| Κιθαρίστας ή ντράμερ; |
 |
 |
 |
|
Δεν θα ασχοληθώ με το τι θα γράψουν, τι θα πουν και τι θα σκεφτούν οι αντίπαλοι της ομάδας, με πρώτους και καλύτερους τους τρεις αρχιβρωμιάρηδες του κέντρου για το θέμα. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου ποια θέση θα πάρουν οι υπόλοιπες ομάδες, οι χρήσιμες για τη συμπλήρωση του πρωταθλήματος της σούπερ λίγκα (και ενίοτε άλλων κατηγοριών). Βεβαίως και θα αγνοήσω τους κονδυλοφόρους της πλάκας ή τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς που θα επιδοθούν σε κυνήγι μαγισσών προς άγραν της ακροαματικότητας των ίδιων και των αφεντικών τους, κατηγορώντας και επικρίνοντας την επιλογή του κοινού δρόμου Ζαγοράκη-Γκαγκάτση. Με ενδιαφέρει το σκεπτικό και ο σχεδιασμός της διοίκησης, οι μέδοθοι και τα πρόσωπα που επιλέγονται για την επίτευξη του στόχου και ο πολιτισμός που αποπνέει από τις κινήσεις αυτές και τα πρόσωπα. Πρώτιστα όμως με ενδιαφέρει η αντανάκλαση όλων αυτών στο λαό, η αποδοχή, η απόρριψη ή ο σκεπτικισμός με τον οποίο θα αντιμετωπιστούν και κυριότερα οι όποιες μεταβολές επιφέρει στον ψυχισμό και την νοοτροπία του. Γιατί, όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, ο λαός θα μείνει κι όταν φύγει ο Γκαγκάτσης, κι όταν φύγει ο Ζαγοράκης και με την ομάδα πρωταθλήτρια και με την ομάδα 15η. Το ερώτημα που εγείρεται είναι: γιατί έρχεται ο Γκαγκάτσης; Δηλαδή ποιο είναι το σκεπτικό της επιλογής του από το Ζαγοράκη; Η πανθομολογούμενως πιθανή έλευση πατρός Γκαγκάτση στον Π.Α.Ο.Κ. καταδεικνύει κάποια πράγματα, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, για το σκεπτικό της Διοίκησης. Με δεδομένο δε ότι αυτή η επιλογή είναι ακόμη ένας κρίκος στην αλυσίδα των τελευταίων κινήσεων του «Σκύλου» με την εμπλοκή του στα κοινά του ΑΣ, την ανακοίνωση κατά Παπαδόπουλου και τα ημι-επίσημα «κουράστηκα-φεύγω» πιστεύω ότι σηματοδοτεί για τον οπαδό του Π.Α.Ο.Κ. μια καινούργια εποχή. Σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας. Βεβαίως δεν περίμενα ότι ο Ζαγοράκης θα προσπαθούσε να φτάσει τον Π.Α.Ο.Κ. στο ψηλότερο σκαλοπάτι «με το σταυρό στο χέρι» γιατί μιλώντας για την τρέχουσα ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα είναι σχεδόν ανέφικτο. Αν δεν βρέξεις κώλο ψάρια δεν τρως. Ούτε φυσικά περίμενα από το Θόδωρα να αναπτύξει ξαφνικά δονκιχωτικές τάσεις, θυσιάζοντας την προσωπική του ηρεμία και γαλήνη και ίσως βάζοντας σε κίνδυνο την υστεροφημία του. Δεν ανέλαβε απλώς για να διαχειριστεί το χάος. Δεν του ταιριάζει κάτι τέτοιο. Από το σημείο όμως αυτό έως τη συμμαχία με το διάβολο υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση. Οι, μέχρι πριν από ένα περίπου μήνα, κινήσεις της Διοίκησης, κρίνοντάς τες από το αποτέλεσμα, την δικαίωσαν. Το βασικότερο σημείο τριβής με το «κοινό αίσθημα» ή έστω ένα μεγάλο τμήμα του, ήταν ο Σάντος, εκεί όπου ο Ζαγοράκης στύλωσε τα πόδια, στήριξε τον προπονητή αδιαφορώντας για τις όποιες αντιδράσεις και τελικώς αποδείχθηκε ότι το δίκαιο ήταν με το μέρος του. Η επιτυχής όμως έκβαση αυτής της επιλογής δεν σημαίνει αυταπόδεικτα ότι όλες οι επιλογές θα δικαιώνονται. Εξάλλου η επιλογή προπονητή, όσες τριβές και αμφισβητήσεις και αν προκαλούσε δεν είχε σε κανένα σημείο να κάνει με τις βασικές οπαδικές αρχές μας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Γκαγκάτση. Ο Πρόεδρος ως ποδοσφαιράνθρωπος και μέλος της οικογένειας του Π.Α.Ο.Κ. γνωρίζει ότι η αντίδραση του κόσμου για τον Γκαγκάτση, με φωνή ή υποβόσκουσα, θα είναι μεγάλη. Βέβαια ο ίδιος από τη στιγμή που από «ένας από μας» έγινε «ένας για εμάς», είναι υποχρεωμένος να παίρνει αποφάσεις που κάποιες φορές είναι πιθανόν να μην γίνονται αρεστές σε μικρό ή μεγάλο τμήμα του λαού μας. Δεν διανοούμαι καν να αμφισβητήσω τις καλές προθέσεις του Θόδωρου, ούτε φυσικά την διάθεσή του να φτάσει τον ΠΑΟΚ στην κορυφή και στην καταξίωση. Για αυτό το λόγο και επιλέγει το Γκαγκάτση. Θεωρεί ότι με την προσθήκη του θα εξασφαλίσει καλύτερη αντιμετώπιση από τα κέντρα αποφάσεων, θα θωρακίσει την ομάδα από τρικλοποδιές και εμπόδια προς την κορυφή, θα μεριμνήσει τέλος πάντων για ένα καλύτερο εξωαγωνιστικό περιβάλλον. Αυτό που με βάζει περισσότερο απ΄ όλα σε σκέψεις (και δεν ξέρω πόσο βαθιά απασχόλησε το Ζαγοράκη στην επιλογή του), είναι το μέλλον και όχι το ιδιαίτερα μακρινό. Με άλλα λόγια εάν ο Π.Α.Ο.Κ. με τον Γκαγκάτση στο οπλοστάσιό του δεν καταφέρει να κάνει την υπέρβαση για την οποία αυτός επιλέχθηκε, ποια θα είναι η επόμενη ημέρα; Όχι η επόμενη μέρα του Π.Α.Ο.Κ.. Η επόμενη μέρα του ΠΑΟΚτση. Εκείνου δηλαδή που θα έχει κληθεί στο όνομα του σκοπού που αγιάζει τα μέσα (και καθαγιάζει κατά πως φαίνεται τα πρόσωπα) να απεμπολήσει την ιδεολογία και την υπερηφάνειά του, να συμπορευτεί με ανθρώπους που μέχρι χθες είχε απέναντί του, να υπερασπιστεί πρόσωπα και καταστάσεις που του προκαλούσαν εμετικές τάσεις, που ενσάρκωναν αυτό που χρόνια ολόκληρα πολεμούσε, αλλά τελικώς δεν θα έχει πετύχει το σκοπό για τον οποίο έκανε τα στραβά μάτια για λίγο ή λοξοδρόμησε οριστικά. Γιατί εάν έχεις σκοτώσει το ρομαντισμό επιλέγοντας τον άκρατο επαγγελματισμό όπως κάνει τώρα η διοίκηση της ΠΑΕ και ταυτόχρονα ο δρόμος που επέλεξες δεν είναι αυτός που έχεις οραματιστεί και σχεδιάσει στο μυαλό σου, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα ο δρόμος αυτός να σε οδηγήσει στο γκρεμό. Εάν δηλαδή ο ΠΑΟΚ του Γκαγκάτση, δεχτεί τις ίδιες σφαγές από το κατεστημένο και τερματίσει 4ος ή 5ος, το μήνυμα που θα περάσει στον οπαδό της ομάδας δεν θα είναι ότι «αφού και με Γκαγκάτση δεν τα κατάφερα να κάνω την υπέρβαση, δεν θα μπορέσω ποτέ να τα καταφέρω»; Μια τέτοια εξέλιξη που νομίζω ότι δεν αποτελεί και αποκύημα φαντασίας αλλά είναι ένα σενάριο που μπορεί κάλλιστα να επαληθευτεί, θα ανοίξει τους ασκούς του Αίολου και θα έχει ως πιθανό απότοκο την απομάκρυνση του Γκαγκάτση, την οριστική φυγή του Ζαγοράκη και την αποσύνθεση της ικανότατης ομάδας (Ζαγοράκης-Σάντος-Βρύζας κ.λ.π.) που αυτή τη στιγμή διαχειρίζεται τα κοινά του ΠΑΟΚ σε όλα τα επίπεδα. Θα αφήσει όμως έναν λαό απογυμνωμένο, απαξιωμένο, οριστικά ηττημένο που θα χρειαστεί πολλά χρόνια να ορθοποδήσει ξανά και να πάρει εκ νέου το δρόμο του πολέμου με το σύστημα. Η απόφαση συνεργασίας είναι αν μη τι άλλο μια απόφαση πολύ βεβιασμένη. Εκτός αν θεωρούμε ότι αγωνιστικά είμαστε τόσο πολύ κοντά στην κορυφή ώστε το μοναδικό που έλειπε για να την κατακτήσουμε είναι η συνεργασία με τον εξαποδώ. Ότι παρόντος του Ζαγοράκη από τη θέση του Προέδρου της ΠΑΕ εξαντλήσαμε κάθε όριο προσπάθειας κατάκτησης της κορυφής χωρίς να χρειαστεί να «λερώσουμε το όνομά μας» και διαβήκαμε το Ρουβίκωνα μη έχοντας τι άλλο να κάνουμε πλέον. Είμαι αρκετά μεγάλος και αρκούντως συμβιβασμένος σε πολλά πράγματα της καθημερινότητάς μου ώστε να αποδεχθώ με ελαφριά καρδιά και κυρίως με ελαστική συνείδηση να ακολουθήσω τον δρόμο του συμβιβασμού και σε ότι αφορά τον Π.Α.Ο.Κ. Ανήκω σε μια γενιά που έμαθε ότι η μάχη με το κατεστημένο είναι συνεχής, αταλάντευτη και αδιαπραγμάτευτη, μια μάχη με πολλές ήττες και ελάχιστες νίκες, αλλά μια μάχη αγνή, αληθινή, από την οποία ξέρω εξ αρχής ότι δεν έχω να κερδίσω τίποτε άλλο πέρα από το ταξίδι που θα μου προσφέρει και την πεποίθηση ότι κατάφερα να είμαι και άτακτος και απροσκύνητος. Να είμαι Π.Α.Ο.Κ. Από το μετερίζι του οπαδού της ομάδας πολεμήσαμε το κατεστημένο, τραυματιστήκαμε και ξανασηκωθήκαμε, γνωρίσαμε λίγες χαρές και πολλές λύπες και κάναμε δεκάδες νέους αδελφούς. Διδάξαμε και τα παιδιά μας να είναι ΠΑΟΚ γιατί είναι υπερήφανοι και να είναι υπερήφανοι γιατί είναι ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟΚ να είναι πάνω απ’ όλα. Αλλά ο ΠΑΟΚ του Παρίδη, ο ΠΑΟΚ του Μανάβη, της Τούμπας της δεκαετίας του 80, του Λαγωνίδη, ο ΠΑΟΚ της Αλαμάνας και των Τεμπών, ο ΠΑΟΚ του Γκαρσία. Αθεράπευτα ρομαντικός; Ίσως. Αλλά αυτή η αρρώστια, η δική μου και χιλιάδων άλλων, έφτιαξε το μύθο και κράτησε την ομάδα. Εμπιστεύομαι και αγαπώ το Θόδωρο Ζαγοράκη, σαφώς και ανεξάρτητα από την απόφασή του αυτή θα συνεχίσω να στηρίζω την ομάδα σε όλα τα επίπεδα, θα ξαναπάρω διαρκείας κι εγώ και ο γιος μου, θα ξαναπάρω μετοχές αν χρειαστεί, αλλά ούτε γι αυτόν ούτε για τους τίτλους που τυχόν θα μου προσφέρει δεν δέχομαι να ανέβω στην τραμπάλα του όποιου διλήμματος: Άτιτλος ή Γκαγκάτσης, ρομαντικός ή ρεαλιστής, κιθαρίστας ή ντράμερ. Από τα μικράτα μου εξάλλου ο Angus των AC/DC ήταν ο αγαπημένος μου μουσικός. Κλείνω με μια ερώτηση: Αλήθεια εάν η ομάδα την επόμενη χρονιά κατακτήσει τον τίτλο, το πρωτάθλημα αυτό ποιανού θα είναι; Δικό μας ή του Γκαγκάτση;
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον…
GTGipas, 19/5/2009 |
"Πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις όρος πολύ υψηλόν, και δεικνύει εις αυτόν πάντα τα βασίλεια του κόσμου και την δόξαν αυτών, και λέγει προς αυτόν, Ταύτα πάντα θέλω σοι δώσει, εάν πεσών προσκυνήσης με." Κατά Ματθαίου 4/δ/8-9