Αφιέρωμα στον Στογιάκοβιτς PDF Εκτύπωση E-mail
(average: 4.60 out of 5)

Αφιέρωμα στον Στογιάκοβιτς (γράφει ο Θοδωρής)

 Ένας θρύλος... 26 χρονών

Αν υπάρχει ένας ευρωπαίος αθλητής που κατάφερε μέσα σε απίστευτα μικρό χρονικό διάστημα να καταξιωθεί σαν ένας από τους μεγαλύτερους στον τομέα του, για τους μπασκετόφιλους μάλλον θα άκουγε στο όνομα Predrag Stoyakovic. Και αν ποτέ παραδίδονταν μπασκετικά Οσκαρ, ο Peja μάλλον θα τα σάρωνε, τόσο για το Όσκαρ ατυχίας, για το Όσκαρ επιμονής και υπομονής, αλλά και για το Όσκαρ Αθόρυβης Ανόδου.


Με μια πορεία κάθε άλλο παρά εύκολη, ο Peja κατάφερε κάτι που ελάχιστοι ευρωπαίοι και όχι μόνο έχουν καταφέρει. Να καταξιωθεί στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου και να συγκρίνεται με μεγαθήρια του NBA. Με τη συμπεριφορά του κατάφερε όμως και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό. Κατάφερε να γίνει το αγαπημένο παιδί μιας ολόκληρης πόλης, ενός ολόκληρου λαού. Σαν αδαμάντινος χαρακτήρας δε, ανταπέδωσε και ανταποδίδει όπως μπορεί αυτήν την αγάπη. Τελικά στην εποχή του άκρατου ψευτοεπαγγελματισμού και της εύκολης προδοσίας (αυτό το καλοκαίρι οι ΠΑΟΚτσήδες το νιώσαμε όσο τίποτε άλλο) υπάρχει κι ένα φωτεινό παράδειγμα τέλειου επαγγελματία αλλά και μεγάλου ανθρώπου.

Λίγα βιογραφικά στοιχεία, ενδεικτικά του πως διαμορφώθηκε αυτός ο μοναδικός αθλητικός χαρακτήρας. Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1977, και έζησε τα πρώτα του χρόνια στο Pozega της Κροατίας. Με τον εμφύλιο να μαίνεται στη Γιουγκοσλαβία εγκατέλειψε με την οικογένειά του το σπίτι του, αφού πρώτα το είδε να παραδίδεται στις φλόγες από τους γείτονές του. Εγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι και δεν άργησε να ορθοποδήσει (κάτι που θα κάνει συνέχεια στην υπόλοιπη ζωή του, να συνέρχεται από «χαστούκια») και να ξεκινήσει το basket όπως κάθε μικρός Γιουγκοσλάβος στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου. Το ταλέντο ήταν τεράστιο για να κρυφτεί και σύντομα άρχισε η αναγνώριση. Κλήση στην εθνική παίδων (κάτω των 16 χρονών) της Γιουγκοσλαβίας και ένας Έλληνας (άγνωστων στοιχείων) να βλέπει ένα αμούστακο παιδί να κάνει τρελά πράγματα με τη μπάλα. Μετά από 2 χρόνια στον Ερυθρό Αστέρα, κατευθείαν στον ΠΑΟΚ. Το ξεκίνημα μιας αγάπης που ακόμα κρατάει. 16 χρονών φτάνει στη Θεσσαλονίκη μαζί με το φίλο του Nesterovic και τον Relic (που δυστυχώς δε στέριωσαν στον ΠΑΟΚ) και ξεκινάει προπονήσεις δοκιμαστικά. Το αστέρι αρχίζει να λάμπει και ο Πέτζα συμμετέχει κανονικά στις προπονήσεις της ομάδας, και ξεκινάει να παίζει και σε παιχνίδια. Στο πρώτο παιχνίδι του στην Ελλάδα με την ασπρόμαυρη φανέλα, χάνει μόνος του ένα buzzer beater τρίποντο που θα έδινε τη νίκη στον ΠΑΟΚ. Αλλά οι απογοητεύσεις δεν έμειναν εκεί. Για 2 χρόνια παιδεύεται να πάρει ελληνική υπηκοότητα και δε μπορεί να παίξει στο ελληνικό πρωτάθλημα παρά μόνο στην Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά, εξελίσσεται γρήγορα και όλοι μιλάνε για ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στην Ευρώπη. Παρά τη «μισή» καριέρα, αρχίζει και γίνεται ιδιαίτερα αγαπητός στους ΠΑΟΚτσήδες και κερδίζει ιδιαίτερη θέση στην ομάδα. Όλοι τότε μιλάνε για το τι θα μπορούσε να κάνει ο ΠΑΟΚ στην Ελλάδα αν έπαιζε ο μικρός, καθώς και για τον φυσικό συνεχιστή και επόμενο ηγέτη μετά τον Bane. Μέσα σε αυτά τα 2 χρόνια και ένας σοβαρός τραυματισμός στο πόδι που ευτυχώς έρχεται καλοκαιριάτικα και τον ξεπερνά μέχρι τέλος φθινοπώρου του ’94. Η πολυπόθητη υπηκοότητα, αν και φοβερά αργοπορημένη, έρχεται και ο Έλληνας Κίνης ξεκινάει να παίζει στο πρωτάθλημα. Ο ΠΑΟΚ εκείνη την περίοδο αν και ταλαιπωρείτε απίστευτα από άπειρα έξω-γηπεδικά προβλήματα είναι ίσως το μεγαλύτερο φυτώριο ταλέντων στο ελληνικό μπάσκετ. Με μια τριάδα φωτιά, Peja-Ρεντζιά και Γιαννούλη, φαίνεται ότι σε 3-4 χρόνια αν μείνει έτσι η ομάδα θα σαρώνει κάθε ευρωπαϊκό τρόπαιο, γεγονός που παραδέχονται και μισητοί αντίπαλοι όπως ο Ιωαννίδης. Τα προβλήματα όμως είναι άπειρα και ο Peja μεγαλώνει μπασκετικά σ’ ένα όχι και τόσο καλό περιβάλλον με τους διαιτητές να κάνουν όργια κατά της ομάδας του και του ίδιου αλλά και να μένει μήνες απλήρωτος όπως και όλοι του οι συμπαίκτες λόγω ανυπαρξίας σοβαρών παραγόντων (τρομερά πρωτότυπο για τον ΠΑΟΚ). Άρνηση των Ελλήνων να ενσωματώσουν στην εθνική τον παίκτη που θα μπορούσε να τους χαρίσει παγκόσμιες διακρίσεις (σε τελευταία συνέντευξη δήλωσε ότι παίκτες με πρώτο τον Φασούλα αντέδρασαν στην κλήση του). 

Σε όλο αυτό το χαμό έρχεται και ένας πρώτος μάγκας από Αμερική ονόματι Geoff Pettrie (που έμελλε να κάνει την ομάδα του από καρπαζοεισπράκτορα του NBA, διεκδικητή τίτλου) και γίνεται το άγρυπνο μάτι πάνω στον Peja. Το ’96 μετά από παρότρυνση manager μπαίνει στο Draft και τελικά καταλήγει στο νούμερο 14, ο διαλεκτός των Sacramento Kings. Παρ’ όλα αυτά ο 19χρονος έχει υπομονή και παραμένει στον ΠΑΟΚ, ελπίζοντας να καταξιωθεί πρώτα στην Ευρώπη με την ομάδα που αγαπάει και μετά να φύγει θριαμβευτής για τη χώρα των θαυμάτων. Λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο... τον κ. Αλεξόπουλο. Σε μια εποχή που αναλαμβάνει ξεκάθαρα ηγετικό ρόλο στην ομάδα και φαίνεται να μην έχει κανένα πρόβλημα με οποιονδήποτε αντίπαλο, ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων καθώς ούτε μία χρονιά δε πλαισιώνει τον παικταρά με άξιους συμπαίκτες. Καθώς τα χρόνια περνούν και ο Peja βλέπει τα όνειρα του για ομαδική καταξίωση να μην πραγματοποιούνται, το NBA ολοένα και πλησιάζει. Έρχεται και ο απίστευτος τραυματισμός του στον αγώνα με το Περιστέρι (πολλοί λένε ότι φάνηκε το σπασμένο κόκαλο του ποδιού του!) να αναγκάσει τον Peja να πάρει την απόφαση να αφήσει τους κομπογιαννίτες και τους ανίκανους και να κοιτάξει την ατομική του καταξίωση. Άλλωστε ήταν πια φανερό ότι το ελληνικό πρωτάθλημα με τους παραγοντίσκους και τους απίθανους προπονητές δεν είχε τίποτε άλλο να του προσφέρει. Στην τελευταία χρονιά κάνει ότι θέλει κυριολεκτικά ότι θέλει στο γήπεδο και καταφέρνει να οδηγήσει ένα μέτριο κατά τ’ άλλα ΠΑΟΚ στον τελικό του πρωταθλήματος. Στους ημιτελικούς βέβαια φρόντισε να φιλοδωρήσει τους οπαδούς του ΠΑΟΚ με την μεγαλύτερη στιγμή έκστασης στην ιστορία του μπάσκετ του ΠΑΟΚ, ένα απλό τριποντάκι μέσα στη γαυροφωλιά που θα θυμούνται για πάντα εχθροί και φίλοι... Στον τελικό βέβαια ο Γιαννακόπουλος που έχει ρίξει δις στον βάζελο δε θα αφήσει την ομάδα του Radja και του Scott να χάσει και με απίστευτο ρεσιτάλ διαιτησίας στον 5ο τελικό ο Peja (μόνος του έπαιζε) χάνει το πρωτάθλημα. Σ’ ένα ματς που ο παίκτης που δεν είχε πάρει ποτέ τεχνική ποινή στην 5ετή καριέρα του στα γήπεδα παίρνει την πρώτη και τελευταία λόγω διαμαρτυρίας, αφού πρώτα έχει φάει το ξύλο της αρκούδας πρώτα από τον Scott και μετά από τον ανύπαρκτο καμικάζι Καλαϊτζή. Μαζί του δεινοπαθούν και οι ήρωες 5000 ΠΑΟΚτσήδες που έκαναν το ΟΑΚΑ, Αλεξάνδριο από τα πιστόλια φωτοβολίδων και τους αθηναίους μπάτσους. Τελικά ο ΠΑΟΚ τερματίζει εντελώς άδικα δεύτερος, ο Peja βγαίνει MVP του πρωταθλήματος με 23,9 πόντους, 4,9 rebounds, 2,5 assists και 1,2 κλεψίματα ανά παιχνίδι και με τους αμερικάνους να έχουν πεθάνει από την ανυπομονησία τους με αυτά που βλέπουν. Ο Peja έχει πάρει την απόφαση του, αλλά το καλοκαίρι ο κ. Αλεξόπουλος αποφάσισε να στήσει ένα θέατρo (παρότι γνώριζε την απόφαση του παίκτη), μια επανάληψη του θεάτρου με Bane και παρασύρει σ’ αυτό εφημερίδες και οπαδούς. Δις στα πόδια του Peja αλλά ο παίκτης απαρνείται τα παλάτια του Αλεξό και φεύγει μια και καταλαβαίνει τι παίζει... Η τελετή αποχαιρετισμού του Peja ήταν ένα κακόγουστο αστείο με τον Αλεξόπουλο να δηλώνει με φοβερή αυτοπεποίθηση ότι ο Peja γρήγορα θα γυρίσει πίσω... Τι μπασκετικές γνώσεις είχε ο άνθρωπος...

Για την αμερικάνικη περιπέτεια του Peja δε θα πω τίποτα, θα παραθέσω μερικά άρθρα που βρήκα στο Internet (ελπίζω να γνωρίζετε Αγγλικά). Υπάρχουν πολλά ακόμη αλλά αυτά μου φάνηκαν τα πιο χαρακτηριστικά.

Ένα - Δύο - Τρία - Τέσσερα - Πέντε - Έξι

Ακολουθεί φωτογραφικό αφιέρωμα από τα 5 χρόνια στον ΠΑΟΚ (φωτογραφίες από το NBA και την εθνική υπάρχουν άφθονες διαθέσιμες στο Internet).