Οι Αρχαίοι Έλληνες σοφοί, τα δε αποφθέγματά τους πολλές φορές αποτελούν τον οδηγό στο γεμάτο στροφές και δύσβατο δρόμο της σκέψης.

«Έκαστος εφ' ω ετάχθη» είχαν πει ή αλλιώς ο καθένας (εκεί όπου τοποθετήθηκε) πρέπει να κάνει αυτό που ανέλαβε. Το τελευταίο μήνα του καλοκαιριού του 2007 η Διοίκηση Ζαγοράκη τοποθέτησε στη θέση του προπονητή του Π.Α.Ο.Κ. το Φερνάντο Σάντος κι αυτός ανέλαβε να υλοποιήσει το τριετές σχέδιο που εκπόνησαν από κοινού.

Οι νεώτεροι Έλληνες επίσης σοφοί, περισσότερο πρακτικοί και λιγότερο θεωρητικοί. «Αγάλι-αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι» λέει η παροιμία ή με άλλα λόγια ένα σκαλοπάτι  ανεβαίνεις κάθε φορά για να φτάσεις στην κορυφή. Αυτό ακριβώς πιστεύω ότι είναι και το βασικό σκεπτικό τόσο της διοίκησης όσο και του προπονητή της ομάδας. Πέραν των άλλων και ο στόχος που τέθηκε στην αρχή της φετινής αγωνιστικής περιόδου αυτό μαρτυρά.

Σε αντίθεση με τους παραπάνω, οι σύγχρονοι Έλληνες είμαστε, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, ολίγον από γιατροί, ολίγον από μηχανικοί, ολίγον από δημοσιογράφοι, ολίγον από κάθε τι και ολίγον (?) από …. προπονητές. Με υπομονή στα όρια του απολύτου μηδενός και  πολυπραγμοσύνη στα όρια της θερμοκρασίας του ήλιου. Κυρίως αυτή η τελευταία κτυπάει κόκκινα. Τα δύο αυτά βασικά χαρακτηριστικά, ειδικότερα σαν λαός του Π.Α.Ο.Κ. τα έχουμε σε μεγάλο βαθμό (την έλλειψη υπομονής όχι τόσο άδικα). Αυτοί κατά πάσα πιθανότητα και κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι και οι βασικοί λόγοι της αμφισβήτησης του 54-χρονου προπονητή μας. Η ανυπομονησία και ο ξερολισμός.

Η αμφισβήτηση αυτή διογκώθηκε τόσο από τους τυχάρπαστους και άμπαλους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, όσο και από ανθρώπους με δημόσιο λόγο που απώλεσαν τα ερείσματα τους στη νέα διοίκηση και «κτυπούσαν το σαμάρι» στην προσπάθειά τους να κτυπηθεί ο γάιδαρος. Βεβαίως το μεγάλο κομμάτι των οπαδών μας που δεν γουστάρει το Σάντος, στηρίζει τις όποιες αντιρρήσεις του σε άλλους πυλώνες και του καταλογίζει ατολμία, φόβο στα μεγάλα παιχνίδια, έλλειψη ταύτισης των φιλοδοξιών του λαού με τις δικές του και αρκετά ακόμη.

Η επιλογή του προπονητή της ομάδας έγινε από ανθρώπους που ξέρουν μπάλα περισσότερο από όσους αθροιστικά παρευρεθήκαμε στο τελευταίο ντέρμπυ στην Τούμπα και μάλιστα η επιλογή αυτή στηρίχτηκε ακόμη κι όταν πολλοί οπαδοί μας ζητούσαν την κεφαλή του Πορτογάλου επί πίνακι. Αυτό αποτελεί όχι μόνο ένα δείγμα για τη σώφρονα διοίκηση που διαθέτουμε, αλλά επίσης εδραιώνει την άποψη ότι ο προπονητής χαίρει της εμπιστοσύνης της.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει έστω κι ένας οπαδός του Π.Α.Ο.Κ. που να μη θέλει να βλέπει την ομάδα «να κεντάει στο γήπεδο». Επίσης δεν νομίζω να υπάρχει ούτε σαν δείγμα οπαδός μας που να μην θέλει η ομάδα να κερδίζει τους 3 βαθμούς της νίκης, ίσως και, ανεξαρτήτως της εμφάνισής της. Αλλά μήπως ο Σάντος δεν θέλει κάτι τέτοιο λοξοκοιτώντας προς το δεύτερο αφού ως επαγγελματίας θα κριθεί από το αποτέλεσμα; Βεβαίως και το θέλει θα συμφωνήσουμε όλοι, βεβαίως και έχει τις δυνατότητες να το κάνει πράξη, θα μου επιτρέψετε να προσθέσω.

Οι συντριπτικά περισσότεροι από μας, ούτε τα μυστικά της δουλειάς του προπονητή κατέχουμε ούτε έχουμε εικόνα των συνθηκών της προπόνησης. Δεν γνωρίζουμε τα κριτήρια επιλογής της ενδεκάδας ή δεκαεξάδας, αγνοούμε το σχεδιασμό που γίνεται πριν το παιχνίδι και γενικότερα ακόμη και τη γνώση της προπονητικής να κατείχαμε θα μας έλλειπε η ακριβής πληροφόρηση.

Καθένας, λοιπόν, κρίνει, αφού δεν μπορεί κάτι άλλο να κάνει, από το αποτέλεσμα  που βλέπει στο χορτάρι. Αλλά και αυτό το περνάει από το φίλτρο που κουβαλάει στο κεφάλι του. Όσο η ομάδα κερδίζει ή κατακτά στόχους ο προπονητής συνήθως μένει στο απυρόβλητο και κατά κόρον ο οπαδός αδιαφορεί για την εικόνα της ομάδας ή καλύτερα εθελοτυφλεί. Όταν η ήττα κτυπάει την πόρτα μας όλοι στρέφουν το κεφάλι προς την άκρη του πάγκου, αναζητώντας αποδιοπομπαίους τράγους ή εξιλαστήρια θύματα.

Τα δεδομένα που έχω για τον Πορτογάλο στο μυαλό μου είναι πως η προπονητική του αξία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ότι η διοίκηση τον πιστεύει, αλλά κυρίως ότι είναι ένας επαγγελματίας που δουλεύει μεθοδικά και με υπομονή για να φτάσει στο στόχο του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα βήματα να είναι αργά (αλλά σταθερά) και ασυντόνιστα με τον καλπασμό της δικής μας διάθεσης. Η τακτική της αλλαγής προπονητών εν μια νυκτί χτίζοντας πύργους στην άμμο είναι εμφανές ότι δεν υιοθετείται από τη διοίκηση Ζαγοράκη και αυτό το βρίσκω ΑΠΟΛΥΤΩΣ ορθό.

Με την ίδια υπομονή πρέπει να οπλιστούμε κι εμείς ως οπαδοί, ειδικά από τη στιγμή που βλέπουμε ότι γίνεται δουλειά και ο σύλλογος άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια που λέγαμε παραπάνω. Ο ανερμάτιστος μεγαλοϊδεατισμός για την ομάδα που τώρα κτίζεται, η από πλευράς μας άμετρη διόγκωση των ικανοτήτων της, η ανυπομονησία και η εύκολη στοχοποίηση του (εκάστοτε) προπονητή είναι στοιχεία που μας χαρακτηρίζουν αλλά πρέπει να τα αποβάλλουμε. Δεν λέω βεβαίως ότι πρέπει να μικρύνουμε τα όνειρά μας. Τουναντίον. Το σάλπισμα, όμως, προς την κατάκτηση της κορυφής θα το δώσει κάποτε ο ίδιος ο Πρόεδρος, όπως επίσης και ο ίδιος θα επιλέξει εάν αυτής της προσπάθειας θα ηγηθεί ο Σάντος.

Μέχρι τότε απαιτείται, σεβασμός στο θεσμό «προπονητής του Π.Α.Ο.Κ.», κατανόηση στην προσπάθεια που καταβάλει, αποδοχή των συνθηκών της ομάδας και αποφυγή της διόγκωσης των όποιων λαθών του. Μπροστά μας για φέτος έχουμε έναν γολγοθά και το βουνό είναι ιδιαίτερα ψηλό γιατί οι ίδιοι ψηλώσαμε απότομα στο μυαλό μας και οι απαιτήσεις μεγεθύνθηκαν. Στην κορυφή αυτού του γολγοθά βλέπω ήδη στημένο το σταυρό για το Φερνάντο και κάποιοι από καιρό ετοιμάζουν τα καρφιά της σταύρωσης του. Ουαί ημίν…

Κλείνοντας, δε γνωρίζω καν αν ο Σάντος μείνει και του χρόνου στην ομάδα, ούτε φυσικά διαθέτω «κληρονομικό χάρισμα» για να ξέρω αν επεκταθεί η παρουσία του και μετά την τριετία. Επίσης ποτέ δεν ήμουν προσωπολάτρης, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (τιμή και δόξα …). Αυτό που γνωρίζω όμως, αντιλαμβάνομαι και παραδέχομαι είναι ότι ο Πορτογάλος έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην αναγέννηση της ομάδας.

Ο βασικότερος όμως λόγος που εμπιστεύομαι το Σάντος είναι ότι τον εμπιστεύονται εκείνοι που τους εμπιστεύομαι σχεδόν τυφλά.

GTGipas , 22/2/2009