Οι αυτόχθονες της Νέας Ζηλανδίας, οι συμπαθείς Μαορί, έχουν κάποια έθιμα που έχουν περάσει στις μέρες μας (άγνωστο πως) και υιοθετηθεί εξ ολοκλήρου (άγνωστο το γιατί) από τους απογόνους του στόλου. Πιθανόν η πολυσυλλεκτικότητα φυλών που συγκροτούν την εθνικότητα "αμερικανός" να είχε την αντίστοιχη πολυποίκιλη αντιπροσώπευσή της και στον περήφανο στόλο τους, αλλά αυτό το αφήνουμε να το εξετάσει κανένας ιστορικός, λαογράφος ή οτιδήποτε σχετικό. Εμείς θα ασχοληθούμε με την ουσία.
Αυτοί λοιπόν οι Μαορί έχουν το εξής έθιμο. Ο κάθε άντρας της φυλής μπορεί να πάει στη σκηνή οποιασδήποτε ελεύθερης γυναίκας, να τη πηδήξει μέσα στο σπίτι της και να βγει μετά κύριος από εκεί, χωρίς καμία απολύτως υποχρέωση απέναντί της και κυρίως χωρίς καμία περαιτέρω απαίτηση της γυναίκας. Αν όμως η γυναίκα πάει και πηδηχτεί στη σκηνή του άντρα, τότε αυτομάτως μετά το πήδημα βγαίνουν παντρεμένοι!
Έτσι λοιπόν και οι δικές μας οι πουτάνες βαρέθηκαν να πηγαίνουμε στο σπίτι τους μέσα να τις πηδάμε και να φεύγουμε κύριοι και θέλησαν αποκατάσταση. Κάθησαν λοιπόν, στολίστηκαν, αρωματίστηκαν, πλύθηκαν καλά και ήρθαν να ζήσουν τον απόλυτο έρωτα, με σκοπό να επικαλεστούν το παραπάνω έθιμο για να ζητήσουν μόνιμη αποκατάσταση, όπως παλιά που είχαν μόνιμη σχέση μαζί μας και τον τρώγανε κάθε φορά και με το νόμο.
Απλά επειδή ξέρουν ότι εμείς δεν ανεχόμαστε μόνιμες δεσμεύσεις, φέρανε όλο τους το σόι κανονικά για να μας φοβερίσουν και να μας επιβάλλουν με το στανιό το δικό τους. Αδίκως βέβαια γιατί εμείς δεν μασάμε από κάτι τέτοια και αφού την ικανοποιήσαμε πλήρως τη πουτανίτσα για πολλοστή φορά, τη ξαποστείλαμε πίσω με τις κλωτσιές κι αυτήν και τα τσιράκια της να βρούνε άλλα κορόιδα. Όχι τίποτε άλλο, αλλά δεν θα μας πιάσει και κώτσους μια ξεκωλιάρα που έχει πάει με όλο τον κόσμο, να την αποκαταστήσουμε κιόλας.
Αυτό όμως όλο το σκηνικό που στήθηκε στην πιο αστεία χώρα του κόσμου, ενώ αρχικά σου προκαλεί αηδία και οργή, που επιστράτευσαν κάθε ένστολο αυτού του τόπου, από ελικόπτερα, ομάδες δέλτα, ζήτα, κάπα, λάμδα, φτου και βγαίνω, σαν να πήγανε όλοι αυτοί να πάρουνε τη Πόλη, απλά και μόνο για να προστατέψει το τσίρκο του μπούλη σε ένα ματς κεκλεισμένων των θυρών, στο τέλος δεν σου αφήνει τίποτε άλλο εκτός από γέλιο. Γελάς με αυτούς τους καραγκιόζηδες που δημιούργησαν επίτηδες επεισόδια, στήσανε τιμωρίες, πιάσανε διαιτητές, επιστράτευσαν όλη την αστυνομία, απλά και μόνο για να φύγουν με το παπάρι στο κώλο.
Το ίδιο γέλιο θα μας προκαλούσε όλος αυτός ο θίασος ακόμη και αν περνούσε με την αρωγή των κορακιών, γιατί θα στηνόταν και πάλι όλο αυτό το σκηνικό για να μας περάσει μία ομάδα με πολλαπλάσιο μπάτζετ και απίστευτες αβάντες, που και πάλι ένιωθε ανασφαλής (σωστά όπως αποδείχθηκε) απέναντι στον τεράστιο ΠΑΟΚ.
Αλλά κι αυτό το σκηνικό τους Μαορί μας θυμίζει και συγκεκριμένα τη παλιά διαφήμιση της dewars με το χορό Χάκα των Μαορί μπροστά στους Σκωτσέζους. Βάφτηκαν κι εκείνοι, πήραν το αγριωπό ύφος, μα μου σου του και τα ρέστα πόσην ώρα και στο τέλος οι Σκωτσέζοι απλά σήκωσαν το κιλτ για να δείξουν το παπάρι τους. Ε κάτι τέτοιο τους κάναμε κι εμείς σήμερα τους γελοίους.
Κύπελλο εμείς ή κανείς. Μας ανήκει γιατί αυτή η ομάδα δικαιούται όσο λίγες έναν μαστραπά. Πέρυσι της κλέψανε το μεγάλο. Το μικρό όμως δεν μπορεί να μας ξεφύγει.
