Χάθηκε η ευκαιρία να γίνει αυτό, γιατί ποτέ δεν το θέλησε ο Ζαγοράκης. Αν το ήθελε πραγματικά θα το κυνηγούσε νομοθετικά (μη γελάτε ρε μαλάκες, υποθετικά μιλάμε). Και το κακό που μας έκανε αυτό το πράγμα είναι διπλό. Αφενός χάσαμε πολύτιμα χρόνια και αφετέρου δεν υπάρχει μία στο εκατομμύριο να βγει ο οποιοσδήποτε στο μέλλον και να το ξανανοίξει το θέμα. Ο Ζαγοράκης θα φύγει "αδικημένος". Όλα είναι κανονισμένα.
Οι μισοί λοιπόν (και παραπάνω) θα λένε μια ζωή ότι τον φάγαμε εμείς οι κακοί ΠΑΟΚτσήδες τον καλοκάγαθο και άξιο Ζαγοράκη (άσε που έτσι όπως άγονται και φέρονται οι πλειοψηφίες στο σύγχρονο ΠΑΟΚ δεν είμαι σίγουρος ότι ονειρεύομαι λαϊκή δημοκρατία στην ομάδα που θα βγάλει κανένα θερμοσίφωνα πρόεδρο) και οι άλλοι μισοί δεν θα τολμήσουν να εμπιστευτούν ποτέ ξανά άλλον, μετά το πέρασμα Ζαγοράκη, ο οποίος δεν προσωποποίησε καμιά revolution, απλά έναν αχυρένιο βασιλιά με ισχυρή αυλή.
