Κάτι τέτοια ματς είναι εντελώς ψυχοφθόρα για την ιδιοσυγκρασία του ΠΑΟΚτσή. Όταν η διαφορά είναι τόσο εμφανής και μέσα μου περιμένω μια ήττα με όσο το δυνατόν μικρότερη διαφορά, δε με πάει η καρδιά να το δω. Δε με αφήνει η ΠΑΟΚτσήδικη περηφάνια μου. Από επιλογή αποφάσισα να μη δω καν το ματς αν και με έτρωγε όλη την ώρα που ήμουν στη δουλειά να μάθω το σκορ
.Λίγο το κοράκι, που θα έπαιζε αν χρειαστεί φουλ γαύρο (επιβεβαιώθηκα διαβάζοντας αργότερα για κάτι αποφάσεις στο 19-19), λίγο η περιγραφή που θα ήταν θαρρείς και ο γαύρος παίζει με καμιά ξένη ομάδα και φυσικά το ενδεχόμενο μεγάλο σκορ με ανάγκασαν να μη το δω. Ίσως κάποιος άλλος αδερφός να παίρνει στραβά όσα γράφω και να μου τη πει για έλλειψη πίστης στην ομάδα, αλλά 15 χρόνια με ήττες συνεχόμενες με κατεβασμένα χέρια, είναι πολλά για να ελπίζω.
ΥΓ: Υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθεί θέμα με την άρνηση του ΠΑΟΚ για μη τήρηση ενός λεπτού σιγής. Μια τέτοια απόφαση έχει τα + και τα - της.