Επ’ αφορμής της φημολογούμενης επιστροφής του σαλπιγίδι στον ΠΑΟΚ, είναι μια καλή ευκαιρία να εξάγουμε ορισμένα πολύτιμα συμπεράσματα αναφορικά με τον κόσμο της ομάδας μας…

Το κυριότερο επιχείρημα για την επιστροφή του κοντού δεν είναι ούτε η μεταμέλεια του, ούτε η συγχώρεση του ασώτου από τον κόσμο, ούτε το ότι δηλώνει ΠΑΟΚτσής ευθαρσώς στους ζελέδες (sic) ούτε ότι προτιμάει τον ΠΑΟΚ από τα μύρια του βάζελου και αυτό λειτουργεί ξέρω γω καυλωτικά στον κόσμο (μεταγραφή από το ποκ καλού Έλληνα παίχτη σε παραγωγική ηλικία κλπ.) Στην ουσία ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θέλετε (όσοι θέλετε) την επιστροφή του είναι η προσδοκία ότι με την έλευσή του ξαφνικά η ομάδα θα αναγεννηθεί επιθετικά, ο μητσάκος θα πετάξει κάνα 15άρι τεμάχια και ο ΠΑΟΚ θα μπορέσει να γίνει αρκετά ανταγωνιστικός ώστε να χτυπήσει (κάποτε) το πρωτάθλημα.

Πέραν δηλαδή από όλες τις πιθανές και απίθανες σάλτσες που στολίζουν τις απόψεις των υπερ-της-επιστροφής, το επιχείρημα παραμένει ένα και μοναδικό και έχει να κάνει καθαρά με το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι της υπόθεσης. Προκειμένου λοιπόν οι υπέρμαχοι του κοντού να δουν αυτές τις προσδοκίες να πραγματώνονται, έχουν γίνει μέρος μιας οργανωμένης και κατευθυνόμενης από τα media της πόλης λογικής/προπαγάνδας υπεράσπισης της άποψης αυτής, με βάση το σόφισμα «ο ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα» που από σύνθημα αλλαγής σελίδας στα της ομάδας πριν 3 χρόνια κατάντησε εξιλαστήρια δικαιολογία για κάθε απόφαση της διοίκησης, που δε συνάδει όμως με την ΠΑΟΚτσήδικη νοοτροπία και περηφάνια (βλ. Γκαγκάτση, Μουν, στήριξη σε Κατσαρή κλπ.).

Για να το πετύχουν αυτό επικαλούνται την αυθεντία και το κύρος της λαοφιλούς διοίκησης Ζαγοράκη-Βρύζα, με το νηπιακής λογικής επιχείρημα πως αυτοί που είναι στο τιμόνι της ομάδας διοικητικά-αγωνιστικά ξέρουν καλύτερα από τον κόσμο, ότι δεν θα’ πρεπε να σκέφτονται με βάση οπαδικούς ψεύτο-ρομαντισμούς και συναισθήματα (sic) αλλά το καλό και την αγωνιστική πρόοδο της ομάδας, ότι εφόσον εκείνοι ξέρουν καλύτερα ο απλός κόσμος οφείλει να συμφιλιωθεί με τις επιλογές τους και ότι στην τελική δεν του πέφτει και λόγος του κόσμου για αυτά τα θέματα κ.ο.κ. Και επιπρόσθετα σε όλα αυτά, χρησιμοποιούν και ως πρόταγμα την ενότητα του ΠΑΟΚ για να αποσοβήσουν πιθανές (σίγουρες λέω εγώ) αντιδράσεις σε ενδεχόμενη επιστροφή…

Το οξύμωρο είναι ότι τα ισχυρίζονται όλα αυτά ΠΑΡΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΠΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΟΝΤΟΥ Η ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΑΣΤΑ Ο ΚΥΡΙΟΣ… Για ποια ενότητα μιλάμε τότε; Γιατί αρνούμαι να πιστέψω πως υπάρχει έστω και ένας ΠΑΟΚτσής σε όλο τον κόσμο που να μην αναγνωρίζει πως όλο αυτό θα γίνει εις βάρους αφενός της ενότητας του κόσμου, αφετέρου θα διασαλευτεί ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη μεγάλης μερίδας του στο πρόσωπο της διοίκησης, καθώς Κατσαρίδες, Γκαγκάτσηδες και Μουνηδες είναι πταίσματα μπροστα στην επιστροφή Σαλπιγγίδη… Και μιλάμε για έμπρακτη στήριξη χιλιάδων διαρκείας και μετοχών, παρά τα όσα γραφικά προσπαθούν να περάσουν περί αντιπολίτευσης κλπ.

Είναι λοιπόν αυτονόητο πως αυτή η άποψη οδηγεί ΣΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΗΛΟΣΚΟΤΩΜΟ παρά στην περίφημη «ενότητα» που ευαγγελίζονται με τέτοιον οίστρο… Και όλοι ξέρουμε πως πιθανά μπάχαλα στις τάξεις του κόσμου δεν πρόκειται να αφήσουν ανεπηρρέαστη την ομάδα, άρα πάει στο διάολο και το αγωνιστικό επιχείρημα υπέρ του ερχομού του ασώτου.

Παρόλα αυτά προσωπικά θεωρώ ακόμα χειρότερη από την επικείμενη διάσπαση στον κόσμο μας αυτή την εμετική όσο και ιδιότυπη τάση αποστασιοποίησης των υποστηρικτών του κοντού σε σχέση με τον λαό του ΠΑΟΚ… Όταν υποστηρίζετε “κύριοι” τις καραμέλες των δημοσιογραφίσκων ότι ο απλός κόσμος δεν θα πρέπει να έχει άποψη για αυτά τα θέματα και να υπακούει τυφλά, άκριτα και αδιαμαρτύρητα στις αποφάσεις της διοίκησης (όσο καλή, αξιόλογη και άξια εμπιστοσύνης και αν είναι αυτή) και μετά τις ενστερνίζεστε, ουσιαστικά αποστασιοποιείστε από τον κόσμο. Ίσως ακούγεται τραβηγμένο και υπερβολικό αυτό, αλλά εγώ έτσι το βλέπω.

Εκεί ακριβώς έγκειται και το ζήτημα περί αλλοτροιωμένης νοοτροπίας και συμπεριφοράς του ΠΑΟΚτσή, που εντοπίζεται σε τόσα άλλα θέματα και θίχτηκε επιμέρους και στην κουβέντα για τον κοντό. Γιατί όταν με τόση ευκολία απαρνείσαι τα ιδανικά του κόσμου σου, του κόσμου που αποτελεί τη μοναδική κινητήρια δύναμη αυτής της ομάδας από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα, όταν διαγράφεις από την Ιστορική σου συλλογική μνήμη τους αγώνες που έχεις δώσει διαχρονικά ενάντια σε οτιδήποτε σαθρό, βρώμικο και άδικο αντιπροσωπεύει αυτή η λογική της με-κάθε-μέσο-και-κάθε-τρόπο καταξίωσης/διάκρισης, όταν συμφωνείς και «συμμαχείς» με τους μηχανισμούς των ΜΜΕ (έστω και για μια γαμημένη μεταγραφή) που άλλοτε στήριζαν τους εντεταλμένους προεδρίσκους της ομάδας που σε οδήγησαν στα χρόνια της μαυρίλας, και όλα αυτά για 10 γαμημένα γκολ παραπάνω που (ίσως) βάλει ο δημητράκης, απλούστατα ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΠΑΟΚ!

Για μένα όταν διαχωρίζεσαι από το λαό του, διαχωρίζεσαι και από τον ίδιο τον ΠΑΟΚ. ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΟΚ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ. Και όταν δεν είσαι με τον ΠΑΟΚ είσαι ΕΝΑΝΤΙΟΝ του. Όσο ακραία και αν ακούγεται, αυτή είναι η άποψή μου.

Χωρίς την ιστορία σου και την ταυτότητα σου δεν έχεις ούτε παρελθόν ούτε και μέλλον. Είναι χρέος της κάθε γεννιάς ΠΑΟΚτσήδων να διαφυλάσσει αυτά τα ιδανικά  που μας διακρίνουν από τους άλλους απέναντι στη λαίλαπα της ισοπέδωσης και του μηδενισμού του αθλητικού παρακράτους Αθηνών και περιχώρων, και να τα μεταλαμπαδεύσει στην επόμενη. Για αυτό το λόγο διαφέρουμε από τους υπόλοιπους, και είμαστε ακόμα περήφανοι για το ότι αγαπάμε και υποστηρίζουμε αυτή την ομάδα. Γιατί ο ΠΑΟΚ “κύριοι” δεν είναι ούτε ο Σαλπιγγίδης, ούτε ο Ζαγοράκης, ούτε ο Βρύζας. Ο ΠΑΟΚ πρωτίστως είναι η Τούμπα που τη χτίζανε οι πρόσφυγες τούβλο-τούβλο με τα ίδια τους τα χέρια, είναι ο Κεντρικός, η Νεάπολη, η Θύρα 4, είναι οι εκδρομές και οι κατεβασιές με τα τρένα στην Αθήνα και η τρέλα στους σαστισμένους χαμουτζήδες, είναι η Αλαμάνα, είναι η φλεγόμενη 4 του Ναού μας, είναι οι εκδρομές στην Ευρώπη που έκαναν τους πάντες να μιλούν γι’ αυτόν τον κόσμο. Και τόσα άλλα που χρειάζονται τόμους ολόκληρους μόνο για να απαριθμηθούν…

Δε νοείται ΠΑΟΚ χωρίς το λαό του, και κανείς δεν πρόκειται ποτέ να αγαπήσει αυτή την ομάδα όπως ο κόσμος της, όποιο και αν είναι το όνομα του. Όπως ένα εργοστάσιο οι εργάτες που μοχθούν εκεί καθημερινά το πονάνε περισσότερο από το βιομήχανο ιδιοκτήτη, όπως μια σχολή οι φοιτητές της την αγαπούν περισσότερο από πρυτάνεις και συγκλητικούς, έτσι και τον ΠΑΟΚ κανείς Σαλπιγγίδης, Ζαγοράκης, Παντελάκης, Κούδας κλπ. δεν πρόκειται να τον αγαπήσει περισσότερο από τους οπαδούς του.

Για όλους τους λόγους που περιγράφω παραπάνω, προσωπικά όχι μόνο είμαι κάθετος σε ενδεχόμενη επιστροφή του χόμπιτ στην ομάδα, αλλά βλέπω και αντιμετωπίζω σαν εχθρό του ΠΑΟΚ εκείνους που την επιθυμούν, όπως αντιμετωπίζω σαν εχθρό τον κάθε αλλόθρησκο που στρέφεται ενάντια στον ΠΑΟΚ και το λαό του. Την ενότητα “κύριοι” του Ζαγόρα, του Κόλκα και του Βασιλόπουλου να την κάνετε ρολό και να την βάλετε εκεί που ξέρετε. Την αληθινή ΠΑΟΚτσήδικη ομοψυχία και αδελφοσύνη δεν πρόκειται ποτέ να τη νιώσετε και να τη ζήσετε…

Οποιοσδήποτε βλέπει τον ΠΑΟΚ σαν ετήσια επένδυση 200-300 ευρώ  σε διαρκείας και μετοχές και απαιτεί ανάλογα ανταποδοτικά οφέλη σαν καταναλωτής ή απλά σαν το νέο τρεντ της εποχής ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ. Είναι εχθρός, και όπως μας διδάσκει η Ιστορία ο εσωτερικός εχθρός/προδότης είναι πάντα πιο ύπουλος και πιο επικίνδυνος από τους de facto αντιπάλους σου…


Η ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ.

corrupt, 27/12/2009