αυτή που θα είχε ο επόμενος αντίπαλός μας, ο Αρης.. Μπορεί να σας φαίνεται παράξενο, αλλά το πρόβλημα ήταν έντονο, διότι ουσιαστικά έπρεπε να μάθουμε την ομάδα να παίξει διαφορετικά στην επίθεση σε μία εβδομάδα και διαφορετικά την επόμενη εβδομάδα, στα πιο κρίσιμα ματς της σεζόν. Και καταλαβαίνετε ότι στο τέλος της χρονιάς, είναι ιδιαίτερα κουραστικό να φορτώνεις τα μυαλά των παικτών με υπερβολική δόση πληροφοριών".
Με το χέρι στην καρδιά, δε σας πέρασε ποτέ από το μυαλό να τα βροντήξετε και να πάτε σπίτι σας;
"Ειλικρινά σας λέω ότι η σκέψη αυτή δεν κυριάρχησε ποτέ στο μυαλό μου, μόνο και μόνο επειδή έβλεπα ότι οι υπόλοιπο παίκτες προσπαθούσαν κάθε μέρα και περισσότερο για να αντεξέλθουμε ως ομάδα στις απαιτήσεις. Ηταν συγκινητικό, ενθαρρυντικό και αποτελούσε έμπνευση για όλους αυτή η προσπάθεια. Ομολογώ πάντως ότι για 3-4 μέρες η κατάσταση ήταν πολύ άσχημη. Οι Αμερικάνοι ήθελαν να φύγουν. Ζούσαν, δικαίως ή αδίκως, μέσα στην αβεβαιότητα. Και το μεγαλύτερο στοίχημα που βάλαμε όλοι μας ήταν να τους πείσουμε ότι δε θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα. Οτι θα γίνει πραγματικά μεγάλη προσπάθεια για να είναι άνετοι και να αισθάνονται ασφαλείς. Και στο τέλος δικαιωθήκαμε"
Οι Ελληνες πως αντέδρασαν;
"Ημασταν ευτυχείς διότι στην ομάδα μας όλοι ήταν πραγματικά καλά παιδιά, αποδέχτηκαν την κατάσταση και δεν έφυγαν. Οχι μόνο οι Ελληνες, αλλά και οι ξένοι..."
Η υπόθεση του Λάζου όμως, ήταν ένα τεράστιο πλήγμα για μία ομάδα που είχε μάθει να έχει τον Παπαδόπουλο, ως κολόνα, ως σέντερ, ως πλέι μέικερ και γενικώς να περνάει όλο το παιχνίδι να περνάει από τα χέρια του.... Ξαφνικά, έπρεπε να μάθει να παίζει διαφορετικά...
"Η αλήθεια είναι ότι προσπαθήσαμε πάρα πολύ. Θέλαμε να κάνουμε την ομάδα πιο γρήγορη και να κερδίσουμε από άλλες καταστάσεις. Ευτυχώς ήρθαν τα αποτελέσματα και οι παίκτες πίστεψαν στο πλάνο. Αν δεν έρθει το αποτέλεσμα μπαίνει η αμφιβολία. Θα πρέπει να θυμηθείτε ότι υπήρχαν χρονικά διαστήματα στα δικά μας ματς που δεν έπαιζε ο Λάζαρος. Κάποια 15λεπτα. Κι όμως ομάδα στεκόταν. Επαιζε. Αρχίσαμε να παίζαμε λοιπόν. πιο περιφερειακά. Εκεί στηριχθήκαμε κιόλας. Συζητήσαμε με τα παιδιά και είπαμε ότι αυτά τα 15λεπτα στα οποία δεν αγωνιζόταν ο Λάζαρος θα έπρεπε από εκείνη τη στιγμή να τα κάνουμε 30λεπτα. Και να στεκόμαστε, όπως στεκόμασταν και κατά την παρουσία του Λάζου. Βάλαμε κι άλλους παίκτες και μας βγήκε. Θα μπορούσε να μη μας έβγαινε. Τα 15λεπτά έγιναν 30λεπτα. Και βέβαια, αλλάξαμε και την άμυνα μας, βγήκαμε πιο έξω, πιέσαμε, διότι δεν είχαμε ένα φόβητρο πια στη ρακέτα".
Μιλώντας για τους Αμερικάνους., έρχεται στο μυαλό ο Μάρσαλ και η τρομερή εντύπωση που μου έχει κάνει το γεγονός ότι παρότι πρόκειται για ένα παιδί που φαίνεται να είναι συνεχώς στην τσίτα, που μπορεί να αρπαχτεί με όποιον τον λοξοκοιτάξει, εσείς τον κρατήσατε σε επίπεδα απόλυτης ηρεμίας με αποτέλεσμα το παιδί να παίξει εξαιρετικά...
"Εχετε απόλυτο δίκιο σε αυτό που λέτε. Ο Μάρσαλ είναι όντως ένα παιδί ευέξαπτο. Θα πρέπει να σας διαβεβαιώσω όμως, ότι πάνω απ'όλα πρόκειται για ένα πολύ φιλότιμο χαρακτήρα. Aν τους πεις την αλήθεια, αν τον πείσεις, ότι τον πραγματικά τον υπολογίζεις και τον σέβεσαι φέρεται άψογα.. Εχει στιγμές που πράγματι πρέπει να ελέγξει τον εαυτό του διότι χάνει εύκολα τον έλεγχό του. Το σπουδαίο όμως ήταν ότι είχαμε πολύ καλά παιδιά και πιο ήπιους χαρακτήρες. Δεν είχαμε κάποιον αντιδραστικό μέσα στην ομάδα που θα έκανε την κατάσταση έκρυθμη. Και βέβαια, ακόμα κι ο ίδιος ο Μάρσαλ, ξέρει και σέβεται τις αξίες. Οσο βρισκόταν μαζί μας ο Λάζαρος αισθανόταν ότι υπάρχει ένα μεγάλο όνομα μπροστά του και δεχόταν καταστάσεις. Και μετά όμως ήταν δεκτικός"
Τελικά, ο Μαρκόπουλος δεν πρέπει να είναι και τόσο κακός προπονητής, ε;
"Θα σας πω κάτι που έχω ως αρχή. Ολοι οι προπονητές είναι καλοί και το εννοώ. Πιστεύω ότι ουδείς μπορεί κι έχει το δικαίωμα να κρίνει τον οποιοδήποτε που έχει αποφασίσει να ζήσει από ένα επάγγελμα, αν πρώτα δε μιλήσει μαζί του, δεν προσπαθήσει να καταλάβει. Ξέρετε, ο προπονητής είναι ο αποδέκτης των καλών ή των κακών που θα κάνουν οι παίκτες. Διότι αυτοί παίζουν. Πολλοί προπονητές εργάζονται σκληρά, δουλεύουν προσπαθούν, αλλά στο γήπεδο για χίλιους δύο λόγους να μη βγαίνουν αυτά που έχε στο μυαλό του. Ξέρετε κάτι; Ο προπονητής μπορεί να κάνει πολλά, αλλά όχι να βάλει το λει απ που έχασε για παράδειγμα ο Χαραλαμπίδης, ή ο Γκετσέφκι. Ο Ολυμπιακός έχασε τις βολές στο τέλος και μαζί το παιχνίδι. Εκεί, για πείτε μου, τι να κάνει ο προπονητής;"
Τώρα που όλα έχουν τελειώσει... Σας απογοήτευσε ο Λάζαρος;
"Οχι! Με κάθε ειλικρίνεια το λέω... Δεν με απογοήτευσε ο Λάζαρος. Δεν έφταιγε το παιδί που έφυγε, από την στιγμή που αδυνατούσε να τον πληρώσει η ομάδα. Πρέπει να ξέρετε ότι ο Λάζαρος δεν είναι καθόλου κακό παιδί. Είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να τον πλησιάσεις".
Παρόλα αυτά, ήταν αυτός που δημιούργησε μία κατάσταση, η οποία επηρέασε όλη την ομάδα, ειδικά στο επεισόδιο που είχε με το Νίκο Σταυρόπουλο...
"Ολοι κάνουμε λάθη. Ξέρετε κάποιον που να μην έχει κάνει λάθη; Επιπλέον , ένα λάθος μπορεί εγώ να το δω μεγάλο κάποιος άλλος να μην του δώσει καμία σημασία. Ορισμένα πράγματα τα βλέπουμε με διαφορετικό πρίσμα και στη συζήτηση πρέπει να του εξηγήσεις κατά πόσο έχει δίκιο ή άδικο. Ο Λάζαρος έχει ένα τεράστιο προσόν. Είναι πολύ συζητήσιμο παιδί. Μπορεί να λέει την άποψή του, αλλά δεν είναι κάθετος. Δεν έχει την άποψη ότι μπορεί να επιβάλλει αυτά που έχει στο μυαλό του".
Βλέποντας λιγοστά παιχνίδια του ΠΑΟΚ από κοντά, φαινόταν ξεκάθαρα ότι παρά τα προβλήματα, η ομάδα λειτουργούσε σαν πραγματική οικογένεια... Οι άνθρωποι που ήταν προσπαθούσαν αληθινά και πονούσαν... Επιβεβαιώνετε;
"Ολοι έχουν βάλει το λιθαράκι τους. Και όντως, έχετε δίκιο. Απαντες πονούσαν την ομάδα. Οι Ελληνες παίκτες το είδαν ως οικογένεια. Το ήθελαν πάρα πολύ, διότι αισθάνονταν ότι ο ένας ήταν δίπλα στον άλλον. Είναι άριστα παιδιά και αποδέχτηκαν την κατάσταση".
Δύσκολη ερώτηση... Πιστεύετε ότι με την αυταπάρνηση που επέδειξε ο Γκετσέφσκι και φέτος, έχει δώσει απαντήσεις σε όλους αυτούς που κατηγόρησαν τον ΠΑΟΚ και τον ίδιο για την καταγωγή του;
«Το πώς σκέφτεται ο καθένας δεν μπορείς να το επιβάλεις. Προσωπικά γνώριζα τον Γκέτσέφσκι από τότε που τον αντιμετωπίσαμε παίζοντας με το Μαρούσι κόντρα στη Ζαντάρ. Τον ήθελα. Ξέραμε ότι ήταν 5άρι, αλλά όταν ήρθε ο Λάζαρος δημιουργήσαμε ένα πρόβλημα στο παιδί. Από τη στιγμή που έπαιζε ο Λάζαρος στο "5", έπρεπε να κανουμε τον Γκετσέφκι "4άρι". Ηταν μία δύσκολη κατάσταση καθώς δεν είναι απλό να αλλάξεις θέση σε έναν μεγάλο παίκτη. Ωστόσο τα κατάφερε περίφημα. Και κυρίως για παίζει με το μυαλό, είναι πολύ εγκεφαλικός παίκτης και πολύ γρήγορα αφομοίωσε αυτό το ρόλο. Κατάφερε να παίζει το ίδιο καλά ως 4άρι κι ως 5άρι. Κι έτσι όταν έφυγε ο Λάζος επέστρεψε έτοιμος να παίξει στη φυσική θέση του».
Και τώρα... Δύο χρόνια μετά... Η φετινή πορεία του ΠΑΟΚ ήταν και μία προσωπική δικαίωση για την -εξαιρετικού ρίσκου- απόφαση να φύγετε από το Μαρούσι κι ενώ είχατε καταφέρει να βγείτε στην Ευρωλίγκα;
"Θα σας πως μετά βεβαιότητας, ότι για όποια απόφαση έχω πάρει στην καριέρα μου δεν έχω μετανιώσει ποτέ. Από τη στιγμή που επιλέγω κάτι, ριζώνω στο μυαλό μου τη σκέψη ότι ... "Τώρα είμαι εδώ... Τελείωσε". Και πρέπει να είμαι εδώ ολόκληρος. Να κάνω τα δουλειά μου. Είμαι ήσυχος με συνείδησή μου. Και στο Μαρούσι ήταν πολύ καλά τα πράγματα. Αλλά πήρα την απόφασή μου και δεν έχω κοιτάξει ποτέ πίσω".
Τη στιγμή που χάνετε από τον Αρη στην Πυλαία, λέτε στον εαυτό σας ότι... "Οκ... Μέχρι εδώ ήταν... Τελείωσε!";
"Δεν μπορούσα να πω ότι θα πάμε στο γήπεδο του Αρη με τη βεβαιότητα ότι υα κερδίσουμε. Η δυναμική του Παλέ είναι τελείως διαφορετική. Μιλήσαμε με τους παίκτες και αποφασίσαμε ένα πράγμα... Ο,τι κι αν γίνει, δεν πρέπει να ξαναχάσουμε με τον ίδιο τρόπο. Από εκεί και πέρα, αν βρεθεί ο Αρης σε καλύτερη μέρα ας μας κερδίσει. Εκ των πραγμάτων αλλάξαμε ορισμένα στοιχεία στο παιχνίδι μας. Περιορίσαμε τα λάθη και στα τελευταία 15 λεπτά τα εκμηδενίσαμε".
Ο ΠΑΟΚ, όπως όλα δείχνουν θα πάρει μέρος στον προκριματικό όμιλο της Ευρωλίγκα... Με τις φετινές συνθήκες, ίδιο μπάτζετ εννοώ, έχει πιθανότητα να είναι ανταγωνιστικός και να διεκδικήσει την είσοδό του στους ομίλους;
"Κοιτάξτε... Εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα που θα έχει ο ΠΑΟΚ, αλλά και τις συνθήκες που θα δημιουργηθούν. Θέλουμε ο ΠΑΟΚ να προχωρήσει. Ωστόσο, αν δε δημιουργηθεί το ρόστερ δεν μπορώ να πω τίποτα. Αλλά και πάλι ό,τι κι αν κάνουμε εμείς, αν δε γνωρίζουμε το ρόστερ των αντιπάλων θα είναι τελείως άστοχο να πούμε οτιδήποτε.".
Γυρίσατε ποτέ έκπληκτος (θετικά) στους συνεργάτες σας μετά από την εμφάνιση ενός παίκτη σας, να πείτε... "Ρε σεις, τι κάνει τούτος εδώ σήμερα";
"Ο προπονητής κάθε μέρα προσπαθεί, δουλεύει και οι παίκτες παίζουν. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό πως αισθάνεται ο παίκτης ανά πάσα στιγμή. Οι παίκτες αλλάζουν ψυχολογία από στιγμή σε στιγμή. Μία καλή φάση στον αγώνα μπορεί να τους απογειώνει, μία κακή να τους καταβαραθρώσει. Θα σας πω με σιγουριά ότι πήρα περισσότερα απ' ό,τι πίστευα. Μου έδωσαν περισσότερο απ'ό,τι είχα στο μυαλό μου. Εντάξει, περίμενα ότι ο Γκετσέφκι θα παίξει καλά... Με εξέπληξε όμως ο Ντοζίερ, σε σχέση με την πρώτη εικόνα που είχα για αυτόν. Επίσης ο Γιαννακίδης δεν είχε ποτέ τα προηγούμενα χρόνια πρωταγωνιστικό ρόλο και φέτος έφτασε στο σημείο να ξεκινάει στα περισσότερα ματς... Κι ο Δέδας με εντυπωσίασε... Δεν δουλέψει με το παιδί και με εντυπωσίασε. Ολοι οι Ελληνες όμως έδωσαν κάτι παραπάνω..."
Ο Μαρκόπουλος έχει πιάσει το ταβάνι του ως προπονητής;
"Δεν ξέρω ποιο είναι το ταβάνι κάθε ανθρώπου. Από περίοδο σε περίοδο αλλάζουν τα πράγματα".
Εστω κι αν είστε τόσο έμπειρος, με τόσες εικόνες, δεν έχετε κάποιο απραγματοποίητο όνειρο που να σας επισκέπτεται συχνά πυκνά;
«(γελάει)... Πιστεύω ότι όπου πηγαίνεις πρέπει να δουλέψεις και να προσφέρεις έργο. Θα ήθελα να πάρω πρωτάθλημα. να κάνω μία πορεία στην Ευρώπη, αλλά δεν εξαρτάται πάντα από εσένα»...
Σας έχει λείψει το γεγονός ότι σε αυτό το επίπεδο δεν έχετε την δυνατότητα να κοουτσάρετε τον Χαρη, το γιο σας;
"Πραγματικά θα μου ήταν πολύ δύσκολο να κοουτσάρω το γιο μου. Μεταξύ συγγενών είναι πού τραβηγμένη μία συνεργασία. Είναι λίγο δύσκολο. Μακάρι ο Χάρης να έπαιζε μπάσκετ. Το ήθελε πάρα πολύ. Ορισμένα πράγματα όμως είναι θέλημα Θεού. Αυτό που θέλω πια είναι να γίνει ένς πολύ καλός προπονητής. Κι αν αύριο, φέτος κιόλας, θελήσει να φύγει θα με βρει συμπαραστάτη"
http://www.sentragoal.gr/article.asp?catid=10604&subid=2&pubid=128682818