Πέρασαν ήδη 12 χρόνια από την αποφράδα νύχτα του Οκτωβρίου του ’99 όπου η αγάπη μας για το Σωματείο επικαιροποιήθηκε με τον πλέον παραστατικό τρόπο. Ο ΠΑΟΚτσής έδωσε αίμα για να σφραγίσει τους αιώνιους δεσμούς του με τον Δικέφαλο, ο οποίος ουδέποτε δεν υπήρξε για τον οργανωμένο οπαδό του μια αφηρημένη έννοια δέους που τυφλά ακολουθούσε.

Για τον οπαδό του Π.Α.Ο.Κ. αυτόν που από ίδρυσης του Σωματείου, Κυριακή σημαίνει, εκδρομή, χιλιόμετρο, μάχη και επικράτηση διά πυρός και σιδήρου, ο Π.Α.Ο.Κ. αποτελούσε ενσαρκωμένη έκφανση της ύπαρξής του διπλανού του στο λεωφορείο, υπήρξε προσωποποιημένη ζωντανή απόδειξη αδερφοσύνης στο κοινό ταμείο, στο σύνθημα πιασμένοι αγκαλιά, στο «όλοι μαζί μπροστά» την ώρα των αποδείξεων στους δρόμους, στο «κέρασέ τον μια μπύρα» τις νύχτες του Συνδέσμου, εκεί που χτυπάνε με παλμό τα κοινά όνειρα και οράματα για έναν μεγάλο Π.Α.Ο.Κ. ελεύθερο από εξαρτήσεις και μετριότητες.
Για όσους μείναμε πίσω προσωρινά, μέχρι να ξανασυναντηθούμε στην μεγάλη ασπρόμαυρη γειτονιά των ουρανών, εκεί που μας περιμένουν φίλοι, κολλητοί, ινδάλματα και αδελφοποιητοί, η θεωρία ζωής δεν σταματά μόνο στην μνήμη των αδελφών μας που έπεσαν όρθιοι, γεμάτοι Π.Α.Ο.Κ. στα Τέμπη. Ξεκινά από κει και μας συνοδεύει σε κάθε πράξη οπαδικής συνείδησης, γιατί το φορτίο που κουβαλάμε είναι ασήκωτο πολύ, βαραίνει τις πλάτες μας, μας γεμίζει με δυσβάσταχτο σταυρό να κοινωνήσουμε έναν Π.Α.Ο.Κ. ΑΜΟΛΥΝΤΟ, παρακαταθήκη λεβεντιάς και αυθεντικής αγάπης για τα 4 ιερά γράμματα, δίχως να περιμένουμε ανταποδοτικά οφέλη. Άλλωστε γι’ αυτό είμαστε Π.Α.Ο.Κ., γιατί ο Π.Α.Ο.Κ. προυποθέτει ισοπέδωση κάθε πεζής ανθρώπινης κενοδοξίας και πόλεμο για ιδανικά άφθαρτα στο χρόνο. Και ο χρόνος και ο θάνατος είναι λέξεις άγνωστες για τα αδέρφια μας που τον Οκτώβρη του ’99 ισοπέδωσαν το ΟΑΚΑ και γέμισαν τις ψυχές τους με ικανοποίηση ότι πραγματοποίησαν τον όρκο πορείας απέναντι στο μεγαλείο του Συλλόγου : Τον υπηρέτησαν πιστά, άδολα, δίχως να κρατήσουν για κείνους τίποτα. Ούτε καν τη ζωή τους.
Το πρωί της Κυριακής είναι χρέος του ΠΑΟΚτσή να κατακλύσει τα Τέμπη, να δώσει βροντερό παρών στο πεδίο όπου επιβεβαιώθηκε η μυσταγωγική σχέση ΠΑΟΚτσή και Σωματείου, γιατί πρέπει να κρατήσουμε την υπόσχεση που δώσαμε στα παιδιά επιβάτες του Ελευθερίου - Κορδελιού : Να ακμάζουμε εις τον αιώνα τον άπαντα για να μην γίνει το φευγιό τους άδικο και χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί στο δικό τους φευγιό, δεν έσβησαν τα φώτα. Γεννήθηκε μια υπέρλαμπρη αυγή. Να είμαστε όλοι εκεί.

ΑΔΕΡΦΙΑ ΖΕΙΤΕ

http://www.1926.gr/articles_details.php?keyi=13106&newsid=1