Κατ'αρχάς, αυτό που είναι το σημαντικότερο κατ'εμέ και δυστυχώς δεν προβλήθηκε καθόλου και δε συζητήθηκε παρά ελάχιστα είναι ο τρόπος που ο κόσμος του ΠΑΟΚ κατόρθωσε να μπει τελικά στο γήπεδο και τα όσα υποστήκαμε μέχρι να το πετύχουμε αυτό.

Συγκεκριμένα, φροντίσαμε οργανωμένα και ήσυχα-ήσυχα με πορεία μέσα από κεντρικούς δρόμους της Κομοτηνής να προσέλθουμε από νωρίς στο γήπεδο προς αποφυγή επεισοδίων και γενικώς δυσάρεστων καταστάσεων, κάτι που τελικά δεν έγινε.

Παρότι φυσικά σχεδόν κανείς δεν ήταν κάτοχος εισιτηρίου για τον αγώνα αφού η ΠΑΕ Πανθρακικός αρνήθηκε να μας δώσει εισιτήρια, δεν συνέτρεχε απόλυτος κανείς λόγος για να μη μπούμε στο γήπεδο και να στηρίξουμε την ομάδα μας. Άλλωστε, είμαστε ΠΑΟΚ ρε γαμώτο και δε γεννήθηκε αυτός που θα μας κρατήσει μακρυά από το καθήκον μας να είμαστε δίπλα στους παίκτες μας και να "παίξουμε" και εμείς για τα τέσσερα γράμματα. Η επίσημη δικαιολογία περί προβλήματος και μη ολοκλήρωσης της κατασκευής της κερκίδας που πρόεβαλε η ΠΑΕ Πανθρακικός είναι το λιγότερο αστεία. Όσοι βρεθήκατε στο γήπεδο αλλά ακόμη και όσοι είδατε τις φωτογραφίες που πόσταρε προχθές σε αυτό εδώ το τόπικ η @maria-mtb αντιλαμβάνεστε τι εννοώ. Η κερκίδα ήταν απόλυτα έτοιμη, πράγμα που και αποδείχτηκε από το ότι στο β' ημίχρονο μια χαρά ήμασταν εκεί.

Πλησιάζοντας προς το γήπεδο, λάβαμε διαβεβαιώσεις από την ΠΑΕ Πανθρακικός ότι θα μας επιτραπει η είσοδος από την "υπό κατασκευή" (χαχα γελάστε όλοι μαζί...) θύρα. Στη συνέχεια όμως ζήσαμε μια κατάσταση "ναι, μπαίνουμε" - "όχι, δεν μπαίνουμε" με κωμικοτραγική εναλλαγή. Τελικώς, μας είπαν να μεταβούμε στην υπό κατασκευή (...) κερκίδα και να εισέλθουμε στο γήπεδο όμορφα κι ωραία. Έλα όμως που οι διαθέσεις της θρακικής ΠΑΕ είναι πιο ευμετάβολες κι από τις καιρικές συνθήκες του νομού Ροδόπης...

Οι γνωστοί "φίλοι του πολίτη" αναπτύχθηκαν γύρω από την είσοδο και δε μας επετράπη η είσοδος, ενάντια σε κάθε προηγούμενη δήλωση της ΠΑΕ Πανθρακικός και του προέδρου της Κιντζίδη (δεν ξέρω αν γράφω σωστά το όνομά του, αλλά μεταξύ μας χέστηκα κιόλας). Δυστυχώς τα πνεύματα οξύνθηκαν με αποτέλεσμα να ζήσουμε καταστάσεις διαδηλώσεων και να γευτούμε ό,τι γεύονται και οι χαμηλοσυνταξιούχοι του ΟΓΑ από τους ΜΑΤατζήδες, τα καλά παιδιά... την ευωδία του δακρυγόνου και το απαλό άγγιγμα του γκλομπ. Στο μεταξύ ο αγώνας ξεκίνησε, αρκετοί από εμάς ήταν ήδη μέσα στο γήπεδο, άγνωστο το πώς, και ακόμη και οι υπεύθυνοι της αστυνομίας, που συγκεντρώθηκαν από όλα τα τμήματα σε ακτίνα 300 χιλιομέτρων για να προστατέψουν την Κομοτηνή από τις ορδές των βαρβάρων μη ξεράσω, απορούσαν ποιος ο λόγος να μη μας επιτρέπεται η είσοδος αφού στο κάτω-κάτω 200 δικοί μας ήταν ήδη μέσα! Αλλά βλέπετε, η ΠΑΕ Πανθρακικός είχε άλλη γνώμη. Μπροστά στα μάτια μου ο Ποικιλίδης και ο Τρίγωνος προσπαθούσαν να βάλουν μυαλό σε αυτόν τον ανεκδιήγητο αεκτσή πρόεδρο της Κομοτηνής χωρίς αποτέλεσμα. Ορισμένοι ΜΑΤατζήδες ήταν λαλίστατοι, εδώ που τα λέμε τη δουλειά τους κάνουνε οι άνθρωποι, από το να φάνε το ξύλο του αιώνα, αναγκάζονται να ανταποδώσουν και να αυτοπροστατευτούν. Αλλά εκεί που διαφωνώ κάθετα είναι η χρήση των χημικών. Δεν είμαστε εγκληματίες ή τρομοκράτες, ΠΑΟΚτσήδες οπαδοί που ήρθαμε για να δούμε την καψούρα μας είμαστε.

Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι για όλα ευθύνεται η ΠΑΕ Πανθρακικός και η απόφαση ανέκδοτό της πρώτον να μη δώσει εισιτήρια, δεύτερον να εγγυηθεί την είσοδό μας και τρίτον να το πάρει πίσω. Το μόνο που γράφτηκε σε εφημερίδες είναι ότι τελικώς προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, έπειτα από παρέμβαση του Θοδωρή Ζαγοράκη, επετράπη η είσοδος στον κόσμο του ΠΑΟΚ στην ΠΑΝΕΤΟΙΜΗ κερκίδα του πανθρακικού σταδίου. Όπως είπε και ο Παναγιώτης Ποικιλίδης, κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Η κερκίδα μας ήταν απλά εξαιρετική, δώσαμε ρεσιτάλ οπαδικής κουλτούρας σε μια πόλη που δεν της αξίζει να έχει ομάδα στην Α' Εθνική και διδάξαμε τι εστί ΠΑΟΚ στους τρισάθλιους προσκυνητές και οσφυοκάμπτες του ΠΟΚ. Ίσως ο λόγος που η κερκίδα πήγε τόσο καλά να ήταν ο κόσμος που πήγε στην Κομοτηνή. Απουσίαζαν βλέπετε οι τζάμπα μάγκες που έρχονται στη Θύρα 4 "για να δούνε το ματς", για να κάνουν φιγούρα και να βγάλουν τη μαλακία που τους δέρνει τον εγκέφαλο.

Αν πω τώρα ότι είδα το ματς, θα πω ψέμματα αλλά από αυτά που είδα εισέπραξα την εικόνα μιας πολύ πειθαρχημένης ομάδας και έμφαση στην τακτική. Επιπλέον, το πάθος των οπαδών μεταδίδεται στους παίκτες όπως φάνηκε από το ότι κερδίζαμε όλες τις προσωπικές μονομαχίες, ειδικά σε τέτοια γήπεδα που έτσι να κάνεις που λέει ο λόγος ακουμπάς το Χαλκιά. Μου άρεσε πολύ το ότι φαίνεται πως οι παίκτες μας έχουν γίνει ομάδα και λειτουργούν έτσι. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν πολύ καλός, αλλά έπαιξε όσο χρειαζόταν για να πάρει το τρίποντο. Αν χρειαζόταν παραπάνω, θα το έκανε, αν και δεν αδικώ όσους λένε ότι κάποτε πρέπει να δούμε και την ομάδα με 2 επιθετικούς.

Κλείνοντας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι είμαστε και τι οπαδική ιστορία εκπροσωπούμε με τις πράξεις μας, για αυτό οφείλουμε να δείχνουμε τον δέοντα σεβασμό προς τον ΠΑΟΚ. Το πιο σωστό που έχω ακούσει εδώ μέσα είναι ότι όταν κυκλοφορείς σε μια πόλη όπως είναι η Κομοτηνή με διακρικά του ΠΑΟΚ, παύεις να είσαι ο Βασίλης, ο Μήτσος, ο Τάκης, ο Γιάννης κτλ αλλά είσαι ΠΑΟΚ. Και ένα μήνυμα προς όσους μας κάνουν πόλεμο είναι ότι εμείς ήμασταν εδώ πριν από αυτούς και όταν αυτοί θα γυρίσουν εκεί που ήταν, εμείς πάλι εδώ θα είμαστε, να τραγουδάμε για το δικέφαλο αετό.

ΠΑΟΚ σ'αγαπώ κι όταν θα πεθάνω, θέλω το δικέφαλο στον τάφο μου επάνω!

Dani -4- 21/09/2008