Τα μπουζούκια και ο... αμετάπειστος Διαμαντίδης
Τον Απρίλιο του 1993 ο ΠΑΟΚ ζούσε μια από τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας του με τη συμμετοχή στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας (τότε ευρωπαϊκού πρωταθλήματος), έχοντας στις τάξεις της ξένους όπως οι Μπάρλοου και Λέβινγκστον, με τον Φασούλα να δεσπόζει κάτω από τα καλάθια και τους Πρέλεβιτς, Κόρφα να «γεμίζουν» την περιφέρεια.
Μπορεί να έκλεισαν τη χρονιά με άδεια τα χέρια ωστόσο ήταν κοινή διαπίστωση ότι η συγκεκριμένη ομάδα θα ήταν δύσκολο να παραμείνει σε υψηλό επίπεδο εάν και εφόσον αποχωρούσαν οι «πυλώνες» της. Να, όμως, που... ποτέ δεν πρέπει να λέμε ποτέ. Το καλοκαίρι που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα «καυτό» για τον «δικέφαλο του βορρά» αφού πραγματοποιήθηκαν... κοσμογονικές αλλαγές στο ρόστερ! Φυσικά τα πάντα ξεκίνησαν από την περιπετειώδη αποχώρηση του Παναγιώτη Φασούλα για να ακολουθήσουν αυτές των δύο Αμερικανών οι οποίοι λατρεύτηκαν όσο λίγοι από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ.
Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς και ο τότε πρόεδρος Απόστολος Οικονομίδης ήταν αποφασισμένοι να κρατήσουν την ομάδα σε υψηλό επίπεδο και να την ενισχύσουν με νέους, αλλά και έμπειρους παίκτες. Το πρώτο «μπαμ» έγινε με τον Νάσο Γαλακτερό η μεταγραφή του οποίου εξελίχθηκε σε πραγματικό σίριαλ εκείνη την εποχή. Βέβαια μέχρι να επισημοποιηθεί ο «γάμος» με τον (τότε) παίκτη της ΑΕΚ λόγω της προσφυγής και της δικαστικής διαμάχης που προέκυψε, διοίκηση και προπονητής του ΠΑΟΚ «δούλευαν» παράλληλα και όλες τις υπόλοιπες υποθέσεις.
Τις πρώτες μέρες του Ιουλίου, είδε το φως της δημοσιότητας το όνομα του Ζόραν Σάβιτς, ο οποίος προέρχονταν από εξαιρετικές σεζόν στην Μπαρτσελόνα, ενώ είχε στο βιογραφικό του τη συμμετοχή του στην τρομερή ομάδα της Γιουγκοπλάστικα! Οι «μπλαουγκράνα» δεν ανανέωσαν το συμβόλαιο του Σέρβου και μέσω του ατζέντη του, του Λουτσιάνο Καπικιόνι, είπε το «ναι» στον ΠΑΟΚ για συμβόλαιο που έφτανε τα 750.000 δολάρια το χρόνο. Στις 9 Ιουλίου ο Ζόραν Σάβιτς πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στην Ελλάδα και έτυχε να συναντήσει στο αεροδρόμιο τον... προκάτοχό του, Παναγιώτη Φασούλα με τον οποίο φωτογραφήθηκε και έδωσε τα χέρια:
Αντε σας έδωσα θέμα πάλι» έλεγε αστειευόμενος ο Έλληνας σέντερ, με τον Σάβιτς να συμπληρώνει: «Ήρθα στην καλύτερη ομάδα της Ελλάδας και το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι θα κάνω τα πάντα για να κερδίσουμε τίτλους. Είμαι πολύ χαρούμενος που θα συνεργαστώ με τον κύριο Ίβκοβιτς, ο οποίος με έπεισε να έρθω στην ομάδα».
Ο Σάβιτς μπορεί να άργησε να προσαρμοστεί στον ΠΑΟΚ και να έβαλε τους ιθύνοντες της ομάδας σε σκέψεις, ακόμα και για... αντικατάσταση, αλλά όσο περνούσε ο καιρός ολοένα και έδειχνε τις δυνατότητές του. Ακόμα και μετά την αντικατάσταση του Ντούσαν Ίβκοβιτς από τον Σούλη Μαρκόπουλο, ο Σέρβος σέντερ είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων, πραγματοποιώντας τη μία καλή εμφάνιση μετά την άλλη. Με 16,5 πόντους και 10 ριμπάουντ κατά μ.ο. αποτελούσε αναντικατάστατο μέλος του ΠΑΟΚ, που είχε ενισχυθεί και με τον Ουόλτερ Μπέρι, ο οποίος έκανε... πράγματα και θαύματα σε κάθε ματς.
Το «χάιλαϊτ» της καριέρας του στην Ελλάδα και για το οποίο θα διαβάσετε παρακάτω, ήταν η κατάκτηση του κυπέλλου Κόρατς στον επαναληπτικό της Τεργέστης, με τον ΠΑΟΚ να κερδίζει για δεύτερη φορά τη Στεφανέλ των Μποντιρόγκα, Φούτσκα, Τζεντίλε με 100-91 και να στέφεται κυπελλούχος. Μάλιστα πήρε μέρος και στους τελικούς της Α1 εκείνη τη σεζόν, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά διπλασίασε τα... τρόπαια με την κατάκτηση και του εγχώριου κυπέλλου κερδίζοντας στον τελικό της Λαμίας τον Πανιώνιο με 72-53 και τον ίδιο να έχει 21 πόντους.
Ο Σάβιτς ξεκίνησε το μπάσκετ από μικρή ηλικία. Μάλιστα στα παιδικά του χρόνια έπαιζε οκτώ ώρες τη μέρα (σε Τσάπλινα, Ζένιτσα) πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του καριέρα στην μεγάλη Γιουγκοπλάστικα το 1989. Εκτός του ΠΑΟΚ αγωνίστηκε επίσης σε Μπαρτσελόνα (1991-1993 και 2000-2001), Ρεάλ Μαδρίτης (1995-96), Βίρτους Μπολόνια (1996-1998), Εφές Πίλσεν (1998-99) και Φορτιτούντο Μπολόνια (2001-2002) όπου έκλεισε και την καριέρα του. Συνολικά κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Ευρώπης, ένα κύπελλο Κόρατς, τέσσερα εγχώρια πρωταθλήματα, πέντε εγχώρια κύπελλα, ενώ με την εθνική ομάδα στέφθηκε μία φορά παγκόσμιος πρωταθλητής (1990), τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης (1991, 1995, 1997) και μία φορά ασημένιος ολυμπιονίκης (1996). Θέλετε και άλλα;
Ο Ζόραν Σάβιτς, λοιπόν, μιλάει στο SentraGoal και στα «Χρόνια και Ζαμάνια» για τη διετία που πέρασε στον ΠΑΟΚ, θυμάται τους τελικούς του κυπέλλου Κόρατς, την μεγάλη ανατροπή με τη Σκαβολίνι, ενώ μιλάει με κολακευτικά λόγια για τους Πρέλεβιτς, Στογιάκοβιτς, Ομπράντοβιτς, Ίβκοβιτς και Μαρκόπουλο. Επιπλέον στέκεται και στο «σήμερα» κάνοντας ειδική αναφορά στους Δημήτρη Διαμαντίδη και Βασίλη Σπανούλη.
Ατζέντης (και) του Πασκουάλ και κάτοικος Βαρκελώνης
Αμέσως μόλις αποσύρθηκα από το μπάσκετ, έπιασα δουλειά! Έγινα τζένεραλ μάνατζερ στην Φορτιτούντο Μπολόνια όπου έμεινα για δύο χρόνια και στη συνέχεια μετακόμισα στη Βαρκελώνη όπου ανέλαβα στην Μπαρτσελόνα το ίδιο πόστο. Εκεί έμεινα τρία χρόνια ώσπου επέστρεψα στη Μπολόνια για μία ακόμα σεζόν. Έκτοτε αποφάσισα να κάνω κάτι διαφορετικό και να παραμείνω στο μπάσκετ ως ατζέντης. Άνοιξα το δικό μου γραφείο όπου έχω παίκτες και προπονητές» είναι τα πρώτα λόγια του Σάβιτς (και) για τη σημερινή του ασχολία. Μερικά από τα ονόματα που εκπροσωπεί είναι οι Τσάβι Πασκουάλ (προπονητής της Μπαρτσελόνα), Γιαν Τάμπακ (προπονητής της Κάχα Λαμποράλ), Σίτο Αλόνσο (προπονητής της Λαγκούν Άρο), Ρότζερ Γκριμάου, Ντάριλ Μίντλετον, Σμους Πάρκερ, Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς κ.α. Να σημειωθεί ότι στο ίδιο γραφείο -που εδρεύει στη Βαρκελώνη- εργάζεται και ο -κατά οκτώ χρόνια- μικρότερος αδερφός του Γκόραν, ο οποίος βρίσκεται στο Βελιγράδι.
«Εγώ είμαι μόνιμος κάτοικος Βαρκελώνης από το 1991! Έχω αγοράσει σπίτι εδώ και είναι η πόλη που αγαπώ και μου αρέσει. Μένω με την οικογένειά μου. Την σύζυγό μου Ανίτα και την κόρη μου Μαρίγια, η οποία είναι 12,5 ετών και πάει σε αγγλικό σχολείο. Από εκεί και πέρα η ζωή μου είναι ήσυχη και κανονική. Βέβαια ταξιδεύω συχνά λόγω της δουλειάς μου. Πριν από λίγο καιρό είχα βρεθεί για δύο εβδομάδες στο Λας Βέγκας των ΗΠΑ όπου είχα πάει για να δω παίκτες. Όπως μπορείς να καταλάβεις έχω αφοσιωθεί πλήρως στο γραφείο μου».
«Παρακολουθώ ακόμα και προπονήσεις, αλλά... μην με βάλεις να παίξω»
Πάντως όσο και αν αγαπάει το μπάσκετ δεν είναι από εκείνους που... λαχταράει να πιάσει ξανά μπάλα στα χέρια του. Άλλωστε βρέθηκε στα ευρωπαϊκά παρκέ από το 1989 έως και το 2002 έχοντας ταλαιπωρήσει αρκετά τα γόνατά του από προβλήματα τραυματισμών: «Από τότε που τελείωσα την καριέρα μου δεν με ενδιέφερε να ξαναπαίξω μπάσκετ. Καθόλου μπορώ να σου πω. Ούτε με φίλους μου! Εντάξει πέρασα αρκετά χρόνια στα γήπεδα και αποχαιρέτησα το παιχνίδι αρκετά γεμάτος. Μόνο μια φορά χρειάστηκε να δώσω το παρών σε ένα παιχνίδι και το έκανα με μεγάλη χαρά. Όταν έγινε το φιλικό προς τιμήν του Σάσα Τζόρτζεβιτς» εξήγησε για το ματς της 3ης Ιουλίου 2005 στο Βελιγράδι. Τότε που ένας άλλος μεγάλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ κρέμαγε τη φανέλα του και πλήθος σέρβων σούπερ σταρς (σ.σ. όπως οι Ντίβατς, Στογιάκοβιτς, Ντανίλοβιτς, Πάσπαλι, Μποντιρόγκα, Ράτζα, Ρέμπρατσα κ.α.) είχαν σπεύσει να τον τιμήσουν:
«Άλλωστε αντιμετώπισα αρκετά προβλήματα τραυματισμών στην καριέρα μου, έχοντας κάνει τρεις χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί μου γόνατο. Αντιλαμβάνεσαι ότι δεν μου έχει λείψει το μπάσκετ ως παιχνίδι, αφού εκτός από τα ματς που έπαιξα και τα οποία είναι πάρα πολλά, έχω περάσει ατέλειωτες ώρες μέσα στις προπονήσεις. Βέβαια μου αρέσει να παρακολουθώ μπάσκετ. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Μέχρι και σε προπονήσεις ομάδων πάω για να βλέπω παίκτες, αλλά μην με βάλεις να παίξω (Γέλια)».
«Μετά το κύπελλο Κόρατς ο κόσμος ήθελε να μπει μέσα στο αεροπλάνο»
Ο Σάβιτς πάτησε το πόδι του στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» τον Ιούλιο του 1993 παραμένοντας στη Θεσσαλονίκη και τον ΠΑΟΚ για δύο χρόνια: «Όσα χρόνια και αν περάσουν δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τη διετία μου στη Θεσσαλονίκη. Ήταν από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου. Άλλωστε μία από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας μου ήταν όταν κατακτήσαμε το κύπελλο Κόρατς στην Τεργέστη. Έχω φοβερές αναμνήσεις από τότε. Όπως και από το φάιναλ φορ του κυπελλου, όταν και στεφθήκαμε κυπελλούχοι Ελλάδος έναν χρόνο αργότερα. Όμως να σου πω κάτι; Τίποτε δεν συγκρίνεται με τον προημιτελικό κόντρα στη Σκαβολίνι. Είχαμε χάσει με 16 πόντους στην Ιταλία και στην έδρα μας καταφέραμε να κερδίσουμε με 40 πόντους περίπου. Από τις καλύτερες ανατροπές που θυμάμαι» λέει χαρακτηριστικά.
Για την ιστορία ο ΠΑΟΚ είχε γνωρίσει την ήττα στο Πέζαρο με 82-66 και όλα έδειχναν ότι θα αποχαιρετούσε τη συνέχεια. Όμως στον επαναληπτικό στο «Αλεξάνδρειο» ήρθαν τα πάνω-κάτω και ο «δικέφαλος του βορρά» άφησε... σύξυλη την παρέα των Γκράτσις, Μανίφικο, Μάιερς, Μακ Λάουντ, Γκάρετ και με το εντυπωσιακό 96-58 (!!) πήρε το εισιτήριο για τα ημιτελικά όπου αντιμετώπισε τον Πανιώνιο. Σ' εκείνο το ιστορικό ματς, ο Ζόραν Σάβιτς είχε 19 πόντους (8/12διπ., 3/6β.) και 12 ριμπάουντ, ενώ πρώτοι σκόρερ ήταν οι Πρέλεβιτς (23π.) και Μπέρι (22π.):
«Στο γήπεδο επικρατούσε πανικός !περίπου 7.000 οπαδοί μας να δημιουργούν εκπληκτική ατμόσφαιρα και άλλοι 3.000 να είναι απ' έξω και να περιμένουν να μας αποθεώσουν. Φοβερές στιγμές. Αγαπάω πολύ τους φίλους του ΠΑΟΚ και ομολογώ ότι είναι οι καλύτεροι που έχω συναντήσει. Επίσης δεν πρόκειται να ξεχάσω και την υποδοχή που μας είχαν ετοιμάσει μετά την επιστροφή μας από την Ιταλία με το κύπελλο Κόρατς. Νόμιζα ότι θα μπουν μέσα στο αεροπλάνο!».
«Πηγαίναμε στα μπουζούκια μετά τις νίκες. Ωραία χρόνια...»
Φυσικά δεν είναι μόνο τα όσα θυμάται εντός του παρκέ: «Η ζωή στη Θεσσαλονίκη ήταν εκπληκτική. Δεν βαριόσουν ποτέ με την καθημερινότητα. Πάντα είχες πράγματα να κάνεις. Όπως για παράδειγμα, μετά από τις νίκες του ΠΑΟΚ πηγαίναμε με τους συμπαίκτες μου στα μπουζούκια για να το γιορτάσουμε! Ωραία χρόνια (Γέλια). Μου άρεσε πολύ αυτός ο τρόπος ζωής. Κάναμε τη δουλειά μας στο παρκέ και μετά διασκεδάζαμε», ενώ εξηγεί πως «ακόμα και τώρα έχω συχνή επαφή με τον Μπάνε Πρέλεβιτς, όπως επίσης και με τον Πέτζα Στογιάκοβιτς:
«Είναι αλήθεια ότι η ομάδα δεν διανύει αυτή τη στιγμή και την καλύτερη περίοδο της ιστορίας της και με στεναχωρεί αυτό. Μου τα λέει ο Μπάνε. Δεν υπάρχουν χρήματα και είναι περίεργο να μην βλέπεις πραγματικά καλούς παίκτες να παίζουν στον ΠΑΟΚ. Πριν από 10-20 χρόνια τα πράγματα ήταν τελειως διαφορετικά αφού έπαιζαν πολύ καλοί ξένοι. Όμως γνωρίζω ότι η οικονομική κατάσταση είναι τέτοια στην Ελλάδα που δεν υπάρχουν περιθώρια για κάτι καλύτερο. Ελπίζω να βρεθούν οι λύσεις και η ομάδα να βρει το δρόμο της».Εκείνος όμως; Πως θα μπορούσε να βοηθήσει την πρώην ομάδα του; «Αυτή τη στιγμή έχω δύο χρόνια το γραφείο. Μπορεί στο μέλλον να βοηθήσω τον ΠΑΟΚ με κάποιον δικό μου, καλό, παίκτη, σε μια λογική τιμή. Άλλωστε είναι μια ομάδα που στηρίζεται σε νεαρούς παίκτες και δίνει κίνητρο σε κάποιο παιδί να παίξει καλά».
Ο Γκάλης τα... έβαζε με τον Κούκοτς, ενώ ο Μπάνε ήταν ηγέτης»
«Από την εποχή που έπαιζα στη Γιουγκοπλάστικα μου άρεσε όλη ομάδα του Άρη! Είχαν τότε εξαιρετική ομάδα και εγώ είχα ξεχωρίσει δύο παίκτες. Τον Γκάλη και τον Γιαννάκη, οι οποίοι ήταν απίστευτοι παίκτες. Ειδικά ο Νικ. Τι να λέμε γι' αυτόν... Θυμάμαι τα παιχνίδια εναντίον της ομάδας μας αλλά και της Παρτίζαν που τα έβαζε με πολύ ψηλότερους παίκτες. Θυμάμαι έβαζε καλάθι όποτε ήθελε μπροστά στον Κούκοτς ή στον Πάσπαλι. Μάλιστα ύστερα από ένα ματς μεταξύ Γιουγκοπλάστικα-'Άρη, ο Γκάλης είχε πετύχει 40 πόντους; Κάτι τέτοιο. Θυμάμαι είχε έρθει ο Κούκοτς και μου έλεγε ότι δεν κατάλαβε καν πως τους σημείωσε. Είχε περάσει εφιαλτικό βράδυ τότε» λέει ο Σάβιτς και στέκεται στον Παναγιώτη Γιαννάκη: «Ήταν ο παίκτης που έδινε και τη ζωή του για την ομάδα. Έδινε το 110% σε κάθε ματς και αυτό φαινόταν από εμάς που είμασταν στο αντίπαλο στρατόπεδο».
Όσο για τους δικούς του συμπαίκτες; «Δεν αναφέρομαι καν στον ΠΑΟΚ γιατί είχαμε αποδείξει πόσο πολύ ταλέντο υπήρχε και πόσο καλή ομάδα είχαμε τότε. Όπως είπα και πριν φτάσαμε στην κατάκτηση δύο τροπαίων εκείνη τη διετία, εκ των οποίων το ένα ευρωπαϊκό. Βέβαια ο Μπάνε ήταν πολύ χαρισματικός παίκτης, μπορούσε να παρασύρει ολόκληρη την ομάδα, ενώ στα κρίσιμα ήθελε τη μπάλα δική του. Κι όλα αυτά; Χωρίς να αποσπαστεί καθόλου από τα αμυντικά του καθήκοντα. Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψω και τον Πέτζα. Τρομερός σουτέρ, από τότε που ήταν μικρό παιδί. Εγώ είχα πάθει σοκ όταν τον είδα στην προπόνηση και ήταν μόλις 16 ετών. Ήμουν σίγουρος ότι θα πετύχει επειδή δούλευε πολύ σκληρά. Κάθε μέρα έκανε 1.000 σουτ!! Πως να μην εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους σουτέρ στο ΝΒΑ; Άλλωστε δεν είναι πολλοί αυτοί που σημειώσουν 25 πόντους σε κάθε ματς. Και εκείνος τα κατάφερε».
Όσο για τον παίκτη που του... έβγαζε το λάδι κάθε φορά; «Η αλήθεια είναι ότι έχω παίξει αντίπαλος με πολλούς και καλούς παίκτες. Τόσο με τους συλλόγους που αγωνίστηκα, όσο και με την εθνική ομάδα. Παίκτες που ήξεραν μπάσκετ και μπορούσαν να σκοράρουν με χαρακτηριστική ευκολία. Όμως, κανείς δεν ήταν σαν τον Ουόλτερ Μπέρι! Μπορεί να μην του άρεσε και τόσο η προπόνηση, αλλά όταν έπαιρνε τη μπάλα στα χέρια του ήταν κίνδυνος-θάνατος! Έχει τύχει να παίξω και αντίπαλός του σε επίσημα ματς, αλλά όταν ήμασταν στον ΠΑΟΚ και τον αντιμετώπιζα σε κάθε προπόνηση κατάλαβα πολύ καλά πόσο πολύτιμος ήταν. Ακόμα και αν δεν ήταν τόσο εργατικός».
«Ο Διαμαντίδης καλύτερος του Σπανούλη, αλλά...»
Από τη... σημερινή εποχή δύο είναι οι παίκτες που εντυπωσίασαν και εξακολουθούν να εντυπωσιάζουν τον παλαίμαχο Σέρβο: «Λατρεύω τον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη. Μιλάμε για τους καλύτερους γκαρντ της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα τον Διαμαντίδη ήθελα να τον φέρω στην Μπαρτσελόνα όταν ήμουν τζένεραλ μάνατζερ της ομάδας, αλλά εκείνος δεν ήθελε. Δεν το κουνούσε με τίποτα από την Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό! Το ίδιο προσπάθησα να κάνω και με τον Σπανούλη από την εποχή που έπαιζε στο Μαρούσι. Όμως τα χρήματα που έδινε τότε ο Παναθηναϊκός ήταν πάρα πολλά, ενώ όταν ήταν στο ΝΒΑ ήταν πολύ δύσκολο να τον πάρουμε».
Ε, από τη στιγμή που ανέφερε τα δύο αυτά ονόματα ήταν λογικό και επόμενο να του υποβάλουμε το ερώτημα: Διαμαντίδης ή Σπανούλης; «Διαμαντίδης» είπε χωρίς να το σκεφτεί ιδιαίτερα ωστόσο φρόντισε να υπογραμμίσει: «Σε γενικές γραμμές τον θεωρώ καλύτερο παίκτη, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια ο Σπανούλης είναι ο καλύτερος ευρωπαίος γκαρντ. Και σε αυτό δεν χωρεί καμία αμφιβολία».
«Παραλίγο να υπογράψω στον Ολυμπιακό»
Όσο για τους προπονητές που είχε; «Λατρεύω τον Σούλη. Εξαιρετικός άνθρωπος και πολύ καλός προπονητής. Του τρέφω ιδιαίτερο σεβασμό και θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα άτομα που έχω γνωρίσει στη ζωή μου», ενώ για τον Ντούσαν Ίβκοβιτς είπε: «Αν και ήταν πολύ σκληρός προπονητής, έκανε και τις πλάκες του. Πάντα έβρισκε τρόπους και μας έκανε να γελάμε» και εξήγησε πως ήταν εκείνος που τον έφερε στον ΠΑΟΚ το καλοκαίρι του '93: «Ήταν προπονητής στην εθνική ομάδα και μου είχε πει ότι με ήθελε στην ομάδα. Εγώ τον γνώριζα καλά, τον σεβόμουν και από τη στιγμή που με ικανοποίησε η πρόταση του ΠΑΟΚ δεν το σκέφτηκα και πολύ».
Μάλιστα εξηγεί ότι δεν ήταν η μοναδική ελληνική ομάδα που είχε κινηθεί τότε για την απόκτησή του: «Μόλις είχε τελειώσει το συμβόλαιό μου με την Μπαρτσελόνα αναζητούσα αλλού τη τύχη μου. Το ελληνικό πρωτάθλημα ήταν τότε το καλύτερο της Ευρώπης και όλοι οι παίκτες ήθελαν να έρθουν και να παίξουν εκεί. Η πρώτη προσέγγιση από την Ελλάδα μου έγινε από τον Ολυμπιακό και λίγο έλειψε να υπογράψω εκεί. Φυσικά πριν εμφανιστεί ο ΠΑΟΚ και η προτροπή του Ντούντα. Πάντως στον Ολυμπιακό υπήρχε ένας προπονητής τον οποίο θαύμαζα και μου άρεσε πολύ. Ο Γιάννης Ιωαννίδης. Θυμάμαι κάθε φορά που παίζαμε αντίπαλοι, είτε όταν ήταν στον Άρη είτε όταν ήταν στον Ολυμπιακό, έστηνε καλά την ομάδα του. Μπορεί να μην γνώριζε αγγλικά αλλά μιλούσε με το μπάσκετ και μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο προσέγγιζε το παιχνίδι. Και η αλήθεια είναι ότι έχω παίξει πολλές φορές αντίπαλός του».
«Ο Ομπράντοβιτς ήταν ο καλύτερος προπονητής που είχα»
Μπορεί να μην φόρεσε ποτέ τη φανέλα του Ολυμπιακού αλλά όπως είπε «χαίρομαι πολύ που επέλεξα τότε τον ΠΑΟΚ. Ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω και φυσικά δεν μετάνιωσα γι' αυτήν την επιλογή. Στον Παναθηναϊκό δεν θα ήθελα να πάω. Εξάλλου ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερη ομάδα τότε. Εκείνοι ξόδευαν τα εκατομμύρια για το τίποτα. Δεν είχαν κανένα πλάνο και ούτε έχτιζαν με βάσεις το ρόστερ της ομάδας. Τότε όλοι γέλαγαν μαζί τους. Ώσπου κατάλαβαν ότι έπρεπε να ξεκινήσουν από την πρόσληψη ενός καλού προπονητή για να πετύχουν και να έχουν διάρκεια. Και όπως αποδείχθηκε αυτό έγινε με τον ερχομό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Αντίθετα τότε έδιναν λίγα χρήματα στον προπονητή και 20 εκατομμύρια στους παίκτες».
Ο Σάβιτς υπήρξε συμπαίκτης του «Ζοτς» στην εθνική ομάδα, ενώ τον είχε και προπονητή στη Ρεάλ Μαδρίτης: «Όταν ολοκληρώθηκε το συμβόλαιό μου με τον ΠΑΟΚ, επικοινώνησε ο Ομπράντοβιτς μαζί μου και μου είπε ότι ήθελε να πάω στη Ρεάλ. Άλλωστε ήταν η πρωταθλήτρια Ευρώπης τότε, ενώ και εγώ από τη πλευρά μου ήθελα να επιστρέψω στην Ισπανία. Ο Ομπράντοβιτς ήταν ο καλύτερος προπονητής που είχα. Ήμασταν συγκάτοικοι στις αποστολές της εθνικής, ενώ μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που σκεφτόταν για το μπάσκετ. Είναι πολύ ευθύς άνθρωπος και ότι θέλει να στο πει θα στο πει πρόσωπο με πρόσωπο. Και αυτό είναι κάτι που μου εκτιμώ στους ανθρώπους. Βέβαια είχα την τύχη να έχω και άλλους καλούς προπονητές στην καριέρα μου όπως ο Ιβκοβιτς και ο Μάλκοβιτς. Εξαιρετικοί.
«Από τα φαβορί ο Ολυμπιακός και για τη φετινή Ευρωλίγκα»
Αν και ο Ολυμπιακός δεν ξεκίνησε καλά στο ΤΟΡ-16 της Ευρωλίγκας, ο Ζόραν Σάβιτς δίνει μεγάλη τύχη για το repeat στο Λονδίνο! «Μου αρέσει πολύ ο Ολυμπιακός και φέτος. Είναι νέα και ταλαντούχα ομάδα, έχοντας στις τάξεις της τον Σπανούλη ο οποίος είναι ο καλύτερος παίκτης της Ευρώπης αυτή τη στιγμή. Ένας παίκτης που μπορεί να κουβαλήσει μόνος του την ομάδα. Από εκεί και πέρα πιστεύω πολύ και στον κόουτς Μπαρτζώκα, ο οποίος είναι ιδιαίτερα φιλόδοξος. Τον θυμάμαι από το Μαρούσι που είχε αφήσει έργο στην Ευρωλίγκα. Θεωρώ ότι έχει μέλλον μπροστά του και μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους προπονητές. Εκτός του Ολυμπιακού θεωρώ ότι πολλές πιθανότητες έχει και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, που έχει την εμπειρία και τις παραστάσεις για να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης. Επίσης μου αρέσει πολύ η Ρεάλ Μαδρίτης φέτος, αφού φαίνεται να βρίσκει τα πατήματά της. Η Μπαρτσελόνα παραμένει σταθερή αξία και θεωρώ ότι αν βρεθεί στο φάιναλ φορ, τα πάντα είναι ανοικτά. Το ίδιο ισχύει και για την Κάχα Λαμποράλ που με έχει εκπλήξει ευχάριστα στα τελευταία ματς».
Επιστρέφωντας στα δικά του χρόνια, ο Σάβιτς εξήγησε ότι «καλύτερες στιγμές της καριέρας μου ήταν οι δύο κατακτήσεις του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, πρώτα με τη Γιουγκοπλάστικα και εν συνεχεία με την Κίντερ Μπολόνια όταν κερδίσαμε την ΑΕΚ στον τελικό της Βαρκελώνης». Όσο για το αντίθετο; «Η αλήθεια είναι ότι έπαιξα σε πολλούς τελικούς και αν δεν κάνω λάθος πρέπει να έχασα μόνο δύο. Όμως αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο είναι η απώλεια του ελληνικού πρωταθλήματος το 1994, όταν και χάσαμε από τον Ολυμπιακό με 3-2 νίκες στους τελικούς. Ήταν μια πολύ σκληρή σειρά αγώνων».
http://www.sentragoal.gr/article.asp?catid=26638&subid=2&pubid=129277060