Θα μιλήσουμε για ένα παραμυθένιο βασίλειο κάπου, κάποτε, όπου ο λαός ήταν ευτυχισμένος γιατί είχε το βασιλιά που αγαπούσε.

Έναν βασιλιά που τον επιζητούσε πολλά χρόνια πριν, από τον καιρό που βασίλευαν διάφοροι τύραννοι στο βασίλειο και πίνανε το αίμα του λαού στο εσωτερικό, ενώ ξεπουλούσαν τη χώρα λίγο λίγο στους εξωτερικούς εχθρούς, μη μπορώντας να την υπερασπιστούν.

Με την άνοδο στο θρόνο του λαοφιλούς βασιλιά η χώρα μπήκε σε μία περίοδο ακμής. Τα οικονομικά άνθησαν και οι φόροι αξιοποιήθηκαν προς όφελος του λαού με έργα υποδομής, με χτίσιμο σχολείων κτλ. Παράλληλα οργανώθηκε ο στρατός και ανατέθηκε η αρχηγία του σε έναν έμπειρο στρατηγό από τα ξένα, που είχε την απεριόριστη εκτίμηση κι εμπιστοσύνη του βασιλιά. Ο λαός πίστεψε πως επιτέλους ήρθε η ώρα να ανακτήσει το χαμένο του γόητρο και να σώσει επιτέλους τη χώρα από τις επιδρομές των βαρβάρων. Πάρα τις πολλές ήττες από τους εχθρούς του τον πρώτο καιρό, ο λαός δεν έχασε τη πίστη του. Όλοι είπαν πως έπρεπε ένας στρατός που έχανε τελευταία όλες τις μάχες να μάθει να επικρατεί σε αυτές. Ο έμπειρος στρατηγός απέδωσε το πρόβλημα στην έλλειψη σύγχρονων όπλων και ζήτησε την αγορά τους.

Ο λαός αγόγγυστα δέχτηκε τους νέους φόρους για την αγορά των όπλων που θα έφερναν τις νίκες στα μέτωπα του πολέμου. Πράγματι μετά από λίγο καιρό ο στρατός του βασιλείου μας άρχισε να κερδίζει και να διώχνει τους εχθρούς. Ο λαός ενθουσιασμένος είπε χαλάλι οι θυσίες και σήκωσε για ακόμη μια φορά στα χέρια τον βασιλιά, επευφημώντας τον. Η δόξα του είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο!

Όλοι ήταν βέβαιοι πως με αυτόν τον βασιλιά έφταναν στη δόξα του παρελθόντος και ακόμα παραπάνω. Ο βασιλιάς με την άνοδό του στο θρόνο είχε υποσχεθεί πως θα πραγματοποιήσει τα όνειρα του λαού του. Πως όχι μόνο θα διώξουν τους εχθρούς από τη χώρα, αλλά θα ανακτήσουν τα εδάφη που είχαν χάσει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εδάφη αγαπημένα των κατοίκων, χαμένες πατρίδες, που είχαν να τις επισκεφτούνε για δεκαετίες. Ακριβώς τότε όμως, πάνω στο ζενίθ της δόξας του και μέσα στο μεθύσι της επιτυχίας, ο βασιλιάς υπέπεσε σε μία σειρά από λάθη, που έφεραν το βασίλειο σε δύσκολη θέση.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο έμπιστος στρατηγός του βασιλιά είχε κατακτήσει τόσες νίκες που φαινόταν πιθανόν να καταλάβει τις χαμένες πατρίδες πριν ακόμη αγοραστούν και τα υπόλοιπα νέα όπλα. Δυστυχώς όμως ενώ στην αρχή νικούσε τους εχθρούς, στο τέλος των μαχών οι δύο από τους τρεις ισχυρούς του γείτονες, διέλυσαν τα στρατεύματά του και σκότωσαν πολλούς στρατιώτες. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθούν και κάποια από τα εδάφη που πρόσφατα κατακτήθηκαν.

Όλοι στενοχωρήθηκαν στο βασίλειο αλλά κανείς δεν έχασε την ελπίδα. Είπανε πως παρ' όλες τις τελευταίες ήττες με τους ισχυρούς γείτονες το βασίλειο είχε μεγαλώσει από την άνοδο στο θρόνο του λαοφιλούς βασιλιά και τουλάχιστον είχαν εκδιωχθεί οι ανίσχυροι εχθροί από γύρω. Όλοι είπαν πως ήρθε ο καιρός να αγοραστούν τα νέα όπλα και έτρεξαν με πατριωτισμό να προσφέρουν τα χρήματά τους για αυτόν τον καλό σκοπό. Ελάχιστοι τότε εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους, όχι για το σκοπό όλης αυτής της εκστρατείας, αλλά για την καταλληλότητα του στρατηγού. Αυτοί υποστήριζαν πως θα μπορούσε να χάσει με λιγότερες απώλειες και αναρωτήθηκαν αν ήταν ο κατάλληλος για να του εμπιστευτούν τα ισχυρότερα όπλα, για να συγκρουστεί και να νικήσει τους ισχυρούς.

Τότε ανέλαβε δράση η πανίσχυρη αυλή του βασιλιά και σώπασε τις αντίθετες φωνές. Αυτή η αυλή που ήταν η πραγματική εξουσία στο βασίλειο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η πραγματική κατάρα του που ήταν ακόμη χειρότερη κι από τον πιο ισχυρό εχθρό. Ποτέ δεν κυβερνούσαν οι εκάστοτε βασιλείς. Η αυλή ανέβαζε αναλώσιμους που εξυπηρετούσε τα σχέδια της και τους κατέβαζε μόλις ο λαός έφτανε στο αμήν. Κάτι σαν τη ρωμαϊκή σύγκλητο. Ήταν πανίσχυροι και ήλεγχαν τα πάντα στο βασίλειο. Σκοπός τους πάντα ο ίδιος. Να κρατάνε μικρό και ελεγχόμενο το βασίλειο, για να το κυβερνούν και να ζούνε από τον μόχθο του λαού.

Απλά κάποια στιγμή που ο λαός έφτασε στο έσχατο σημείο ανοχής απαίτησε να πάρει την εξουσία ένας δικός του βασιλιάς και η αυλή αναγκάστηκε να το αποδεχθεί μπροστά στον κίνδυνο να χάσει τα πάντα. Εξασφάλισε λοιπόν πως ο βασιλιάς θα κυβερνήσει περιτριγυρισμένος από συμβούλους της αυλής. Μαθημένοι στα κόλπα της εξουσίας έπλεξαν έναν ιστό προστασία γύρω από τον βασιλιά, με σκοπό να τον απομακρύνουν αργά αλλά σταθερά από το λαό και να τον κάνουν δικό τους. Μία ακόμη μαριονέτα στα χέρια τους.

Η πανωλεθρία λοιπόν των τελευταίων μαχών έδωσε την ευκαιρία στην αυλή να κάνει τις καθοριστικές της κινήσεις. Έπεισε τον βασιλιά να συνάψει συμμαχία μαζί με τον αρχηγό της και στο βωμό της μελλοντικής ανάπτυξης και της ενότητας μπροστά στους εξωτερικούς εχθρούς να φέρει ειρήνη στο βασίλειο. Ο βασιλιάς μαζί με τον πιο έμπιστο συνεργάτη του και τον αντίστοιχο τοποτηρητή των αυλικών πήγε ο ίδιος  στο άντρο του αρχηγού της αυλής, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του λαού που έβλεπε τον δυνάστη να επιστρέφει και συνάψανε συμμαχία με πρόσχημα την ενότητα του βασιλείου.

Παράλληλα ο βασιλιάς αποφάσισε να φέρει έναν μισθοφόρο ως κατάσκοπο, που όμως στο παρελθόν είχε πολεμήσει με σφοδρότητα κατά του λαού του βασιλείου, αφού τον είχε πρώτα προδώσει και υπηρετήσει τον εχθρό φέρνοντας πολλά δεινά. Αυτόν πήρε ο βασιλιάς για να τον βοηθήσει στην άσκηση της εξουσίας. Στον αποσβολωμένο του πλέον λαό ανακοίνωσε πως κουράστηκε και πως χρειάζεται την εμπειρία του μισθοφόρου και τις πληροφορίες του ως κατασκόπου για τον πόλεμο που θα ακολουθούσε, μία εμπειρία που αυτός δεν είχε.

Όλα αυτά έφεραν τον κόσμο σε πολλή δύσκολη θέση, αλλά τελικά αποφάσισαν όλοι μαζί να στηρίξουν το βασιλιά, που ήταν άλλωστε η μόνη τους ελπίδα. Ο λαός αυτός είχε περάσει πολλά και απελπισμένος έψαχνε κάπου να στηριχτεί. Έτσι όταν βρήκε τον ηγέτη του αποφάσισε να τον στηρίξει μέχρι τέλους. Σε όλα! Έπρεπε επιτέλους να φτάσει στις δόξες του παρελθόντος και να νικήσει τους εχθρούς που τον καταπίεζαν χρόνια ολόκληρα. Αυτή όμως η χρόνια καταπίεση είχε επιφέρει αλλοίωση στα χαρακτηριστικά του. Ένας λαός μάχιμος, κατακτητής και περήφανος είχε καταντήσει από τις συνεχείς ήττες ένας λαός γεμάτος φοβίες και συμπλέγματα κατωτερότητας. Κυρίως η νέες γενιές που δεν γνώριζαν το μεγαλείο του βασιλείου τους, παρά μόνο από τις αφηγήσεις των μεγαλυτέρων.

Έτσι αρκούνταν σε αντίθεση με παλιότερα σε νίκες κατά αδύναμων κρατών, μόνο και μόνο επειδή ήταν νίκες. Έτσι δεν τολμούσαν να ονειρευτούν γιατί δεν είχαν μάθει να το κάνουν. Έτσι δεν διανοούνταν τη πραγματική τους δύναμη, αλλά θαύμαζαν την πλασματική δύναμη των εχθρών τους. Έτσι γινόταν εν τέλει εύκολα θύματα για την αυλή και τους προπαγανδιστές της, που με συνεχείς πλύσεις του εγκεφάλου έκαναν ό,τι είναι δυνατόν να σβήσουν τις ιστορίες μεγαλείου που άκουγαν οι νέοι και να ποτίσουν με το δηλητήριο τις κατωτερότητας τις ψυχές αυτού του λαού. Γιατί με αυτό τον τρόπο θα τον είχαν υπό έλεγχο και θα συνέχιζαν να εξουσιάζουν.

Οι πρώτες μάχες έγιναν και ο στρατός της χώρας υπέστη πανωλεθρίες. Ο στρατηγός έβγαλε άχρηστα τα νέα πανάκριβα όπλα, που αγοράστηκαν από το λαό, μην αναλαμβάνοντας καμία ευθύνη για τις ήττες. Παράλληλα καρατομούσε τους καλύτερους πολεμιστές και προωθούσε στην ιεραρχία άλλους, λιγότερο άξιους. Το στράτευμα είχε χάσει την εμπιστοσύνη του στο στρατηγό και η απειθαρχία διέλυε κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Ο λαός θορυβημένος ζητούσε από τον βασιλιά να λάβει μέτρα, αλλά εκείνος κλεισμένος στο παλάτι του δεν άκουγε αυτούς που τον αγαπούσαν και προειδοποιούσαν για τη πανωλεθρία, αλλά τους αυλοκόλακες που τον καθησύχαζαν.

Αυτοί βρήκαν τότε τη χρυσή ευκαιρία να πάρουν με το μέρος τους το βασιλιά και να τον αποκόψουν από το λαό. Τον πείσανε πως ο λαός είναι αχάριστος και τον κατηγορεί πως καταχράται τα χρήματά του. Αυτό που τον πλήγωνε περισσότερο απ' όλα. Αγγελιοφόροι του έφερναν μαντάτα από τη χώρα πως δεν θέλουν να φύγει και συνεχώς παραπονιούνται. Βρήκαν παράλληλα οι πονηροί το τέλειο πάτημα στην αδυναμία του για το στρατηγό και τον έπεισαν πως πρέπει να πατήσει πόδι στη περίπτωσή του και να ενεργήσει ως ηγέτης, για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του λαού. Να τον κρατήσει παρά τις φωνές αντίδρασης. Με αυτό το σχέδιο θα έπιαναν με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Και ο βασιλιάς θα έχανε την υπομονή του με τον αχάριστο λαό που δεν τον εμπιστεύεται και παράλληλα θα έχανε τη λάμψη του αφού η εικόνα ενός εγωιστή και πεισματάρη θα τον έφθειρε στα μάτια των υπηκόων. Οι σίγουρες μελλοντικές αποτυχίες του στρατηγού θα οδηγούσαν το λαό στο να επαναστατήσει αργά ή γρήγορα, μην αντέχοντας άλλες απώλειες και άλλες θυσίες.

Άλλωστε ο συγκεκριμένος ήταν και πολύ αντιπαθής, αφού πάντα τους μείωνε με τα λεγόμενά του. Συνέκρινε τους περήφανους πολεμιστές με άμαθους στη μάχη, το μεγάλο βασίλειο με μικρά κράτη και έσπειρε ηττοπάθεια, γκρινιάζοντας πως δεν γίνεται να πολεμήσεις με λαούς που έχουν ισχυρότερα όπλα από σένα. Οι παλιοί κουνούσαν με νόημα το κεφάλι τους γιατί αυτοί έζησαν την επικράτηση έναντι των ισχυρότερων με πενιχρά όπλα αλλά περίσσιο θάρρος και ήξεραν την αλήθεια, αλλά οι νέοι μην έχοντας εμπειρίες όλων αυτών μεγάλωναν με αισθήματα κατωτερότητας, που τα ονόμαζαν ρεαλισμό! Επίσης ο συγκεκριμένος στρατηγός ήταν αντιπαθής και επειδή ζητούσε διαρκώς νέα όπλα και συνεπώς όλο και μεγαλύτερα έξοδα, άρα όλο και μεγαλύτερους φόρους, από μία χώρα φτωχή που δεν περίσσευε σε κανέναν το χρήμα. Ό,τι πρέπει ο συγκεκριμένος για να φθείρει τον βασιλιά. Πόσο δίκιο είχαν οι αυλικοί.

Για να προχωρήσουν μάλιστα πιο γρήγορα τις εξελίξεις τον συμβούλευσαν να βγει να μιλήσει και να μαλώσει τους υπηκόους του. Να αλλάξει πρόσωπο και να δείξει πυγμή. Και ο βασιλιάς το έκανε και σκλήρυνε τη στάση του. Βγήκε και μάλωσε τον αχάριστο λαό, του ζήτησε να μη κρίνει πράγματα που δεν γνωρίζει και σε μία πρωτοφανή εκδήλωση αλαζονείας απείλησε με φυλάκιση τους αντιφρονούντες. Πάνω από το λαό του που τον λάτρευε έβαλε έναν μισθοφόρο στρατιωτικό. Ο φιλολαϊκός βασιλιάς είχε μεταμορφωθεί σε δικτάτορα μέσα σε ελάχιστο διάστημα.

Ο λαός έκπληκτος άκουγε τα παράπονα του ηγέτη του μη μπορώντας να καταλάβει προς τι όλη αυτή η πίκρα. Πληγώθηκε ο κόσμος αλλά η αγάπη του και η εμπιστοσύνη του στον βασιλιά ήταν τόσο μεγάλη που δεν αντέδρασε όπως ήλπιζαν οι αυλικοί, αλλά προσπάθησε να συνταχτεί για άλλη μια φορά πίσω από το βασιλιά. Κανείς δεν τον θεώρησε δικτάτορα ή τύραννο, αλλά προσπάθησαν όλοι να καταλάβουν που έκαναν λάθος. Μπορεί όμως να μην αντέδρασαν αλλά ο προβληματισμός αυτή τη φορά είχε απλωθεί σε όλο το βασίλειο και ήταν έντονος. Ο κόσμος δεν μπορούσε να κατανοήσει τη σκληρή στάση του ηγέτη του.

Αυτός ο προβληματισμός εντάθηκε όταν ο στρατός έχασε τη μάχη με τον ισχυρότερο γείτονα, καθαρά λόγω της δειλίας του στρατηγού του, που οπισθοχώρησε ενώ προέλαυνε δίνοντας την ευκαιρία στον εχθρό να ανασυνταχθεί και να τους κατατροπώσει. Αυτό που πλήγωσε τον περήφανο λαό ήταν πως ο εχθρός επικράτησε στέλνοντας στη μάχη έναν λοχαγό του, ο οποίος επικράτησε του ξακουστού στρατηγού! Τι μεγάλη ντροπή! Και αντί να αλλάξει ο ηττημένος στρατηγός είδε τον βασιλιά να τον υπερασπίζεται ακόμη μία φορά.

Αυτή η ήττα όμως έφερε αναστάτωση πραγματική. Ο λαός σαν ένα καζάνι που βράζει απαίτησε αλλαγές. Έβλεπε ότι δεν γινόταν να κερδίσει κανέναν ισχυρό εxθρό του με αυτή την κατάσταση και έτσι δεν είχε μέλλον. Ο βασιλιάς πιεσμένος έθεσε θέμα στην αυλή να αποχωρήσει. Αυτοί φυσικά και δεν τον ήθελαν στα πόδια τους και ευχόταν από μέσα τους να τον διώξουν, αλλά τον χρειαζόταν εκεί για να τον φθείρουν περισσότερο, ώστε όταν έρθουν ως σωτήρες ο λαός να μην τον αναπολεί. Παμπόνηροι πραγματικά! Του δήλωσαν από τη μία ότι θα φύγουν όλοι μαζί, αλλά από την άλλη φρόντισαν με τους κολαούζους τους να διαρρεύσει στη χώρα πως ο βασιλιάς δεν αντέχει άλλο και θέλει να τα παρατήσει, για να πέσει κι άλλο στα μάτια τους. Γιατί ο ηγέτης στα δύσκολα φαίνεται και ο λαός θέλει ένα στήριγμα απ' αυτόν κι όχι την ανασφάλεια του μένω φεύγω.

Ο βασιλιάς απομονώθηκε για λίγο για να σκεφτεί ήρεμα. Θέλοντας να καλμάρει το λαό αποφάσισε να απομακρύνει τον μισητό κατάσκοπο, ο οποίος άλλωστε δεν κατάφερε να ξεσκεπάσει καμία προδοσία, παρά τη φήμη του. Αντίθετα στην τελευταία μάχη ένας ακόμη προδότης έφερε πλήγμα στο στρατό και έτσι ο κατάσκοπος θυσιάστηκε στο λαό την κατάλληλη στιγμή. Η προδοσία έφερε προσωρινή συσπείρωση, αλλά η συσπείρωση έφερε με τη σειρά της και μία στασιμότητα στις αποφάσεις.

Ο βασιλιάς μη θέλοντας να πάρει καμία λάθος απόφαση κατά του λαού του αφήνει το χρόνο να κυλήσει. Αυτό που πρέπει να ξέρει πάντως είναι πως ο χρόνος δεν θα τον βοηθήσει τόσο, όσο το να καταλάβει επιτέλους το ρόλο της αυλής και των αυλοκολάκων του και να αφουγκραστεί με κάποιο τρόπο το λαό του. Όσο ο βασιλιάς θα είναι αποκομμένος από αυτούς που τον αγαπάνε πραγματικά και τον στηρίζουν με κάθε θυσία, τόσο θα φθείρεται ο ίδιος και εσωτερικά και στα μάτια όλων των άλλων. Ο λαός του τον αγαπάει και τον εμπιστεύεται πραγματικά και χωρίς κανένα όφελος, εκτός του κοινού καλού της χώρας. Οι αυλοκόλακες αντίθετα αγαπάνε μόνο το τομάρι τους και θέλουν να τον μετατρέψουν από ηγέτη σε ένα ανδρείκελο που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, όπως τόσα και τόσα χρόνια σε αυτό το ταλαιπωρημένο βασίλειο αυτού του περήφανου και αγωνιστή λαού.

Η ιστορία μας δεν τελείωσε ακόμη. Μένει να δούμε αν ο βασιλιάς καταφέρει να απαλλαγεί από την απομόνωση που του επιβάλλει η αυλή και εισπράξει αυτή την απεριόριστη αγάπη του λαού του. Αν το κάνει τότε θα πάρει δύναμη να καταφέρει τα πάντα και θα είναι ευτυχισμένος που πέτυχε στο έργο του. Το βασίλειο τότε θα φτάσει στο μεγαλείο του παρελθόντος και ακόμη παραπάνω, γιατί η δύναμη που κρύβουν μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι είναι μοναδική και απερίγραπτη.

Ειδάλλως αν συνεχίσει να επηρεάζεται από τους αυλοκόλακες θα απογοητευτεί και επειδή είναι τίμιος και περήφανος δεν θα κάτσει στο θρόνο ως μαριονέτα, αλλά θα τον παραδώσει σε κάποιον άλλον, πιθανόν εκλεκτό της αυλής και θα απομακρυνθεί από το δημόσιο βίο αποτυγχάνοντας να πραγματοποιήσει το όνειρο το δικό του κι ενός ολόκληρου λαού. Έτσι το αγαπημένο του βασίλειο θα συνεχίσει να υποφέρει μέχρι να βρεθεί ο επόμενος λαοφιλής ηγέτης του. Κι όλα αυτά γιατί απλά ανάμεσα στον βασιλιά και στο λαό του χώθηκε η καταραμένη αυλή που θα έχει επικρατήσει για άλλη μια φορά.

to be continued...

PAOKCURE, 28/9/2009