Μαντσεστερ, πρώτη χρονιά. Διδακτορικό στο Manchester Metropolitan University.
Tαυτόχρονα, επιασα δουλειά σε ένα club, όπου γίνεται ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ. Πολύ φίρμα, ποδοσφαιριστές United και City, λεφτά, κόκες. Μεροκάματο, 120 λίρες.
Συναυλίες αβέρτα, Marky Ramone, Saints, Vice Squad, έξω βόλτες, γυμναστικές, φουλ όλα... . Δίσκους σερί, βρίσκω απίστευτα πράγματα και πολύ φθηνά.
Στα αρνητικά τώρα, ο κόσμος εδώ. Είναι σκατά, σκατάνθρωποι τελείως. Εμάς τους Έλληνες μας έχουν στην ίδια κατηγορία με Αλβανούς και Τούρκους. Είμαστε ο πάτος. Οι Άγγλοι είναι τέρμα μουνόπανα, και ακόμα χειρότεροι είναι οι Έλληνες εδώ. Άρα, μην περιμένεις φιλίες με κανέναν. Αν έρθει κανείς μόνος του, πέφτει σε κατάθλιψη. Δεν υπάρχει φιλία, οικογένεια, αγάπη ρε παιδί μου γενικώς. Είναι αμείλικτοι και μπινέδες. Και επίσης, σαν Έλληνες, έχουμε παντού "ταβάνι", και κυρίως στο εργασιακό. Μου το φρόντισαν να μου το δείξουν από τις πρώτες μέρες αυτό, και στην δουλειά, και στο πανεπιστήμιο. Κοινωνικός ρατσισμός στο φουλ, δεν στο λένε κατάμουτρα, αλλά φροντίζουν να στο δείξουν στην ζωή/δουλειά σου. Το δόγμα "British First" κυριαρχεί, ακόμα και αν είσαι καλύτερος, δεν παίζει να σε προτιμήσουν από έναν Βρετανό. Βεβαίως, τα δικά μας τα μπουμπούκια εδώ, έχουν φροντίσει τόσα χρόνια, με χιλιάδες ΜΑΛΑΚΙΕΣ, να μας βγάλουν το χειρότερο όνομα.
Ζούμε στο Cheetham, είναι δίπλα στο κέντρο, βόρεια...από τις φθηνότερες και ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ περιοχές..αλλά την παλεύω. Μόνο μετανάστες και συμμορίες εδώ, με βλέπουν τα πρωινά που πηγαίνω για τρέξιμο και με κοιτάνε περίεργα.
Το πλάνο λέει τέλος σε 2-3 χρόνια από τώρα, και πίσω να χαστουκίζω τον πουτάνας γιο κοντό.
