Τον τελευταίο καιρό, έχει στηθεί γύρω από την ομάδα μας ένα γαϊτανάκι μιζέριας, γκρίνιας, απαξίωσης και αποκαθήλωσης. Από τον εύκολο στόχο μέχρι την κορυφή, από αυτούς που τιμήθηκαν και δοξάστηκαν μέχρι τους τελευταίους νεοφερμένους, από αθώους και ενόχους, όλοι αμφισβητούνται, κάποιοι με μεγάλη ένταση και κάποιοι με μορφή ψιθύρων.

Άλλος για την προσφορά του, άλλος για τις προθέσεις του, άλλος για την ατολμία του, σε όλους έχουμε να προσάψουμε κάτι, σε όλους και σε όλα βρίσκουμε (ή ανακαλύπτουμε) ψεγάδια.

Αυτός ο αχαλίνωτος κανιβαλισμός φυσικά δεν οδηγεί πουθενά. Στο βάθος τοίχος. Όταν καταφέρουμε ή καταντήσουμε (ας διαλέξει ο καθένας μόνος του το ρήμα) να τους «φάμε» όλους (και τι θα κάνουμε άραγε χωρίς βαρβάρους), κάποιους ηθελημένα και άλλους σαν απότοκο της γκρίνιας, θα είμαστε πλέον μια γραφική ομάδα που το μόνο που θα της απομένει θα είναι η αναπόληση ενός παλαιού μεγαλείου οφειλόμενο κυρίως στο λαό της που θα μικραίνει και αυτός μαζί με την ομάδα, τόσο αριθμητικά όσο και από απόψεως συμμετοχής και πάθους.

Σ΄ αυτή τη δύσκολη (?) στιγμή που περνά η ομάδα, σαν λαός έχουμε ένα χρέος. Τη σύνεση. Ηρεμίστε δέκα λεπτά και σκεφτείτε. Βάλτε για λίγο τη λογική πάνω από τον όποιο εκνευρισμό σας. Βάλτε τα συναισθήματα σας για τον Π.Α.Ο.Κ. πάνω από τους μικροεγωϊσμούς. Απαριθμήστε όσα γίνανε τα δύο τελευταία χρόνια. Αναμοχλεύστε τη μνήμη σας και αναλογιστείτε που κοντέψαμε να βρεθούμε και που καταφέραμε να φτάσουμε. Αλλά κυρίως αναλογιστείτε πως φτάσαμε ως εδώ. Ενωμένοι.

Εμπιστευθείτε αυτούς που έχουν αναλάβει να κάνουν τα όνειρά μας πραγματικότητα, γιατί αξίζουν αυτής της εμπιστοσύνης. Δείξτε ανοχή στα λάθη τους που θα είναι, αναπόφευκτα,  αρκετά. Πάψτε, επιτέλους, να ακούτε αυτάρεσκα τη φωνή σας στα ραδιόφωνα, σε εκφορές κενού λόγου, χωρίς νόημα και κυρίως χωρίς αντίκρισμα. Κλείστε τα μάτια και τ’ αυτιά σας στις Κασσάνδρες που δρουν έξω από την οικογένεια του Π.Α.Ο.Κ. και ΔΕΝ αγαπούν την ομάδα. Γυρίστε την πλάτη στα κροκοδείλια δάκρυα, όλων αυτών που μετρούν το ενδιαφέρον τους για την ομάδα με βάση των αριθμό των τηλεφωνημάτων που θα λάβουν και την πληθώρα των φύλλων που θα πουλήσουν. Μη συμμετέχετε στην εξύφανση των σεναρίων και στη διασπορά της καταστροφολογίας. Αποστασιοποιηθείτε. Ξαναβρείτε το ρόλο μας.

Βεβαίως δεν ζητώ από κανέναν να σιωπήσει. Θα ήταν άδικο και ενάντια στα πιστεύω μου. Φυσικά και δεν θέλω κανείς να εθελοτυφλεί. Θα ήταν επικίνδυνο κυρίως για το μέλλον μας ως οπαδικό κίνημα και ως ΠΑΟΚ. Οπωσδήποτε δεν μπορώ να υποδείξω σε κανένα πως θα αντιδράσει απέναντι στα τεκταινόμενα. Θα ήταν ένδειξη έπαρσης και μακριά από μένα. Αλλά …

Θα μπορούσα να αναλώσω μεγάλο τμήμα του κειμένου στην προσπάθεια να αποδείξω ότι έγιναν καλές μεταγραφές, ότι η τύχη τον τελευταίο καιρό παίζει ζάρια στην πλάτη μας, ότι σαν λαός κάνουμε την τρίχα τριχιά, ότι οι τραυματισμοί μας ταλαιπώρησαν, ότι αδικηθήκαμε κατάφορα σε παιχνίδια, ότι.., ότι.., αλλά δεν θα το κάνω. Δεν αναζητώ τα αίτια, δεν ψάχνω για δικαιολογίες.

Δεν είμαι εδώ για να κάνω τη δουλειά του Προέδρου, του λογιστή, του προπονητή, του τεχνικού διευθυντή, του γιατρού, του μασέρ. Αυτά τα έχουν αναλάβει άλλοι. Εγώ καρντάσια είμαι για το κάγκελο. Εγώ είμαι για τα χιλιόμετρα, για τη φωνή και για το σύνθημα. Εγώ είμαι για το διαρκείας και για τις μετοχές. Δεν είμαι εδώ για να υποδείξω τι πρέπει να γίνει, ποιος πρέπει να μείνει και ποιος να απομακρυνθεί. Δεν μπορώ να έχω γνώση για το τι πρέπει ν΄ αλλάξει για να ορθοποδήσει η ομάδα. Εγώ είμαι για να ξορκίζω τα άσχημα και να ονειρεύομαι τα καλά. Εγώ είμαι για να γίνομαι η βακτηρία στήριξης της ομάδας όταν κλυδωνίζεται και για να την επιβραβεύω όταν βρίσκει το δρόμο της.

Εμείς σας λαός δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε περισσότερο από το να παρέχουμε στην ομάδα την ηρεμία έξω από τον ασβέστη των γραμμών του γηπέδου. Οφείλουμε με την αυτοσυγκράτησή μας να  παράσχουμε στους υπεύθυνους της ομάδας και κυριότερα στο Ζαγοράκη την νηφαλιότητα και την άνεση χρόνου να πάρουν τις αποφάσεις που πρέπει. Να μην τους εξωθούμε να λειτουργούν κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη, να μη φορτώνουμε κι άλλους σταυρούς στις πλάτες τους.

Φυλάξτε τη στεντόρεια φωνή σας για τους επερχόμενους πανηγυρισμούς και μην την αναλώνεται σε κραυγές χωρίς σκοπό και αποτέλεσμα. Αυτούς που ανέλαβαν να διαχειριστούν τα ασπρόμαυρα όνειρά μας θα τους κρίνουμε όταν έλθει η ώρα της κρίσης.

Μέχρι τότε ο ρόλος μας είναι ένας: να ξαναγίνουμε μια ΓΡΟΘΙΑ.

GTGipas, 30/9/2009