Ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή βρίσκεται 5 ματς μακριά από το να βγει στα προκριματικά του champion's league αθλητικούς δικαστές που θυμούνται ένα μήνα μετά να καλέσουν παίχτες για απολογία, δημοσιογράφους παπαγαλάκια να σου κάνουν το άσπρο μαύρο και όλο αυτό το συρφετό που έχει να αντιμετωπίσει εντός συνόρων. Εκεί έξω θα παίξει απλά τη μπάλα του στο χορτάρι και οι οπαδοί του τη δική μας "μπάλα" στη κερκίδα και θα δούμε που θα φτάσουμε.

Ο ΠΑΟΚ για να φτάσει να διεκδικήσει το δικαίωμά του στο όνειρο έχει να ξεπεράσει 3 κατώτερες ομάδες. Όπως και να το δει κανείς, ό,τι αγωνιστικό και να βάλετε στη ζυγαριά, ο ΠΑΟΚ σήμερα δεν συγκρίνεται με κανέναν από τους υπόλοιπους αγωνιστικά. Μόνο αν αυτοκτονήσουμε ως ομάδα δεν θα τα καταφέρουμε. Σε όλα τα επίπεδα: από το αγωνιστικό, μέχρι το διοικητικό και το οπαδικό. Επειδή όμως είμαστε κάπως "ειδικοί" στις αυτοκτονίες και τις νεκραναστάσεις, καλό δεν είναι να βάλουμε λίγο το κεφάλι μας όλοι μαζί στον ΠΑΟΚ να σκεφτεί καλά, τώρα λίγο πριν τα 2 ματς στη Τούμπα, παρά να το χτυπάμε με φόρα στο τοίχο σε λίγο καιρό;

Η ομάδα να κάνει τη δουλειά της και να πάρει αυτό που της αξίζει φέρνοντας επιτέλους και έσοδα στην ομάδα. Χρήμα ζεστό που είναι απαραίτητο για να εξελιχθεί η ομάδα, που παρόλη τη καλή δουλειά που γίνεται εκεί και την εμφανή αγωνιστική πρόοδο, η αλήθεια είναι πως όταν ήταν να φέρει έσοδα απέτυχε σε όλες τις περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια. Έτσι τις απαραίτητες αυξήσεις στο μπάτζετ τις πλήρωνε ο λαός πάντα... Είτε μιλάμε για play off, είτε για κύπελλα, είτε για Ευρώπη η ανταπόδοση σε χρήμα του αγωνιστικού ήταν μηδαμινή. Καιρός λοιπόν είναι να "ξεπληρώσουν" κι αυτοί, να συνεισφέρουν όλοι τους και να ελαφρύνουν και το λαό.

Η διοίκηση πρέπει να μαγειρέψει πριν πεινάσει. Δεν είναι δυνατόν να μας ξανασφάξουν και να το καταπιούμε. Προστασία της ομάδας με κάθε τρόπο. Δυσπιστία σε υποσχέσεις. Χτύπημα του χεριού στο τραπέζι ή ξέρω γω τι άλλο πρέπει επιτέλους να γίνει για να μη τρέχουμε πάλι μετά τη σφαγή και δεν φτάνουμε. Το πρωτάθλημα το χάσαμε έτσι. Μη χάσουμε και τη δεύτερη θέση. Ο ΠΑΟΚ σε κάθε "τελικό" εκτός το ματς των Ιωαννίνων σφάχτηκε τα τελευταία χρόνια. Όχι μόνο τελευταία βέβαια, αλλά το θέμα μας τώρα είναι η διοίκηση Ζαγοράκη κι όχι η ιστορία της ζωής μας. Έχουμε και λέμε λοιπόν: πέρυσι στο τηγάνι σε σφάζουν κι έξω από το κύπελλο, πέρυσι στη Τούμπα στο πρώτο ματς των play off σε σφάζουν και αντίο ζωή, φέτος στο μήλο σε σφάζουν και γεια σου πρωτάθλημα. Επιτέλους ας μπει ένα τέλος κάποτε.

Και φτάνουμε στους εαυτούς μας που πρέπει τώρα, σήμερα να επιλέξουμε αν θέλουμε να αλλάξουμε επίπεδο και να προσπαθήσουμε να πάμε τον ΠΑΟΚ στον ουρανό, ανάμεσα στ' αστέρια του champion's league ή να επιλέξουμε να εκδικηθούμε τη μικρή γειτονιά που ζει και υπάρχει για να μας κάνει να ασχοληθούμε κι εμείς με τη γραφικότητά τους και το μικρό τους μέγεθος. Αν πιστεύει κάποιος ότι χρειάζεται να κάνουμε τα ίδια για κάποιον λόγο, πλανάται οικτρά και ανήκει στη νέα γενιά που μεγάλωσε με το παραμύθι "των 2 μεγάλων ομάδων της πόλης", που καλλιεργείται συνεπέστατα από τους καθηγητές της προπαγάνδας. Αυτός δεν έχει πάρει μυρωδιά από ΠΑΟΚ. Δεν είναι δυνατόν να βάλουμε σε κίνδυνο τη μεγάλη μας ευκαιρία να βγούμε όχι έξω από τα σύνορα αυτής της πόλης, αλλά και της χώρας. Δεν είναι δυνατόν να επιλέξουμε την κακομοιριά του να ασχολούμαστε με τους συμπολίτες και να πανηγυρίζουν πως τα κατάφεραν όλοι αυτοί. Δεν είναι δυνατόν αετός να μην επιλέξει να πετάξει, αλλά να σέρνεται στη γη παρέα με σκουλήκια...

Το σκουλήκι το έχεις δίπλα σου και θα έχεις πολλές ευκαιρίες να το τιμωρήσεις γι' αυτό που έκανε. Αύριο μεθαύριο π.χ. πάλι θα κινδυνεύουν να πέσουν και θα τους δώσεις εσύ την τελική κλωτσιά. Μια ζωή τους έχεις από κάτω και τους τιμωρείς. Γιατί να το κάνεις εις βάρος σου; Γιατί επίσης να τα βάλεις με το πιόνι και να αναγάγεις το πιόνι ως αντίπαλό σου; Αντίπαλός μας είναι ο γαύρος την ερχόμενη Τετάρτη. Σκοπός μας λοιπόν είναι να πάρουμε τη νίκη με τη μικρή ομάδα αναίμακτα, χωρίς τιμωρίες, πρόστιμα κτλ και να παίξουμε τους δύο τελικούς με το γαύρο στη συνέχεια. Τέλος!

Εύχομαι λοιπόν όλοι μας στον ΠΑΟΚ να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων και δουλεύοντας σωστά και με μυαλό όλοι μαζί να περιμένουμε ανυπόμονα να περάσει το κωλομουντιάλ για να γίνει η κλήρωση και να δούμε που θα τραβηχτούμε πρώτα, για να ξεκινήσουμε να περπατάμε στο δρόμο που οδηγεί εκεί που ανήκουμε. Στον ουρανό με τ' αστέρια.

Μυαλό και λύσσα θέλει απ' όλους. Μόνο αυτά...

και να προσπαθήσει να αλλάξει το μέλλον του, αγωνιζόμενος με απόλυτα ποδοσφαιρικούς όρους και χωρίς κοράκια με κοκκινοπράσινα γυαλιά,

PAOKCURE, 30-04-2010