78-70 δυστυχώς. Πολυ καλή εμφάνιση στο πρώτο αλλά δεν αντέξαμε στο δευτερο. Ειχαμε ενα μπλακ-αουτ προς το τελος της 3ης περιοδου μεχρι τα μεσα της 4ης και απο το +4 πηγαμε στο -11 (απο το 49-53 στο 68-57). Κάπου εκεί κρίθηκε το ματς. Η αλήθεια ειναι οτι εμείς παιζαμε για το γόητρο ενώ αυτοί για την πρόκριση και υπερίσχυσε το δικό τους κίνητρο.
Αυτο που με στεναχώρησε πάντως ειναι η σύγκριση της κερκίδας τους με τη δικια μας (στην Πυλαία). Για όσους δεν γωςρίζουν το Καντού ειναι μια κωμόπολη και το γήπεδο μαλιστα ειναι σε ενα γειτονικό χωριό. Εντάξει η περιοχή ειναι εύπορη και εχει πολυ κόσμο διάσπαρτο τριγύρω (είναι και το Κόμο κοντά) αλλά παντως μεγαλούπολη δεν ειναι. Και το γήπεδο τους είναι ψιλομαλακία (με λυόμενες κερκίδες στα άνω διαζώματα...). Αλλα ειναι ΓΕΜΑΤΟ. Παιρνει περίπου 4 χιλιαδες και σημερα πρεπει να ειχε περιπου 3μιση. Κι εμεις με το ζορι μαζεύουμε συνήθως 1-2 χιλιάδες εκτος απο τα ματς με σκουλήκι και γαύρο...
Και όχι, δε νομίζω οτι η αιτία ειναι η οικονομική κριση. Απλα νομίζω οτι ο πολυς λαός μας δεν το αγαπάει πραγματικά το μπάσκετ. Πάει σαν πανηγύρι οταν παιζουμε με καποιον μισητο αντίπαλο ή οταν εχουμε πολύ καλη ομαδα (ιδιως οταν δεν παει καλα το ποδόσφαιρο και το μπασκετ αποτελει μια διέξοδο). Αλλα δεν παει επί μονίμου βασεως.
