Με αφορμή τα όσα ακούστηκαν το τελευταίο διήμερο από τον λαό σε σχέση με την πώληση Μελίσση στο βάζελο, σκέφτηκα κάποια πράγματα βαθύτερα και είδα πράγματα που δεν είχα σκεφτεί. Κακώς!

Ο ΠΑΟΚ αδιαμφισβήτητα πλέον έχει μπει σε φάση αναγέννησης. Ή μάλλον επειδή για πολλούς είμαστε παράρτημα του βάζελου, δεν θα πω αδιαμφισβήτητα, αλλά απλώς κατά τη γνώμη μου. Θα χρησιμοποιήσω και πάλι την αγαπημένη μου παρομοίωση με τη λάσπη που τινάζει από πάνω του ο δικέφαλος και ετοιμάζεται να πετάξει (copyright by papritsa).

Η λάσπη, τα βαρίδια δηλαδή, είναι τα χρέη. Αυτή η άθλια οικονομική κατάσταση που υπήρχε ένα χρόνο πριν και μας απειλούσε με διάλυση (της εταιρείας κι όχι της ιδέας φυσικά, αλλά χρειαζόταν φτου κι απ΄την αρχή).

Από τότε ο ΠΑΟΚ πετάει συνέχεια βάρος από πάνω του και έμεινε λίγο ακόμη, για να είναι ελεύθερος να πετάξει ξανά. Θα είναι όμως; Έτσι έλεγα πέρυσι, χωρίς να υπολογίσω και κάτι ακόμη. Η λάσπη μπορεί να έπεσε, αλλά άφησε κατάλοιπα πίσω της. Τα φτερά είναι υγρά και θα πρέπει να στεγνώσουν.

Αυτό το κατακάθι, που δημιουργήθηκε κάτω από τη λάσπη, που πρέπει να στεγνώσει για να μπορέσει ο αετός να πετάξει είναι η νοοτροπία που έμεινε. Το αποτέλεσμα αυτού του κατακαθιού το είδαμε και το ζήσαμε μέσα μας άσχημα, όλη τη περσινή χρονιά. Οι ποδοσφαιριστές μας ήταν κατάλοιπα του παρελθόντος. Οι περισσότεροι σε αξία, αλλά κάποιοι καλοί και σε νοοτροπία. Φερνάντεζ, Χριστοδουλόπουλος, Μελίσσης σε πρώτη φάση.

Αν πέρυσι έκανα το πρώτο λάθος να περιμένω αποτύπωση της διοικητικής και οικονομικής αναγέννησης στο χορτάρι από ανυπομονησία ή έλλειψης βάθους στη σκέψη, χωρίς να υπολογίζω πως θα έπρεπε να καθαρίσει ΚΑΙ το αγωνιστικό τμήμα, φέτος έκανα το δεύτερο.

Και αυτό το κατάλαβα από χθες. Ναι το αγωνιστικό καθάρισε σε τεράστιο βαθμό και έφυγαν οι άμπαλοι, οι φλώροι, οι συμβιβασμένοι και όσοι είχαν σκοπό να κάνουν καριέρα στο ποκ. Αφού έφυγαν και καλοί παίχτες αν θέλετε που όμως εδώ είχαν ξοφλήσει και αποζημιωθήκαμε και γερά από πάνω και κυρίως αφού ήρθαν παιχταράδες δοκιμασμένοι στις πιο απαιτητικές συνθήκες, θεώρησα πως επιτέλους έφθασε η ώρα μας. Η ώρα που ο ΠΑΟΚ θα σταθεί απέναντι στο ποκ και θα μπορέσει να το νικήσει, αγωνιστικά. Δεν ήρθε όμως ακόμη. Πάλι δεν είδα κάτι.

Υπάρχει κι άλλο κατάλοιπο, ακόμη χειρότερο. Η υγρασία έφερε μούχλα και αυτή πρέπει να φύγει επίσης. Και αυτό το τελευταίο στρώμα καταλοίπων είναι και το πιο σημαντικό. Γιατί είναι αρρώστια πάνω στο κορμί του αετού. Στο λαό του τον ίδιο. Μούχλα είναι η κακή νοοτροπία του λαού του ΠΑΟΚ.

Η ΠΑΕ μπορεί να είναι σε λίγο καιρό έτοιμη οικονομικά να κάνει σχέδια για το μέλλον, η διοίκηση μπορεί να κάνει πράξη μεγάλα έργα που θα μείνουν για πάντα στον ΠΑΟΚ και θα τον αιμοδοτούν συνεχώς, η ομάδα αγωνιστικά ίσως θα είναι έτοιμη να πάρει το πρωτάθλημα, αλλά όλα αυτά θα είναι άχρηστα αν και ο λαός δεν είναι έτοιμος ξανά.

Ο λαός του ΠΑΟΚ έχει κατάλοιπα φόβου μην τον τρυπήσουν και γι' αυτό ξεσκονίζει μέχρι αχαριστίας κάθε κίνηση της ΠΑΕ.
Ο λαός του ΠΑΟΚ έχει κατάλοιπα κατωτερότητας από το περίφημο τρύπημα του γαύρου και γι' αυτό τρέμει κάθε συνδιαλλαγή με τον βάζελο. Χρόνια κατηγοριών για παράρτημα έχουν βαρύνει τη πλάτη, χρόνια κατηγοριών για ρυθμιστή του πρωταθλήματος έχουν φωλιάσει στο μυαλό.
Ψάχνουμε εναγωνίως να ανακτήσουμε τη χαμένη μας, από τους κλέφτες, υπερηφάνια και μπροστά σ' αυτό δεν υπολογίζουμε τίποτα.

Είναι όμως αυτό σωστό; Να ξεχνάς σε μια στιγμή τα πάντα μπροστά στην ΠΑΟΚτσήδικη περηφάνια σου; ΝΑΙ, είναι χίλιες φορές ΝΑΙ. Τίποτα μπροστά σε αυτήν. Καμία εξυγίανση, κανένας συμβιβασμός.

Αλλά προτού τα διαλύσουμε όλα θα πρέπει να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα. Είμαστε στη πραγματικότητα τρύπιοι ή όχι; Δεν υπάρχει μέση οδός αδέρφια. Ή είμαστε τρύπιοι και ο βάζελος μας συντηρεί και θα παίζουμε και γι' αυτόν στο πρωτάθλημα ή βρήκαμε κάποιους νεόπλουτους με πούρο που για να βγούνε πρωτοσέλιδο σκορπάνε χρήμα και το εκμεταλευτήκαμε.

Δεν μπορεί να υπάρχει η μέση οδός που ζούμε. Δεν μπορεί να λες πως ο Ζαγοράκης είναι ένας από μας, πως βάζει τον ΠΑΟΚ πάνω απ' όλα και να πιστεύεις ταυτόχρονα πως ψήνει τον Δάρλα και πως βρήκε τρόπο να ξεχρεώσει την ομάδα κάνοντάς την ΟΦΗ.

Εγώ είμαι βέβαιος πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι τρύπιος και υπό αυτό το πρίσμα βλέπω εμπορικές πράξεις και εκμετάλευση μίας κατάστασης του αντιπάλου. Και αφού η διοίκηση δεν είναι τρύπια, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι του λαού νιώθει ΟΦΗ, τότε μάγκες το πρόβλημα το έχει αυτό το κομμάτι του λαού στη ψυχή του. Είναι απλή λογική. Αν στη πραγματικότητα ο ΠΑΟΚ δεν είναι τρύπιος κι εσύ νιώθεις τρύπιος, τότε εσύ που νιώθεις έτσι έχεις το πρόβλημα. Το κόμπλεξ κατωτερότητας.

Και μ' αυτά τα μυαλά όχι να πετάξεις δεν μπορείς ψηλά, αλλά μόνο να σαπίσεις εκεί κάτω. Η μούχλα αυτή θα πρέπει να καθαρίσει, αλλιώς θα σαπίσουμε.

Υπάρχει βέβαια και η δεύτερη περίπτωση. Να είμαστε όντως τρύπιοι. Ο Ζαγοράκης να είναι υπάλληλος του Βγενόπουλου και του Πατέρα. Και ο πολύς λαός να μην το έχει καταλάβει και λίγοι ξύπνιοι που το πήραν γραμμή να προσπαθούν να τον ξυπνήσουν. Και αυτή η αφορμή να ξεσκέπασε τη πραγματικότητα.
Τότε είναι υποχρέωση του κάθε ΠΑΟΚτσή που είναι σίγουρος για το ότι γίναμε ο νέος ΟΦΗ, να αντιδράσει με κάθε τρόπο και να τα διαλύσει όλα τώρα, για να προλάβουμε τη πλήρη διάλυση σε λίγα χρόνια.

Μέση οδός δεν υπάρχει. Η συνεχιζόμενη μίρλα και η μιζέρια, τα χαζοϋπονοούμενα και οι διαστρεβλώσεις των σλόγκαν θα μας φτάσουν στο ίδιο αποτέλεσμα με το πιθανό τρύπημα της διοίκησης. Δεν μπορεί μάγκες να έχετε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Βεβαιωθείτε στο μυαλό σας πως συμβαίνει ένα από τα δύο. Ή είμαστε κορόιδα ή είμαστε κομπλεξικοί. Διαλέξτε και πράξτε. Αλλιώς βουλώστε το και αν δεν θέλετε να πουλάμε παίχτες στο ποκ και να τους πηγαίνουμε στα κότερα, από Σεπτέμβριο επισκεφτείτε καμιά τράπεζα, καλύψτε την ΑΜΚ και μετά αν τολμήσει ο Ζαγοράκης να πουλήσει τον τρίτο τερματοφύλακα στο ποκ, να πάμε όλοι μαζί να τον κυνηγήσουμε.

Μέχρι να αποφασίσετε εγώ θα πάω να υποδεχθώ τον Πάμπλο Γκαρσία στον ΠΑΟΚ! Ναι αυτόν τον γνωστό που έπαιξε Μίλαν και Ρεάλ κι βλέπει τους γαυροβάζελους για μπουρδέλα, όπως πραγματικά είναι κι όχι καμιά μαϊμού παιχτάκι της σειράς που βλέπει ΑΘλητική Κυριακή και ονειρεύεται να παίξει στο ποκ.

Η περηφάνια του ΠΑΟΚτσή δεν έχει σχέση με αγοραπωλησίες ποδοσφαιριστών (εκτός αν μιλάμε για ξεπουλήματα). Ο κόσμος πάει μπροστά και το ποδόσφαιρο δεν σηκώνει συναισθηματισμούς με ποδοσφαιριστές. Όλοι πωλούνται στην σωστή τιμή.
Η περηφάνια του ΠΑΟΚτσή έχει να κάνει με το ποιος είναι και το γιατί είναι ΠΑΟΚτσής. Ο ΠΑΟΚτσής δεν έχει ανάγκη την επιβεβαίωση από τίποτα. Και πάνω απ' όλα δεν πρέπει να αφήνει κανένα να τον αμφισβητεί. Πόσο μάλλον να αυτο-αμφισβητείται.

PAOKCURE 31/7/2008