Η ομάδα έκανε το καθήκον της και υπέταξε εύκολα για άλλη μια χρονιά το συμπολίτη εδώ μέσα. Είμαστε στη τρίτη θέση και δεν θέλουμε να ξανακοιτάξουμε προς τα κάτω. Μόνο προς τα πάνω στο εξής και ό,τι βγει. Δυο τρία πραγματάκια από το ματς: Φτάσαμε να μας παίζουν 30-70 στην έδρα μας με τον Ηρακλάκο,
οι τραυματισμοί στην ομάδα έχουν καταντήσει αηδία και αυτό το 1-0 θα μας πεθάνει πριν της ώρας μας.
Για το πρώτο δεν ξέρουμε ως οπαδοί αν μπορεί να γίνει τίποτα από τη διοίκηση. Ξέρουμε όμως ό,τι κι αν είναι αυτό που νομίζει ότι κάνει μέχρι τώρα είναι αποτυχημένο. Για το δεύτερο έχουμε βαρεθεί να ζητάμε καλύτερη οργάνωση στην ομάδα, για να μη πληρώνουμε ερασιτεχνικά λάθη του καλοκαιριού (και ακόμη πιο πριν με τη κωλυσιεργία στο θέμα προπονητή). Για το τρίτο να ευχηθούμε απλά να τη πηδήξουμε και να μη πεθάνουμε από καρδιά τόσο νέοι. 3 χρόνια τώρα στη κόψη του ξυραφιού τη βγάζουμε όση διαφορά ποιότητας και να έχουμε με τον αντίπαλο. Γαμώ το άγχος μου.
Στο μπάσκετ νικήσαμε στο ρελαντί τον Πανελλήνιο 76-55 μπροστά σε ελάχιστους ηρωικούς οπαδούς μας.
Στο χάντμπωλ συνεχίσαμε το σερί νικών, αυτή τη φορά εναντίον του Φίλιππου Βεροίας με 30-28.
Το πόλο μας τα χάλασε αφού χάσαμε μέσα στον Πανιώνιο 10-6.
Στο βόλει παίζουμε αύριο στην Αθήνα με το βάζελο, σε ένα κομβικό παιχνίδι για τη συνέχεια του πρωταθλήματος κι ευχόμαστε καλή επιτυχία στην ομάδα.
Το μυαλό όλων μας είναι τώρα στη μάχη του Ζάγκρεμπ. Ο ΠΑΟΚ με νίκη θα προχωρήσει πέρα από τους ομίλους, γράφωντας μία ολόχρυση σελίδα στην Ευρωπαϊκή του πορεία και μετά ποιος ξέρει που θα τελειώσει το ταξίδι. Δεν έχει σημασία ποιος παίχτης θα λείπει. Όποιος και να παίξει θα πρέπει να δώσει το 100% για να φέρουν τη μεγάλη πρόκριση. Σημασία όμως και μάλιστα μεγάλη έχει ότι θα λείπει ο λαός από αυτή την ιστορική μάχη. Απαράδεκτη ξεφτίλα να πηγαίνει μόνη η ομάδα σε έναν τόσο μεγάλο αγώνα
