Τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα υπάρχει ένα δώρο ανεκτίμητο που μπορεί και οφείλει να κάνει κάθε ΠΑΟΚτσής στον εαυτό του…

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο η ομάδα και ιδέα μας, μας προσφέρει πολλά από αυτά τα συναισθήματα, τα σημαντικότερα συστατικά της ζωής. Συναισθήματα μοναδικά και πολύτιμα. Από αυτά που τα ζεις σπάνια, αλλά τα κρατάς για πάντα μέσα σου. Κάποιος απ’ έξω που δεν καταλαβαίνει τι μπορεί να δώσει στη ψυχή σου μία ιδέα όπως ο ΠΑΟΚ, μπαίνει στη διαδικασία να κριτικάρει και να ειρωνευτεί τη τρέλα μας. Λογικό ως ένα σημείο, αν μπεις στη θέση του, αν και συνάμα τρομαχτικό, όταν ανακαλύπτεις από αυτή τη θέση πως όλοι αυτοί δεν ζούνε πραγματικά, γιατί έχουν πάψει πλέον να νιώθουν. Ο κάθε αγράμματος οσφυοκάμπτης δημοσιοβλάχος-πολιτικός-επιχειρηματίας-μπάτσος και τα υπόλοιπα βολεμένα μπουμπούκια του θαυμαστά χτισμένου συστήματος της κοινωνίας μας, χαίρονται αφελώς νομίζοντας πως βρήκαν το ναρκωτικό του μυαλού μας και μας έδωσαν κουβαδάκια για να χτίζουμε παλάτια στην άμμο, ήσυχα κι ακίνδυνα στην απομακρυσμένη παραλία μας, την ώρα που αυτοί χτίζουν τα δικά τους πραγματικά παλάτια με τα δικά μας χρήματα στις δικές μας παραλίες που μας έκλεψαν.

Χωρίς όμως να κατανοούν πως εμείς αντί για ναρκωτικό κρατάμε ως φυλαχτό το φάρμακο του μυαλού μας. Αυτό που μας αφυπνίζει και μας εμποδίζει να συμβιβαστούμε, αυτό που μας δείχνει στη πράξη το δρόμο της αντίστασης. Τον ΠΑΟΚ! Αν και μεταξύ μας μάλλον το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που ο ΠΑΟΚ κυνηγιέται από το σύστημα με τόση λύσσα από τη πρώτη στιγμή. Γιατί άλλο οπαδός ή φίλαθλος κι άλλο ΠΑΟΚτσής. Ο ΠΑΟΚτσής διαφέρει γιατί γεμίζει μέσα του με πραγματικά ιδανικά και συναισθήματα, χωρίς να χρειάζεται να παραμυθιάζει τον εαυτό του όπως οι υπόλοιποι. Ο ΠΑΟΚτσής είναι ανυπόταχτος, δε νομίζει ότι είναι. Είναι επαναστάτης, δεν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του πως είναι κτλ. Αυτό είναι το μυστικό της δύναμής μας, που γνωρίζει και το σύστημα. Αυτός και ο λόγος που μας πολεμάει. Γιατί η αδούλωτη ψυχή, μας κάνει επικίνδυνους για τα σχέδιά τους, σε αντίθεση με τα φυτά των υπολοίπων που τους ταΐζουν κλεμμένους τενεκέδες και τα καταπίνουν όλα αμάσητα.

Αυτό που λέμε «κλείσε μέσα σου τον ΠΑΟΚ και θα νιώσεις κάθε είδους μεγαλείο» αυτό το πράγμα περιγράφει. Αυτός είναι και ο «μυστήριος» λόγος που οι ΠΑΟΚτσήδες φυτρώνουν παντού και πάντα, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο τρελαμένοι, χωρίς να υπάρχει ο προφανής, για τους υπνωτισμένους δούλους, λόγος των τίτλων. Άλλωστε ακόμη και η "ποιότητα και ποσότητα" της χαράς ενός τίτλου εξαρτάται άμεσα από το πώς το ζει η ψυχή σου. Είναι τουλάχιστον αφελής να πιστεύει κάποιος πως τα συναισθήματα που έζησε ο ΠΑΟΚτσής για ένα κυπελλάκι, τη μέρα που ξεβράκωσε το δαφνοστεφανωμένο gay απόγονο του στόλου, τα ένιωσε η παλιαδερφή έστω και στο ελάχιστο σε κάποιο από τα σερί κλεμμένα τους πρωταθλήματα.

Αυτό είναι το κενό που δεν γεμίζει με τίποτα στις ψυχές των υπολοίπων και γι' αυτό έχουν τόσο ανάγκη τους τίτλους για να διατηρηθούν. Μπορεί στο μιλητό να λες πως είσαι περήφανος για την ομάδα σου και να υποστηρίζεις τα όποια ιδανικά της, αλλά τον εαυτό σου δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις. Με το μπλα μπλα δεν γεμίζει το κενό μέσα σου ούτε με τα κατορθώματα των αφεντικών σου. Αυτό πρέπει να είναι ακόμη χειρότερο. Να είσαι καρπαζοεισπράκτορας στη δουλειά και στη ζωή σου και ακόμη και στη ψυχαγωγία σου να έχεις αφεντικά. Να μη μπορείς να ξεφύγεις ούτε στον «ελεύθερο χρόνο» σου και να σκύβεις κι εκεί το κεφάλι. Μπρρρρ!! Μέχρι και τους συμπονώ τους υπόλοιπους, μέρες που έρχονται κιόλας.

Τέλος πάντων, αρκετά με τους κομπλεξικούς που σε κλέβουν νίκες νομίζοντας πως θα σου κλέψουν έτσι λίγο από τη ψυχή σου, αλλά και τους κενούς στο κεφάλι, αλλά γεμάτους στις τσέπες δημοσιοβλάχους, που κατακρίνουν αυτό που δεν είχαν ποτέ και γι’ αυτό επέλεξαν να το πολεμούν. Στο κάτω κάτω ο καθένας κάνει τις επιλογές του και κυρίως για όσους θέλουν αλλά δεν μπορούν είναι γνωστό εδώ και χρόνια πως «θέλει αρετή τόλμη η ελευθερία».

Ας μιλήσουμε λοιπόν για ΠΑΟΚ! Και το δώρο που λέγαμε. Τελευταία έχουμε την τύχη κατά μία έννοια ή την ανταπόδοση αυτού που αξίζουμε γι’ αυτό που πολεμήσαμε κατά μία άλλη, να ζούμε σε μία εποχή έντονων ΠΑΟΚτσήδικων συναισθημάτων. Από αυτά που λαμβάνει κανείς μία φορά και τον σημαδεύουν σε όλη του τη ζωή και χωρίς υπερβολή σημαδεύουν και τις ζωές των παιδιών του. Δεν είναι σχήμα λόγου αυτό! Παράδειγμα οι σύγχρονοι εικοσάρηδες, το πνευμόνι και η ψυχή της κερκίδας μας, που με τις διηγήσεις των παλιότερων μπήκαν στο κλίμα και έμαθαν τι σημαίνει ΠΑΟΚ, ζώντας οι ίδιοι ελάχιστες στιγμές από αυτό που είναι πραγματικά ο ΠΑΟΚ. Μέχρι τις μέρες μας βέβαια. Γι’ αυτό και η νέα γενιά ΠΑΟΚτσήδων είναι άξια σεβασμού. Γιατί αυτοί άκουσαν απλά και κατάλαβαν. Σε αντίθεση με πολλούς από εμάς που ζήσαμε πάρα πολλά και καταλάβαμε πολύ λιγότερα. Γιατί εμείς ήμασταν ο ενεργός λαός επί κλεφτών. Και γιατί εμείς γίναμε η πρώτη γενιά των «ραδιοφωνατζήδων». Γι’ αυτό τώρα εμείς θα πρέπει να είμαστε και αυτοί που θα πληρώσουν από τη τσέπη τους το μάρμαρο, αγοράζοντας τις μετοχές. Αυτό είναι το ιστορικά δίκαιο, για να μη χρωστάμε τίποτα στην ιδέα μας και να παραδώσουμε τον ΠΑΟΚ καλύτερο στους επόμενους, όπως ακριβώς πρέπει να κάνει κάθε γενιά ΠΑΟΚτσήδων.

Προτού ξεπληρώσουμε όμως το γραμμάτιο που χρωστάμε θα πρέπει να πάρουμε δύναμη. ΠΑΟΚτσήδικη δύναμη για ακόμη έναν πόλεμο. Αυτή η δύναμη είναι απαραίτητη, γιατί η δική μας η γενιά έζησε τα χειρότερα χρόνια της ιστορίας του ΠΑΟΚ. Αυτά της ανυποληψίας και της σκλαβιάς. Με ή χωρίς ευθύνη της, το ότι ζήσαμε τόσα πολλά δεν αλλάζει και δεν μετριάζει τον πόνο. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο και ως δώρο στον εαυτό μας, αυτή η αναδρομή στα τελευταία 2-3 χρόνια. Να φορτώσουμε τη μπαταρία μας με ΠΑΟΚ και να πάρουμε την «αμοιβή» μας για την επανάσταση που ξεκινήσαμε και βρίσκεται σε εξέλιξη. Γιατί πρέπει να τα λέμε όλα. Και τα  στραβά και τα σωστά. Τώρα, λοιπόν είναι η ευκαιρία, ενώ ζούμε όλοι οι ΠΑΟΚτσήδες μία από αυτές τις περιβόητες πράξεις που οδήγησαν την ιδέα μας στη μεγαλοσύνη. Αυτούς τους σταθμούς που αποτελούν το φάρο στη πορεία μας προς τον μόνιμο προορισμό μας. Το φτερούγισμα πάνω και από τις κάθε είδους κορυφές. Εκεί που οι άλλοι δεν φτάνουν. Στην ελευθερία της ψυχής μας και του μυαλού μας!

Ας ζήσουμε έντονα το γράψιμο των σελίδων ενός από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία της ομάδας. Μίας ιστορίας λαμπρής που δεν περιέχει κλεμμένους τίτλους και παράγκες, αλλά είναι γεμάτη με τέτοιες μοναδικές στιγμές οραμάτων, ιδανικών, αγώνων, αντίστασης, περηφάνιας και κατάκτησης. Λέξης συνώνυμα του ΠΑΟΚ. Τώρα λοιπόν που ζούμε όλοι μας ως πρωταγωνιστές κι όχι ως αναγνώστες τη συγγραφή ενός ακόμη τεράστιου κεφαλαίου στη πορεία του ΠΑΟΚ, του κεφαλαίου με τίτλο “Revolution”, ας μη χάσουμε την ευκαιρία να ρουφήξουμε μέσα μας όλη αυτή τη δόση πραγματικού ΠΑΟΚ που λαμβάνουμε στον οργανισμό μας σε μεγάλες ποσότητες, μετά από πολλά χρόνια. Μας χρειάζεται τώρα και γιατί θα μας κρατήσει ακμαίους για πολλά επόμενα χρόνια, αλλά και για να γιατρέψει τις πληγές που άφησαν τα παλιά. Κυρίως όμως γιατί βρισκόμαστε στην αρχή και πρέπει να τελειώνουμε με τη πρώτη παράγραφο, για να πάμε πιο έτοιμοι στην επόμενη και να προχωρήσουμε έτσι σύντομα το κεφάλαιο της “Revolution”. Γιατί όσο προχωράει καλυτερεύει και στο τέλος γίνεται κορυφή.

Ας κάνουμε με το νου μας όλη τη διαδρομή: Αποχή – κατάληψη – συλλαλητήρια – revolution – ξεχρέωμα - επανάκτηση περηφάνιας - αγωνιστικός διασυρμός – ξήλωνε – ράβε – δυσκολίες - ξεπούλημα διαρκείας - προπόνηση με γεμάτο γήπεδο - αγωνιστική ανάκαμψη – πόλεμος απ’ όλο το σύστημα – πόλεμος σε όλο το σύστημα – - φυλακίσεις αδερφών - χρέη – κόντρα συλλαλητήρια – αύξηση μετοχικού κεφαλαίου – πρωταθλητισμός – μαθήματα κερκίδας σε όλα τα γήπεδα – προπονητικό κέντρο - υποδομές - οργάνωση - νοικοκυριό κτλ

Όλα αυτά έχουν έναν και μόνο σκοπό. Να κατανοήσουμε πόσο τεράστιο ήταν το άλμα που έγινε αυτά τα δύο χρόνια για να καλυφθεί το χαμένο έδαφος, να συνειδητοποιήσουμε πως όλα έγιναν με τη δική μας συσπειρωμένη δύναμη και μόνο (και μάλιστα με συνεχή και ανελέητο πόλεμο πανταχόθεν) και να καταλάβουμε έτσι το πραγματικό μέγεθος της δύναμής μας. Σίγουρα μόλις καταλήξουμε εκεί θα απορήσουμε πώς με τόσα λίγα που δώσαμε πετύχαμε τόσα πολλά και θα αναρωτηθούμε τι θα πετύχουμε αν δώσουμε κι άλλα. Όχι μόνο χρήματα. Πιο πολύ πάθος, πιο βαθιά αγάπη, περισσότερο χρόνο, δυνατότερη φωνή, μεγαλύτερη συσπείρωση. Ας τα αναλογιστούμε λίγο όλα αυτά.

Και ας ξεριζώσουμε επιτέλους από μέσα μας τη φωνή της λογικής, σε ότι αφορά τον ΠΑΟΚ. Ούτως ή άλλως η λογική, μας έχει πει ψέματα σε πολλές περιπτώσεις. Ίσως γιατί δεν είναι σε θέση να συλλάβει το μέγεθος του ΠΑΟΚ. Στον ΠΑΟΚ δίκιο έχουν το ένστικτο και το συναίσθημα.
Γιατί λογικά ο ΠΑΟΚ, μετά από 15 χρόνια σκλαβιάς, θα έπρεπε να ήταν μία μικρομεσαία ομάδα, έτη φωτός πίσω από το ποκ.
Λογικά ο ΠΑΟΚ θα χρειαζόταν καμιά εικοσαριά χρόνια δουλειάς, για να καλύψει χωρίς χρήματα την απόσταση από το περσινό χάλι ως την κορυφή.
Αν υπήρχε λογική στον ΠΑΟΚ δεν θα είχε τόσους οπαδούς σε όλο τον κόσμο και κυρίως όχι τόσο τρελαμένους.
Αν η λογική είχε θέση στον ΠΑΟΚ δεν θα είχε καταφέρει ποτέ των ποτών, να τα βάλει με τα χρήματα και τη δύναμη του ποκ, πόσο μάλλον να είναι ανώτερός τους επί σειρά ετών, ούτε βεβαίως θα τον τρέμανε ακόμη και τώρα, μετά από τόσα χρόνια σκλαβιάς, ενώ αυτοί δυναμώνουν στο Champion’s League.

Κι εμείς μήπως αν ήμασταν λογικοί θα ήμασταν ΠΑΟΚτσήδες; Θα τα βάζαμε με τους πάντες και τα πάντα για μια ζωή, θα ζούσαμε με την εκ των προτέρων γνώση ότι την κάθε χαρά θα τη πληρώνουμε με δέκα λύπες, θα πιστεύαμε ο ένας τον άλλον αν έλεγε ότι θα με μόνα τα δικά μας λεφτά θα ήμασταν δεύτεροι αγωνιστικά και τακτοποιημένοι απέναντι σε τρίτους σε δυο μόλις χρόνια μετά τους κλέφτες, θα είχαμε 15.000 κόσμο σε μία προπόνηση, θα είχαμε 20.000 διαρκείας μετά από μία χρονιά έκτρωμα ή για να το χοντρύνουμε, θα χτίζαμε τη Τούμπα, θα κρατούσαμε τον Κούδα, θα αποκλείαμε την Άρσεναλ, θα κάναμε πλάκα στο ποκ αγωνιστικά δύο ολόκληρες δεκαετίες, θα αντέχαμε λίτσες, παπαπέτρου, καζναφέρηδες, βαλλιάνους, θα παίρναμε το Ευρωπαϊκό στο μπάσκετ και πάνω απ’ όλα θα χτίζαμε το χαρακτήρα μας με βάση το υπέροχα διεστραμμένο «Όσο με πληγώνεις τόσο με πωρώνεις»; Τον αιώνιο όρκο πίστης στην ιδέα μας, που μας εξασφαλίζει από τη λιποταξία σε κάθε ενδεχόμενο αφαιρώντας και την υποψία δικαιολογίας, μη τυχόν λιποψυχήσει κανείς στα δύσκολα; Ολόκληρη η φιλοσοφία του ΠΑΟΚτσή δεν είναι αυτό το μοναδικό σύνθημα; ΠΑΟΚ χωρίς όρους και χωρίς όρια.

Καταλάβετέ το ρε μάγκες. Δεν είμαστε καλά στα μυαλά μας.

Οπότε ας μη κοροϊδευόμαστε όλοι οι παλαβοί μεταξύ μας και λέμε με «περισπούδαστο ύφος» και «αναλύοντας τα δεδομένα» τι θα γίνει λογικά με την αύξηση, που θα τερματίσουμε στο τέλος της χρονιάς στη μπάλα, αν μας χωράει κανένα γήπεδο του χρόνου κτλ. Αφού στο τέλος θα απορούμε με αυτά που κάνουμε για τον ΠΑΟΚ και πάλι λίγα θα μας φαίνονται. Δεδομένο είναι αυτό. Γιατί είπαμε, παίρνουμε ακόμη περισσότερα μέσα μας.

Κόφτε τις αναλύσεις λοιπόν και χαλαρώστε. Κόψτε το άγχος και αράξτε να απολαύσετε αυτό που ζούμε. Αυτό που είναι μόνο η αρχή των ονείρων μας, γιατί τα καλύτερα έρχονται. Ας το χαρούμε λοιπόν, χωρίς να το προσπερνάμε εύκολα…

(αναστροφή μυαλού)

…όσο διαρκεί. Γιατί για να τα λέμε όλα, μπορεί και να μη το ξαναζήσουμε σύντομα αν φανούμε ανάξιοι των περιστάσεων και αποτύχουμε να ελευθερώσουμε τον ΠΑΟΚ. Τότε θα πορευόμαστε για καιρό με αυτές τις αναμνήσεις για να παίρνουμε κουράγιο…

Ωχ αμάν, έπεσα πάλι στο άγχος και την ανασφάλεια. Αργούν κι αυτές οι γιορτές να κάτσω να χαλαρώσω, να σκεφτώ και να γουστάρω ελεύθερο ΠΑΟΚ γαμώ το. Άντε πάω να πάρω καμιά μετοχή να ξεαγχωθώ λίγο