Εχωντας τα εισητηρια στα χερια ξεκινησαμε το μεσημερι για την Κομοτηνη.Ιδανικη μερα για να απολαυσεις σε εκτος εδρας την ΠΑΟΚΑΡΑ ασχετα με τις μετερεολογικες προβλεψεις για κρυο και βροχες..
Στο δρομο οπως ηταν φυσικο συναντησαμε πολλα αδελφια μας που ταξιδευανε με Ι.Χ αλλα και με τα λεοφωρεια των συνδεσμων..
Ειναι απιστευτο συναισθημα καθε φορα να πηγαινεις εκδρομουλα για τον ΠΑΟΚ και να μην σταματανε τα κορναρισματα και τα συνθηματα στον δρομο οταν συναντας και αλλους τρελαμενους σαν και εσενα..
Μπαινοντας Κομοτηνη το μοναδικο χρωμα που κυριαρχουσε φυσικα ηταν το ασπρομαυρο.Εκατονταδες ΠΑΟΚτσηδες ειχαν κατακλυσει την πολη που οσο περνουσε η ωρα οι εκατονταδες γινονταν χιλιαδες..Πανο κρεμασμενα στην κεντρικη πλατεια,σημαιες,πυρσοι,τυμπανα,συνθηματα,τιποτα δεν εδινε την εντυπωση οτι παιζαμε Κομοτηνη και οχι στην Τουμπα..
Κατα τις 17.30 ενθουσιασμενοι ολοι ξεκινησαμε πορεια για το γηπεδο..
Φτανοντας εκει,οι μπατσοι ειχαν πιασει καθε γωνια,περιμενωντας με ανυπομονησια την παραμικρη αφορμη για να μας δειξουν τι εστι μαγκας-μπατσος...
Και φυσικα γι'αυτους η αφορμη δοθηκε οταν προσπαθωντας να μπουμε στο γηπεδο και οπως ηταν απολυτα φυσικο μας ειδαν ΤΟΣΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ που αισθανθηκαν μεγαλη απειλη απο το λαο του ΠΑΟΚ και μας εριξαν δακρυγονο μπροστα στα ποδια μας...
Και εδω θα πρεπει ολοι μας να δειξουμε κατανοηση στους τυπους αυτους που ονομαζονται μπατσοι,που εκαναν χρηση δακρυγονων και φυσικα που οι ιδιοι μας προκαλουσαν με χειρονομιες,γιατι τελικα ειτε σε αλλη πολη ειτε σε αλλη χωρα,τα γουρουνια εξακολουθουν να ειναι γουρουνια και ο φοβος για τον λαο του ΠΑΟΚ οσο παει και θα μεγαλωνει...
Μπηκαμε με τα πολλα μεσα χωρις ελεγχο και ψαξιμο (τουλαιχιστον σε μενα),και περιμεναμε να ξεκινησει το παιχνιδι κανωντας το δικο μας ''παιχνιδι'' στις κερκιδες..Ατμοσφαιρα απιθανη στην αρχη,κοσμος σε κερκιδες,καγκελα,κολωνες,ταρατσες οπου μπορουσε ο καθενας να βολεψει το κορμι του.
Η κερκιδα αν και εδωσε τον καλυτερο της εαυτο,εμενα δεν μπορω να πω οτι με ενθουσιασε απο το β' ημιχρονο και μετα..Η μια κερκιδα ελεγε συνθηματα,η αλλη κερκιδα φωναζε αλλα,τα κλασικα της 4 κοινως..
Καποια στιγμη ο ενθουσιασμος και το 2-0 στο σκορ γυρισε σε εκνευρισμο βλεποντας την ομαδα να γυρναει πισω και τον Πανθρακικο να μας παιζει μπαλα και φυσικα να τρωμε το γκολ..
Φτασαμε σε σημειο να παρακαλαμε να περασει η ωρα να σφυριξει ο διαιτητης το ματς,για να μην γυρισουμε πισω με την ισοπαλια στα χερια.
Απιστευτο αγχος.....
Δεν ξερω τι προβλημα εχουν ποδοσφαιριστες,προπονητης και διοικηση,και δεν με ενδιαφερει.Αυτο που με νοιαζει ειναι να δω μια μερα ματς του ΠΑΟΚ και να μην με φυγει η ψυχη..Ακομα και μετα απο τοσες αγωνιστικες δεν ειδα την ομαδα να μπαινει μια φορα με παθος να παιξει,να βαλει γκολ και να συνεχισει να προσπαθει για να σκοραρει παλι και παλι,η εστω να βγαζει τα λυσσακα της προσπαθωντας..
Αντιθετα βαζουμε γκολ με το ζορι,και μετα κλειδωνουμε απο μονοι μας το ματς και γυρναμε πισω.
Εγω τον ΠΑΟΚ δεν τον θελω ετσι.Θελω εναν ΠΑΟΚ δυνατο,που να μπαινει μεσα στον αγωνιστικο χωρο και μεχρι να σφυριξει την ληξη του ο διαιτητης,να μην προλαβαινω τσιγαρο να αναψω απο τις ενεργειες των παικτων που θα βλεπω,και οχι να κανουμε ενα πακετο απο το αγχος...
Θελω εναν ΠΑΟΚ που να με κανει να δακρυζω γιατι δεν θα με αφηνει η αγωνια να κλεισω τα ματια μου οταν θα βλεπω την κυκλοφορια της μπαλας να ειναι δυνατη και καλα διαβασμενη..
Θελω εναν ΠΑΟΚ που δεν θα με κανει να χαζευω την κερκιδα και τον διπλανο μου και θα ειμαι προσηλωμενη στους παικτες που με ψυχη και λυσσα θα παιζουν για μενα,για σενα,και για ολους τους φιλαθλους του,αλλα και για το εβλημα του ΠΑΟΚ που με τοσο μερακι ραφτηκε στις μπλουζες που φορουν...
Εχοντας παρει την νικη με πολυ αγχος και αγωνια,ξεκινησαμε για την επιστροφη..
Θελω να ελπιζω οτι τα πραγματα θα αρχισουν να καλυτερευουν,οτι ο ΠΑΟΚ θα παιξει επιτελους το ποδοσφαιρο που αν θελει ξερει να παιζει,και να βαλουν καλα στο μυαλο τους, παικτες και προπονητης οτι την νικη με το σκουλικι δεν την θελω αλλα την ΑΠΑΙΤΩ!!
ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΑΟΚΑΡΑ....
