Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων ζωής του γηπέδου της Τούμπας, 5 μέλη του PAOKWORLD περιγράφουν με το δικό τους μοναδικό τρόπο τί συμβολίζει για αυτούς το γήπεδο αυτό…

Μακριά από στατιστικά και ιστορικά στοιχεία, τα παρακάτω κείμενα προσεγγίζουν την οπαδική διάσταση τόσο των ανθρώπων που το γεμίζουν όσο και των τσιμέντων που το κρατάνε 50 χρόνια τώρα όρθιο. Στο τέλος των κειμένων υπάρχει μικρό φωτοαφιέρωμα από πρόσφατες όσο και παλαιότερες φωτογραφίες του γηπέδου. Περισότερες φωτογραφίες μπορείτε φυσικά να δείτε στην Multimedia Gallery. Καλή ανάγνωση.

Δικέφαλος

Το να γράψει ένας ΠΑΟΚτσής κάτι για την Τούμπα καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι. Επειδή όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε τις καταστάσεις και τους κόπους με τους οποίους χτίστηκε, επέλεξα να καταθέσω τις σειρές  αυτές  περιγράφοντας κάτι που θα ήταν λίγο πιο βατό να αναπτυχθεί, δηλαδή την προσωπική εμπειρία της πρώτης φοράς που μπήκα στον χώρο αυτό.
Αρχίζοντας αυτή τη διαδικασία, συνειδητοποίησα κάτι: η γενιά μου έχει το ιδιαίτερο γνώρισμα, προνόμιο αν θες, ότι έγινε Π.Α.Ο.Κ. κυρίως λόγω μπάσκετ. Γνωρίσαμε την ασπρόμαυρη ιδέα μέσω του φλεγόμενου Αλεξανδρείου, του απίστευτου ταλέντου Μπάνε Πρέλεβιτς, του εξίσου ταλαντούχου και ολοκληρωμένου Πέτζα Στογιάκοβιτς, των μεγάλων Αμερικανών παικτών (Λέβιγκστον, Μπάρλοου, Μπόνερ, Μακ Ρέι, Σκάιλς…) που τίμησαν και τιμήθηκαν από την ασπρόμαυρη φανέλα. Όμως την αμάνικη φανέλα.  Η προηγούμενες γενιές, αν και παρακολουθούσαν επίσης
μπάσκετ, μας έλεγαν ότι την δόξα στο όνομα του Π.Α.Ο.Κ. το είχαν φέρει άλλοι πριν από τα μπασκετικά αστέρια, την είχαν φέρει τα χρυσά ποδοσφαιρικά ταλέντα των προηγούμενων δεκαετιών.
Που εμείς! Μπορεί να ακούγαμε ιστορίες για την Τούμπα ηφαίστειο, για τους μεγάλους ποδοσφαιριστές και ιστορίες επί ιστοριών, αλλά σε αντίθεση με το Αλεξάνδρειο που κόχλαζε και τους παικταράδες που βλέπαμε στο παρκέ, το ποδόσφαιρο ήταν στα «πέτρινα χρόνια» της εποχής Βουλινού. Μικρά παιδιά ήμασταν, αυτό είχαμε δει μόνο. Τούμπα της μεγάλης αποχής και της αγωνιστικής μιζέριας, ποδόσφαιρο με παίκτες μέτριας κλάσης και κόσμος αηδιασμένος από την στάση των τότε διοικούντων.
Από την άλλη το μπάσκετ ήταν τότε θεαματικό, γρήγορο, με μεγάλες διακυμάνσεις, μικρές διαφορές μεταξύ των ομάδων της Α1, παθιασμένες κερκίδες, ευρωπαϊκές πορείες… Καμία σχέση με την ατμόσφαιρα του 2009.
Είδαμε το μπάσκετ στην καλύτερή του φάση και το ποδόσφαιρο στη χειρότερη. Αυτό μπορεί να το καταλάβει  εμπειρικά μόνο η γενιά που είναι σήμερα 23-27 χρονών. Θα μου πεις γιατί τα γράφω όλα αυτά;  Θέλω να εξηγήσω σε όλους γιατί ήταν τότε απόλυτα φυσικό να έχεις πάει ως πιτσιρίκος πρώτα στο μπάσκετ (8 χρονών ήμουν όταν πρωτοπήγα), αλλά η επαφή σου με την Τούμπα να αργήσει λίγο παραπάνω.
Αυτό για μένα έγινε στα 11 μου, και μου έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί ο πατέρας μου, ένας φίλαθλος με όλη την έννοια της λέξης, είχε μία αρνητική στάση δεν ήθελε να με πάει με τίποτα στη μπάλα. Ίσως την είχε πάρει από φόβο δεν ξέρω από τον απόηχο των 80s και την αύρα χουλιγκανισμού που ζούσε και βασίλευε, και με θεωρούσε ακόμα πολύ μικρό.
Γιαυτό και έπαθα πλάκα όταν ήρθε μία μέρα και μου πρότεινε ο ίδιος να πάμε στην Τούμπα. «Είναι ένα παιχνίδι που δεν πρέπει να χάσουμε» έτσι είπε και με άφησε να σκέφτομαι τι επιφοίτηση του ήρθε και άλλαξε έτσι εύκολα γνώμη.
Είναι μία μεγάλη ειρωνεία: το πρώτο παιχνίδι που θα έβλεπα στην Τούμπα δεν θα ήταν αγώνας του Π.Α.Ο.Κ.!
Αλλά ένα φιλικό παιχνίδι μεταξύ Ελλάδας και Νέας Γιουγκοσλαβίας.
20 Σεπτεμβρίου 1995. Αν και ξενερωμένος που δε θα έβλεπα την ομάδα, μετρούσα τις μέρες ανάποδα μέχρι να φτάσει η μέρα, να πάω να δω από κοντά τι ήταν αυτό το μέρος για το οποίο μου έλεγαν τόσα πολλά, πως ήταν να μπαίνεις στο γήπεδο για το οποίο έχεις ακούσει τόσες και τόσες ιστορίες, οπαδικές και ποδοσφαιρικές.
Έφτασα λοιπόν στη γνωστή αλάνα, και πρώτη φορά είδα τόσο πολύ κόσμο μαζεμένο σε ένα μέρος. Πήγαινε και ερχόταν λαός προς τα εκδοτήρια, προς τις εισόδους, προς τους γύρω πλανόδιους πωλητές και τις καντίνες. Εγώ είχα ήδη φάει το πρώτο ψάρωμα.
«Εδώ δεν ερχόμαστε για το παιχνίδι ούτε για τις ομάδες ερχόμαστε για το τιμώμενο πρόσωπο» θυμάμαι ακόμα τα λόγια.
Μόλις μπήκα μέσα στη θύρα και είδα τους πυλώνες να ρίχνουν δέσμες από δυνατό φως και το γρασίδι να λαμπυρίζει, νομίζω πως έζησα το μεγαλύτερο τριπάκι της ζωής μου. Όλα ήταν τόσο διαφορετικά από ότι στην τηλεόραση, τόσο ζωντανά, τόσο δίπλα σου. Παρόλη την περιέργεια των παιδιών όταν γνωρίζουν νέα πράγματα, είχα μείνει αποσβολωμένος και χάζευα το όλο θέαμα χωρίς να μπορώ να αρθρώσω κουβέντα για κανένα δεκάλεπτο.
Έγινε πριν τον αγώνα μία μυστηριώδης για μένα τελετή. Βγήκε λοιπόν από το σκέπασμά της μία μορφή ενός άνδρα σε κίνηση, σαν μορφή στρατηλάτη ή σαν αγωνιστή επανάστασης. Η μορφή αυτή ήταν ο Γιώργος Κούδας. Το άγαλμα αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ γιατί ήταν εκτός από σύμβολο μίας ποδοσφαιρικής αξίας,  και ένα καλλιτεχνικό κομψοτέχνημα. Το συγκεκριμένο μνημείο όπως θα θυμάστε βεβηλώθηκε λίγα χρόνια αργότερα από ολυμπιακούς οι οποίοι είχαν μείνει μόνοι τους στο γήπεδο μετά το τέλος αγώνα ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ, μία πράξη που είναι ενδεικτική της
«μαγκιάς» και της οπαδικής αξιοπρέπειας η οποία χαρακτήριζε τους κόκκινους εκδρομείς.
Ο Κούδας με τη συμμετοχή του σε αυτό το ματς (έπαιξε για κάποια λεπτά με τη φανέλα της Εθνικής) έγινε τυπικά ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που το έχει πράξει. Έλαβε ένα παρατεταμένο και έντονο χειροκρότημα από όλους τους παρευρισκόμενους, και έληξε μία από τις σημαντικότερες τελετές που έχουν γίνει στο γήπεδο αυτό. Από εκείνη τη βραδιά και μετά άρχισα να καταλαβαίνω γιατί αυτό το γήπεδο έχει χαρακτηριστεί  ΝΑΟΣ. Είναι για μας κάτι το ιερό, όπως ένας χώρος ασύλου ή όπως μία εκκλησία που χωράνε μόνο τέσσερα γράμματα και μόνο δύο
χρώματα.
Από τότε ξαναπήγα πολλές φορές στην Τούμπα, οπαδικά γούστα, νεανικοί ενθουσιασμοί και απογοητεύσεις, γνωριμίες με σημαντικούς ανθρώπους και εμπειρίες που μόνο ο διαταξικός κοινωνικά χώρος ενός γηπέδου μπορεί να σου χαρίσει. Όμως αυτό το στιγμιότυπο της πρώτης εικόνας της Τούμπας στα παιδικά μου χρόνια, θα είναι ένα από τα δέκα πλάνα που θα έρθουν στη μνήμη μου λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου.
Xρόνια πολλά Τούμπα μας λιμάνι της ασπρόμαυρης τρέλας.

petrovgr

Μια Δευτέρα κάπου στα μέσα των 80s.

Ξεκινά η προετοιμασία. . Πρώτα μάζεμα εφημερίδων και περιοδικών. Τα περιοδικά διαλέγονταν ώστε να έχουν το λιγότερο δυνατόν έγχρωμες σελίδες. Τόσο οι εφημερίδες όσο και τα περιοδικά ήταν για πέταμα. Για πέταμα κυριολεκτικό.

Οι εφημερίδες και τα περιοδικά κόβονταν σε μικρά χαρτάκια. Ύστερα γίνονταν μικρά πακετάκια και δένονταν με λαστιχάκια ή με ταινία σελοτέηπ.

Κατόπιν σε νάιλον σακούλες ενώ μερικές φορές έφταναν ακόμα και σε μέγεθος τσουβαλιού, αν ήταν κάνα σπέσιαλ ντέρμπυ. Με το ζόρι κουβαλιούνταν, έμπαιναν στο κόλπο και φίλοι που βοηθούσαν να τα πάμε σε Συνδέσμους. Σύνδεσμος Μαύρη Θύελλα τότε, απέναντι από τη θύρα 4, ΣΦ Τούμπας ή Αμπαλαέα αργότερα. Όλη την εβδομάδα χαρτάκια. Και καμιά κορδέλα βέβαια.

Κυριακή μεσημέρι. Μάνα, δεν θα φάω μαζί σας σήμερα. Ο μπαμπάς μου κλείνει το μάτι. Doc Martins, πράσινο fly, κασκόλ στο λαιμό, φύγαμε! Ραντεβού με τον Αλέξη, τον Πασχάλη, τον Κάβουρα, τον Πάπια το συχωρεμένο, καμιά φορά και με τον Τρίγωνο. Η διαδρομή στάνταρ: Παπάφη, Σιδηροκάστρου, Μαραθώνας , στρογγυλή πλατεία, Διογένους και Ω! Η ΤΟΥΜΠΑ!

Μια Τούμπα να σε υποδέχεται με την ιαχή ΠΑΟΚ. Η τρίχα αρχίζει να σηκώνεται. Το βήμα ταχύτερο να προλάβουμε να μπούμε γρήγορα, να γλιτώσουμε το στριμωξίδι. Σε κάποιες γωνίες τύποι με τα χέρια στις τσέπες και συνωμοτικό βλέμμα κόβουν κίνηση. Αν σε έκοβαν ότι τους παίρνει, σε πλησιάζουν και σχεδόν ψιθυριστά το λένε το ποίημα: «Έχω, λέγετε». Κάποιες φορές η οργή του κόσμου τους καταντούσε με μαυρισμένα μάτια, σπασμένες μύτες και σχισμένα ρούχα. Μαυραγορίτης στην Τούμπα. Προσοδοφόρο αλλά και επικίνδυνο επάγγελμα. Συνήθως είχε των χλευασμό όλων αλλά και πόσες φορές δεν βολευτήκαμε καμπόσοι από μας!

Τρέχουμε ελαφριά να προλάβουμε το στριμωξίδι. Με το που φτάνουμε έξω από την 4 τη μεγάλη, καταλαβαίνουμε ότι ΠΑΛΙ αργήσαμε! Η ουρά ατελείωτη, ο ένας πάνω στον άλλον. Πάστωμα κανονικό, καλύτερα να σπρώχνουμε το τοίχο μη γίνουμε αλοιφή. Περιεργάζομαι τους γύρω μου. Απ όλα έχει ο μπαχτσές. Ταγκαλάκια με στενά τζην και σταράκια κόκκινα. Πάνκηδες με λοφία, με μπλούζες Sex Pistols god save the queen και Clash. Αρβύλα και Άγιος ο Θεός. Κυρίως όμως χεβυμεταλάδες με μακριές μπούκλες ή ίσια μαλλιά, μπλούζες Maiden, Manowar και Ozzie. Ενδιάμεσα και λίγο Δενδροπόταμος, μελαψό δέρμα και χαίτη λασπωτήρας. Fly jacket δίνουν και παίρνουν. Σε λίγο θα φορεθούν από την ανάποδη, την πορτοκαλί μεριά. Κασκόλ με ασπρόμαυρες ρίγες στο λαιμό όλων. Ανθρωπογεωγραφία του ΠΑΟΚ. Διαφορετικά στυλ αλλά όλοι συμφιλιωμένοι, όλοι πιστοί στην ίδια Ιδέα. Όλοι ψιλοσπρώχνουν. Άιντε ρεεεεε…..Μαλαματίνα και Amstel κουτάκι παντού. Όλο το κόλπο ήταν σκουντώντας να καταφέρεις να μπεις στο καγγελάκι που οδηγούσε στην είσοδο. Αν έφτανες στο κάγκελο μετά όλα ήταν εύκολα.

Σε λίγα λεπτά φτάνουμε στο «τσεκ ιν», το τουρνικέ. Συνήθως άκοπο το εισιτήριο υπό τα εεεε, οοοοο του κόσμου και ο υπάλληλος ιδρωμένος να φοβάται ένα ντου που θα τον κάνει ίσωμα. Η ιαχή ΠΑΟΚ ακόμα πιο έντονη. Να το τιμημένο της θύρας 4, περνάμε επιτέλους από κάτω του, μας χαϊδεύει τα μαλλιά και τότε….

Μια Τούμπα πλημμυρισμένη από κόσμο. Ανατριχίλα και δέος! Τώρα η τρίχα είναι κάγκελο. ΤΟΥΜΠΑ! Άσπρα μαύρα χρώματα παντού. Ηλεκτρισμός. Υψηλή Τάση Τούμπας. Αρχίζει να γίνεται εντονότερο το χτυποκάρδι. Ένα γλυκό άγχος μέχρι την έναρξη. Άιντε Αλέξη να βρούμε κάνα μέρος να κάτσουμε πάμε από δω όχι, δεν προχωράει, πάμε από κει, μπα, ούτε εκεί. Ξαφνικά σταματάει να προχωράει ο κόσμος στο διάζωμα. Άντε ρε μαλάκες, προχωράτε να βρούμε καμία θέση! –Σκάσε ρε μαλάκα, ο Μανάβης δίνει «χέρια». Ακίνητοι όλοι, τα χέρια ψηλά, γυρνάμε τα κεφάλια για να είμαστε σε οπτική επαφή με το Μανάβη. Βαράμε και μείς όπως μας λέει ο Μάκης. Ρε συ Αλέξη, έτσι όπως κοιτάζουμε όλοι το Μάκη δεν είμαστε σαν τους Μουσουλμάνους που όταν προσεύχονται κοιτάνε προς τη Μέκκα? Όχι ρε, εμένα μου θυμίζει όπως όταν μπαίνεις σε εκκλησία, αν πετύχεις τη Λειτουργία στο «Πιστεύω» ή στο «Τα Σα εκ των Σω» παγώνεις και περιμένεις να το τελειώσει ο παπάς, έτσι και μείς. Όπως και να το δεις, Ναό θυμίζει η Τούμπα μας και Θρησκεία ο ΠΑΟΚ…. Να τελειώσει τα χέρια ο Μανάβης και μετά συνεχίζουμε για καμία γωνία στην κερκίδα αλλά να βλέπουμε και λίγο, έτσι? Δεν πάμε καλύτερα στην 4 τη μεγάλη στο κάγκελο, πάνω από το σπίτι του Φύλακα του γηπέδου? Εγγύηση…Όχι τίποτα αλλά την τελευταία φορά που ήμασταν στην 4Α στο γκολ έπεσε τρελό κατρακύλισμα και έφυγα 10 σκαλιά κάτω, ακόμα πονάω. Λες να μας κάνουν ποτέ μπαριέρες όπως στην Αγγλία?

Η ώρα περνάει, σχεδόν ήδη βραχνιάσαμε από τα συνθήματα και ακόμα δεν άρχισε το παιχνίδι. Σε λίγο θα βγει η ομάδα για το ζέσταμα. Ανοίγουμε τις σακούλες που κουβαλούσαμε και μοιράζουμε δεξιά και αριστερά τα χαρτάκια. Ε, φίλε και εδώ, εμένα! Σε λίγα δευτερόλεπτα έφυγαν όλα. Μάγκες τέλος, δεν έχει άλλα. Πασχάλη εγώ σου τα ΄λεγα να κόψουμε κι άλλα. Δεν μ’ άκουγες όμως..

Έλα τώρα βγαίνουν τώρα,ΤΩΩΩΡΑ, εεεεε, άιντε ΠΑΟΚΑΡΑ και μετά ένα μια σχεδόν άσπρη κουρτίνα καλύπτει τα πάντα. Ο ήχος εκκωφαντικός αλλά δεν βλέπω τίποτα. Μονό χαρτάκια και καπνό και λάμψεις μπροστά μου και τίποτα άλλο. Χαμός! Χοροπηδήματα και σπρωξιές, αγκωνιές, βοητο και φασαρια απο κόρνες, πάλι κατρακύλισμα. Επιτέλους αρχίζει να καθαρίζει λίγο και κάτι φιγούρες με ριγέ ασπρόμαυρες φανέλες τρέχουν πάνω στο χόρτο. ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ Ο ΠΑΟΚ Ο ΘΕΟΣ.

Η διαδρομή άρχισε το 1979 αλλά μένει σχεδόν η ίδια ως σήμερα…

Η Τούμπα που αγαπήσαμε….

Κυριακή στην Τούμπα. Μια ζωή γεμάτη Κυριακές.

HOMO PAOKUS

Φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια ζωής του σπιτιού μας, της Τούμπας. Αυτού του σπιτιού που χτίσανε οι πατέρες μας με τα ίδια τους τα χέρια και μας το παρέδωσαν σε μας για να βάλουμε μέσα σε αυτό τα όνειρα, τις ελπίδες, τη τρέλα μας και την αρρώστια μας με την ιδέα ΠΑΟΚ.
Αυτό το γήπεδο που είναι το μόνο στον κόσμο που φτιάχνει οπαδούς, αυτό το γήπεδο το οποίο προκάλεσε θαυμασμό, ανατριχίλα και φόβο σε κάθε μεγάλο ποδοσφαιριστή του κόσμου και σε όποια μεγάλη ομάδα την έφερε η τύχη (ή μάλλον ατυχία της) στην πιο καυτή έδρα του κόσμου.
Χρέος δικό μας είναι να γεννήσουμε το παιδί της, τη νέα Τούμπα, την οποία θα παραδώσουμε στα δικά μας παιδιά με τη σειρά μας. Μία νέα Τούμπα που θα κουβαλάει τον μύθο της παλιάς, αλλά που θα είναι ένα μοντέρνο, μεγαλύτερο και ασφαλέστερο γήπεδο.
Και για όποιον δεν κατάλαβε δεν μιλάμε για νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ ανατολικά, δυτικά, βόρεια ή νότια, αλλά για νέα Τούμπα.
Δυστυχώς σε αντίθεση με όλους τους άλλους εγώ δεν θυμάμαι την πρώτη μου φορά στην Τούμπα, γιατί ο πατέρας μου ήταν πιο τρελός από μένα και μ' έπαιρνε από μωρό σχεδόν στην 4. Γι' αυτό βγήκα έτσι   . Θυμάμαι όμως σαν χθες ένα χειμωνιάτικο ματς με τον Εθνικό την περίοδο 86-87, δωδεκάχρονος εγώ, επειδή ήταν το πρώτο που πήγα με τους φίλους μου και ήμουν τρισευτυχισμένος μπορώντας να φωνάζω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κι εγώ με όλη μου τη δύναμη κι όχι να τα ψυθιρίζω όλα τα συνθήματα, κυρίως αυτά με τα μπινελίκια! Το τι άκουσε ο καημένος ο Μπατίστα εκείνη τη μέρα όταν ερχόταν να βαρέσει κόρνερ προς την 4Α...
Ήταν η πρώτη μέρα στη ζωή μου που ένιωσα πλήρες μέλος της Θ4, κάτι που στη συνέχεια μου έγινε απαραίτητο κομμάτι στη ζωή μου.
Γιατί δε νοείται ΠΑΟΚτσής μέσα στη Τούμπα που να μη φτύνει το λαρύγγι του. Αυτή είναι η διαφορά μας με όλους τους άλλους. Το ότι ο ΠΑΟΚτσής έχει τεράστιο πάθος με την ομάδα του, που του βγαίνει σε φωνή. Από εκεί μετριέται η αγάπη και το πάθος του οπαδού. Από τα ντεσιμπέλ.

PAOKCURE

Μικρός ακόμα, με είχε πάρει αλλόθρησκος από το χέρι σε απέλπιδα προσπάθεια να με κάνει γίδι. Αλκαζάρ, α(γ)ελ- Π.Α.Ο.Κ. , κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, στο όριο της αγωνιστικής μας παρακμής. Εκεί που καθόμουνα δίπλα στους αρμεχτές γελάδων, τα μάτια μου κοκκίνησαν με πάθος, οι κόρες μου σε πλήρη διαστολή, ανακάλυπταν στα δεξιά μου έναν καινούργιο κόσμο, με ανάποδα μπουφάν ταμπούρλα να βαράνε ασταμάτητα σε απίστευτους ρυθμούς κ γυρισμένες πλάτες….Τα κατάλαβα όλα κ έμεινα με την απορία : Γιατί δεν πήγαμε στην κερκίδα μαζί τους?
Λίγα χρόνια μετά κ αφού είδα Μπάνε και Τουρσουνίδη, γυμνασιόπαιδο γαρ, ήρθε το πρώτο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ματς στο Ναό. Σκαστός απ’ το σχολείο, 30 άτομα παρέα, με τον καρβουνιάρη του ΟΣΕ, από τον σταθμό στο γήπεδο με τα πόδια ανέβαινα την Λαμπράκη……Μπροστά μου το από τότε σπίτι μου, ένιωσα μια απερίγραπτη γαλήνη κ δέος μαζί. Face control έξω από την 4, βλέματα αγέρωχα, πολεμιστών, αλήθεια τρόμαξε το μάτι μου. Κ όσο τρόμαζε, τόσο πιο πολύ με προσέλκυε ο αέρας τριγύρω…..Μερικοί ζητούσανε χαρτάκια, άλλοι κερνούσανε ρετσίνες, κάτι τσιγκανάκια μπροστά δίδασκαν αδερφοσύνη, μέχρι που ήρθε ο τυπάς με τα 30 εισιτήρια ανά χείρας, που όταν του ζητήσαμε να κρατήσει κανα εξτραδάκι για την εξυπηρέτηση που μας έκανε, κόντεψε να μας καταπιεί αμάσητους…... Μέχρι που ανέβηκα την καταπακτή κ έγινα κοινωνός ντελίριου, κατάλαβα ότι δεν θα μπορούσα να χα γεννηθεί για τίποτα άλλο εκτός από το να είμαι μαζί τους. Τα χέρια προτεταμένα λίγο πριν την σέντρα να φτάνουν τον ουρανό και η ιαχή «Π.Α.Ο.Κ.» να κάνει αντίλαλο στο μυαλό κ την ψυχή μου – σαν να έσκιζε την γη κάτω από τα πόδια μου και τα τύμπανα συγχρονισμένα να σε παρασύρουν, να σε σηκώνουν ψηλά , να σε ωθούν να τραγουδάς ασταμάτητα, να μη νιώθεις πόνο ή κούραση για τίποτα.  Και όσο πιο πολύ ένωνες μπράτσα με τον άγνωστο δίπλα σου, τόσο πιο πολύ έσπρωχνες έντεκα παίκτες στο χορτάρι λυσσασμένα. Πρώτο εντός στο Ναό, χρόνια προσπαθούσα να καταλάβω πώς γίνεται ένα τραγούδι, ένα σύνθημα να μεταμορφώνει σχεδόν μια ντουζίνα παίκτες προς το καλύτερο, μέχρι που άκουσα τον όρο interactive, εκεί γύρω στο 90’ κ κατάλαβα ποια ομάδα επέλεξα συνειδητά να υπηρετώ, ποιες αρχές τις να υπακούω………

CLUB LARISA

Κλείνω τα μάτια,
σαν ήρεμη βροχή ποτίζουν το μυαλό μου οι σκηνές

-Άνθρωποι τρέχουν να προλάβουν  να δουν-να προλάβουν να νιώσουν
-λεωφορεία ξεχειλίζουν – πρόσωπα όλο πάθος. και βλέμματα γεμάτα
τρέλα και προσμονή.
-μποτιλιάρισμα, αυτοκίνητα, παπάκια,κόρνες, γλυκιά ταλαιπωρία.
-κύματα από παρέες καταφθάνουν 
-όλα οδηγούν στον ίδιο τόπο – ΤΟΝ ΙΕΡΟ

Θυμάμαι ομίχλες και μάτια κόκκινα, παντού καπνός ,
ρόπαλα χτυπάνε απειλητικά σε ασπίδες
ασκέρι ολόκληρο να περιμένει λίγο νερό σε μια βρυσούλα.
Μάχες,
πέτρες να γεμίζουν τον ουρανό να τον σκεπάζουν.
Αέρας αντίστασης.

Θυμάμαι πιτσιρίκια κυνηγημένα
οι μηχανές των ζήτα να μουγκρίζουν ξωπίσω τους
χτυπάνε τα κουδούνια  αλαφιασμένα
– ανοίξτε!

Θυμάμαι χαρές, θυμάμαι πίκρες, μα πάντα σημασία είχε αυτό που  νιώθαμε
αυτό που αγαπούσαμε, όχι την ομάδα, ΤΗΝ ΙΔΕΑ.
οι φίλοι, ο χαβαλές, πανηγύρι λαϊκό και γνήσιο.

ΕΔΩ τα ζήσαμε ΜΑΖΙ

Πλησιάζω κιάλλο, λιγότερα φώτα, κάτω πάντα λάσπες.
Στους τοίχους :

‘’CAMEL ΖΕΙΣ’’
‘’ΒΟΥΛΙΝΕ ΦΥΓΕ’’
‘’ΜΠΑΤΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΑ’’
…χαμογελώ…

Περνάω στη θύρα:      φώτα, τύμπανα, βεγγαλικά, κροτίδες,
τραγούδια, σημαίες, πειράγματα, γέλια,
η γνώριμη ζεστασιά με πλημμυρίζει  …

ΠΙΟ νέος
ΠΙΟ ελεύθερος
ΠΙΟ δυνατός
ΜΟΝΟ ΕΔΩ ΜΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ

Σφίγγω τις γροθιές μου…ανοίγω τα μάτια και φωνάζω ΠΑΟΚ

50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΜΠΑ – 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΑΓΕΙΑ

vedder