Η ομάδα ταξίδεψε για δεύτερη φορά φέτος στην Κρήτη με μοναδικό στόχο να συνεχίσει τα καλά αποτελέσματα και το σερί των τεσσάρων πρώτων αγωνιστικών.

Στο Ηράκλειο ο ΠΑΟΚ μπήκε για να μη χάσει, και να κυνηγήσει τη νίκη βασισμένος στην καλύτερη ατομική ποιότητα των παικτών του. Η αλήθεια είναι ότι εάν ο Μουσλίμοβιτς κατάφερνε να στρώσει τη μπάλα σωστά μπροστά του σε κάποια από τις δύο κάθετες πάσες που δέχτηκε, τότε ο ΠΑΟΚ πιθανότατα να είχε κερδίσει τον αγώνα με το φτωχό αλλά πολύτιμο 0-1. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε και ο πολύ καλός Εργοτέλης μας έκοψε δύο βαθμούς αλλά παράλληλα μας βοήθησε να δούμε και τρανταχτές αδυναμίες της ομάδας μας.

 

 

 

Παίζοντας man2man τόσο τον Ίβιτς όσο και τον Μούσλι, ο Εργοτέλης αποδυνάμωσε τον άξονα του ΠΑΟΚ από το κέντρο και μπροστά. Μοναδική επιλογή επίθεσης για τον ΠΑΟΚ ήταν τα πλάγια όπου οι φιλότιμοι Σβούρας και Λάκης έδειξαν ότι θέλουν αλλά δυσκολεύονται να κατορθώσουν. Κάτι η ταχύτητα, κάτι η ντρίπλα, κάτι το man2man στον Ίβιτς, και ο ΠΑΟΚ δεν μπορούσε να κάνει τα κλασικά τρίγωνα στα πλάγια του γηπέδου. Χωρίς τρίγωνα ο Μουσλίμοβιτς έμεινε πολύ μόνος, ανίκανος να μπορεί να φτιάξει φάση καθώς ο προσωπικός του αντίπαλος τον ακολουθούσε παντού.

 

 

Αποτέλεσμα της όλης κατάστασης κάποιος εκνευρισμός στους επιθετικούς παίκτες μας και θολούρα στο μυαλό η οποία φαινόταν σαν τη μύγα μες στο γάλα. Σουτ όταν πρέπει να κόψεις κάθετα, πάσα όταν πρέπει να κάνεις σέντρα, σέντρα όταν πρέπει να κάνεις σουτ. Επίθεση απορυθμισμένη, επίθεση ακίνδυνη για την άμυνα του Εργοτέλη που στήθηκε πανέξυπνα από τον Καραγεωργίου.

 

 

Στην προσπάθεια να αναπτυχθεί σωστά επιθετικά ο ΠΑΟΚ επιστρατεύτηκαν και οι ενισχύσεις, τα άκρα Δάρλας και Σνάουτσερ. Οι δύο αυτοί παίκτες προσπάθησαν να πιέσουν αλλά η συνεργασία τους με τα εξτρέμ δεν είχε αποτέλεσμα. Αντίθετα, τις λιγοστές φορές που ανέβηκαν ο Εργοτέλης κατάφερε να βγει με αξιώσεις στην κόντρα με τους ταχύτατους Ογκουνσότο και Κουτσιανικούλη και να απειλήσει έστω και με χαοτικό, μη οργανωμένο τρόπο. Και τότε, φάνηκαν ξεκάθαρα δύο πράγματα.

 

 

Πρώτον, το ότι ο ΠΑΟΚ φέτος στην άμυνα ξέρει να βγαίνει στη μπάλα και να μην την (παρ)ακολουθεί.
Δεύτερον, το ότι ο ΠΑΟΚ φέτος όταν βλέπει ότι το ρίσκο της επίθεσης μπορεί να φέρει ρίσκο στην άμυνα τότε προτιμάει να μη ρισκάρει μπροστά.  
 
Μοιραία λοιπόν ο ΠΑΟΚ σταμάτησε να πλαγιοκοπεί, ο Εργοτέλης περιορίστηκε στον αμυντικό του ρόλο και περίμενε τα κενά για να επιτεθεί, τα οποία όμως δεν βρέθηκαν ποτέ γιατί ο ΠΑΟΚ δεν πήρε το έξτρα ρίσκο. Το 0-0 ήταν η φυσιολογική εξέλιξη του αγώνα και όσο περνούσε ο χρόνος τόσο ο Καραγεωργίου όσο και ο Σάντος βολεύονταν με την ιδέα του ενός πόντου. Και λέμε ότι και ο Σάντος βολεύτηκε γιατί, η θεωρητικά "μεγάλη" ομάδα είναι αυτή που παίρνει το έξτρα ρίσκο, κι όχι η θεωρητικά "μικρή".

 

 

Από το ματς κρατάμε λοιπόν τα προβλήματα στα άκρα της επίθεσης, τα προβλήματα κόντρα σε μια άμυνα που σε παίζει μαν του μαν στον άξονα, τα προβλήματα των (φυσιολογικών) κενών που δημιουργούνται όταν ανεβαίνουν τα μπακ, και τα προβλήματα εναλλακτικών λύσεων από τον πάγκο.

Επίσης, κρατάμε και πολλά θετικά, όπως τη μεταμόρφωση της άμυνας του ΠΑΟΚ, τη σταθερότητα του κέντρου, την πίεση από το κέντρο και πίσω, το ξεπέταγμα στη μπάλα, τις παγίδες που στήνει η ομάδα στα άκρα, τη χρησιμοποίηση του Μπακαγιόκο σε συγκεκριμένο και όχι "ελεύθερο–κάνω ό,τι θέλω" ρόλο, την επιστράτευση του Γεωργίου ως πιθανή λύση στο επιθετικό πρόβλημα, την ποιότητα κάτω από τα δοκάρια, την ηρεμία αλλά και την υπομονή που έχει φέρει ο προπονητής στην ομάδα.
 
Ο ΠΑΟΚ παρέμεινε αήττητος στο πρωτάθλημα και σε πέντε αγώνες μετράει τρεις νίκες. Η ομάδα ρολάρει και δείχνει τις δυνατότητές της, όποιες κι αν είναι αυτές, με συνέπεια. Κι αυτό στην τελική είναι το σημαντικότερο πράγμα, αυτό που περιμένεις από μια επαγγελματική ομάδα. Να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της.